بهترین  بازیکنان سال فوتبال جهان از آغاز تا امروز

 

بهترین های سال فوتبال دنیا به انتخاب FIFA

(FIFA World Player of the Year) انجمن معرفی و اهدای جوایز سالیانه به برترین فوتبالیست های مرد و زن  در سراسر جهان می باشد.این معرفی از سوی فدراسیون جهانی فوتبال (FIFA) به طور رسمی از سال 1991 آغاز شده است؛ تا پیش از آن از سوی مجله فرانس فوتبال تنها بهترین ازیكن قاره اروپا معرفی می‌شد.فیفا نیز از سال 1991 بدین سو، این حركت را انجام می‌دهد تا در واقع به عنوان مكملی بر انتخاب‌های پرسابقه 2 مجله معتبر فرانسوی و انگلیسی فرانس فوتبال و ورلد ساكر عمل كرده باشد.
انتخاب بهترین بازیکنان  بر اساس آرای سرمربیان و كاپیتان‌های تیم‌های ملی فوتبال سراسر جهان لحاظ میشود.در این سیستم رای گیری هر مربی سه الویت در انتخاب یا به عبارتی سه رای با ازرش های پنج، سه و یک امتیازی دارد و بهترین بازیکنان یر اساس تعداد آرای بیشتر انتخاب میشوند.سابقه نشان داده در سال‌های پیش، رای یك مربی یا كاپیتان به بازیكنی از تیم خود، تاثیر قابل اعتنایی در رده‌بندی او به وجود می‌آورد بویژه آن كه بازیكن به عنوان رای اول انتخاب و صاحب امتیاز بالاتری می‌شد.
ملاک انتخاب کاندیداهای بهترین بازیکن سال در بخش مردان با تمرکز بیشتر روی لیگ قهرمانان اروپا (UEFA Champions League) انجام میگیرد و تا حد بسیار زیادی لیگ مشابه در قاره آمریکای جنوبی یعنی (Copa Libertadores) که بیشترین صادرات ستارگان فوتبال به اروپا را دارد نادیده گرفته می شود.لیگ های بین المللی از کنفدراسیون های باقی مانده (مانند جام قهرمانان آسیا،آمریکا آفریقا و استرالیا) نیز به طور کامل نادیده گرفته میشوند.
اهدای جوایز فیفا برای مردان از سال 1991 و برای زنان از سال 2001 آغاز شده است.
تا به امروز بازیکنان برزیلی که از قاره آمریکای جنوبی به فوتبال اروپا معرفی شده اند در عرصه دریافت این جایزه با اختلافی فاحش بالاتر از بازیکنان کشورهای صاحب فوتبالی مانند فرانسه و ایتالیا قرار دارند.
رونالدوی برزیلی در سال 96 در حالی که 20 سال بیشتر نداشت با درخشش در بارسا صاحب جایزه بهترین بازیکن سال شد و عنوان جوانترین برنده ی این جایزه تا امروز را به خود اختصاص داده است.در سوی مقابل کاناواروی 33 ساله که از ارکان اصلی قهرمانی ایتالیا در جام جهانی 2006 آلمان بود مسن ترین برنده این جایزه تا به امروز است.
در بخش زنان نیز مارتای برزیلی در سال 2006 در حالی که 20 سال بیشتر نداشت (7 ماه بزرگتر از رونالدو در سال 96) جوانترین برنده جایزه در بخش زنان است و میا هام بازیکن امریکایی باشگاه واشنگتون دی سی در سال 2002 سن 30 سالگی صاحب این عنوان شد و مسن ترین بازیکن زن در این عرصه لقب گرفت.(نکته جالب توجه تقابل جوانترین مرد با مسن ترین زن در سال 2002 و تقابل مسن ترین مرد با جوانترین زن در سال 2006 است!!)
در بین تمامی مردان و زنان برنده این جایزه مارتا ویرا داسیلوا بازیکن زن برزیلی تنها بازیکنی است که موفق شده 4 بار پیاپی این عنوان را بدست آورد.
بریجیت پرینز بازیکن زن آلمانی هم از این حیث با کسب سه عنوان پیاپی در رده دوم قرار دارد. و میا هام بازیکن زن امریکایی و رونالدینهوی برزیلی با دو بار پیاپی کسب این عنوان در رده بعدی قرار دارند.
البته زین‌الدین زیدان فرانسوی و رونالدوی برزیلی هم در کنار بریجیت پرینز سه بار عنوان بهترین بازیکن را بدست آورده اند ولی پیاپی نبوده و در رده های مختلف زمانی بدست آمده است.
«لوتار ماتئوس» ستاره آلمانی باشگاه اینترمیلان ایتالیا، كه در اوج آمادگی خود به سر می‌برد، اولین بازیكنی بود كه عنوان بهترین فوتبالیست جهان را به دست آورد. هر چند كه از آن سال دیگر هیچ بازیكن آلمانی نتوانست این افتخار را برای ژرمن‌ها تكرار كند.
اما نکته جالب توجه در لیست بهترین بازیکنان حضور ژرژ وه آی لیبریایی به عنوان تنها بازیکن قاره آفریقا در بین بازیکنانی است که موفق شده عنوان بهترین بازیکن سال جهان را به دست آورد.زیرا تمامی بازیکنان برنده این عنوان یا از اروپا و یا از آفریقای جنوبی بوده اند و تنها ژرژ وه آ نماینده قاره آفریقا یك بار و در سال 1995 آن هم با پیراهن آث‌میلان ایتالیا تنها بازیکن آفریقایی است که تاکنون موفق به کسب این عنوان شده است و قاره های پهناوری چون آسیا و قاره‌های اقیانوسیه و... تاكنون نتوانسته‌اند سهمی از این جایزه ببرند.

نامزدها و فرآیند انتخاب...
پس از انتقاد برخی رسانه ها مبنی بر بحث برانگیز بودن گزینش نامزدهای کسب عنوان بهترین بازیکن سال های اخیر،فیفا در سال 2004 یک (Short LIST) برای این گزینش تهیه کرد متشکل از 35 مرد و 21 زن که در آن مربیان تیم های ملی و برای نخستین بار کاپیتان های تیم های ملی و حتی نمایندگانی از FIFPro (سازمان نماینده بازیکنان حرفه ای فوتبال سراسر دنیا) هم حق رای دادن دارند.
یکی دیگر از انتقاداتی که رسانه ها در نحوه گزینش به فیفا داشتند نادیده گرفتن بازیکنانی بود که در خارج از اروپا توپ میزدند.میتوانیم خوان رومن ریکلمه بازیکن آرژانتینی بوکاجونیورز را اولین نامزدی بدانیم (در سال 2007) که در لیگی غیر از لیگ های اروپایی به میدان رفته است.البته این انتقال به طور قرضی در نیمه اول سال 2007 بین بوکا و ویارئال انجام شد.هرچند در لیست برندگان این جایزه بازیکنانی از 3 قاره مختلف جهان دیده میشوند ولی تمامی آن ها در زمان کسب این عنوان برای باشگاه های اروپایی به میدان رفته اند.
همچنین به فیفا پیشنهاد شده که بازیکنان فعال در لیگ های حرفه ای سایر کشورهای غیر اروپایی (مانند لیگ های آرژانتین، برزیل و مکزیک) هم در لیست نامزدهای کسب این عنوان قرار گیرند.تیم های باشگاهی برزیل که تاکنون موفق به کسب عنوان قهرمانی 3 دوره جام باشگاه های جهان (FIFA Club World Cup) شده اند تاکنون حتی یک بازیکن هم در لیست نامزدهای کسب این عنوان در هیچ یک از ادوار نداشته اند.این در حالی است که تیم های قهرمان قاره اروپا که تا بحال در 2 فینال جام باشگاه های جهان مغلوب تیم های برزیلی شده اند هریک از بازیکنانشان تابحال چند بار برای کسب عنوان بهترین بازیکن نامزد شده اند.

برندگان جایزه بهترین بازیکن بر اساس کشور (فقط برای مردان):
رتبه اول: برزیل با 8 بار مقام نخست (1994, 1996, 1997, 1999, 2002, 2004, 2005, 2007) 3 بار مقام دوم (1991, 1997, 1998) 3 بار مقام سوم (2000, 2003, 2006)
رتبه دوم : فرانسه با 3 بار مقام نخست (1998, 2000, 2003) 4 بار مقام دوم (1991, 2003, 2004, 2006) 2 بار مقام سوم (1997*, 2002)
رتبه سوم : ایتالیا با 2 بار مقام نخست (1993, 2006) 1 بار مقام دوم (1995) 1 بار مقام سوم (1994)
رتبه سوم: پرتغال با 2 بار مقام نخست (2001, 2008) 2 بار مقام دوم (2000, 2009) 1 بار مقام سوم (2007)

برندگان جایزه بهترین بازیکن بر اساس باشگاه (فقط برای مردان):
رتبه اول: بارسلونا با 7 بار مقام نخست (1994, 1996, 1997, 1999, 2004, 2005, 2009) 6 بار مقام دوم (1992, 1993, 1994, 2000, 2007, 2008) 4 بار مقام سوم (2000,2005,2006,2009)
رتبه دوم: رئال مادرید با 4 بار مقام نخست(2001, 2002*, 2003, 2006*) 4 بار مقام دوم (1997, 2000, 2006, 2009) 4 بار مقام سوم (1998, 2001, 2002, 2003)
رتبه سوم:  یوونتوس با 4 مقام نخست (1993, 1998, 2000, 2006**) 2 بار مقام سوم (1994, 1997)
رتبه چهارم: میلان با 3 بار مقام نخست (1992, 1995*, 2007) 2 بار مقام دوم (1995, 1996) 1 بار مقام سوم (2004)
رتبه پنجم: اینتر میلان با 3 بار مقام نخست (1991, 1997*, 2002**) 1 با مقام دوم (1998) 1 بار مقام سوم (1993)

برندگان جایزه بهترین بازیکن بر اساس بازیکن (فقط برای مردان):
رتبه اول: زیدان با 3 بار مقام نخست (1998,2000,2003) 1 بار مقام دوم (2006) 2 بار مقام سوم (1997,2002)
رتبه دوم: رونالدوی (برزیل) با 3 بار مقام نخست (1996,1997,2002) 1 بار مقام دوم (1998) 1 بار مقام سوم (2003)
رتبه سوم: رونالدینهو با 2 بار مقام اول (2004,2005) 1 بار مقام سوم (2006)

 

 

در  ادامه مردانی را که تاکنون موفق به کسب این عنوان شده اند مورد برسی قرار میدهیم:

سال 1991
بهترین بازیکن سال : لوتار ماتیوس (ملیت: آلمان - تیم باشگاهی: اینتر میلان)
دومین بازیکن برتر سال : ژان پیر پاپین (ملیت: فرانسه - تیم باشگاهی: مارسی)
سومین بازیکن برتر سال : گری لینه کر (ملیت: انگلستان - تیم باشگاهی: تاتنهام)

در سال 1991 لوتار ماتیوس ستاره بلامنازع آلمان و بایرن مونیخ با رای بالا و مطلق مرد سال فوتبال جهان شد.
ماتئوس به عنوان یکی از هافبک های تیم ملی در جام جهانی 1986 مکزیک حضور یافت.در این جام هم تیم آلمان در دیدار پایانی مغلوب شد تا ناگزیر چهار سال دیگر منتظر بمانند تا با درخشش فوق العاده ماتئوس در خط میانی و نظم تیمی مثال زدنی در جام جهانی 1990 ژرمن ها را رو سفید کند.ماتیوس با رهبری خود تیم ملی آلمان را در جام جهانی 1990 ایتالیا قهرمان كرد و یكبار دیگر بایرن مونیخ را در خاطره ها زنده كرد. کاپیتان آلمان ها بهترین بازیکن جام بود و گلی که در برابر یوگسلاوی زد عنوان زیباترین گل سال را به دست آورد.
ماتئوس می گوید: «من هرگز مستعدترین بازیکن نبودم ؛ اما همیشه می دانستم کارم را چگونه انجام دهم.» ماتئوس با رکورد 25 بازی در مرحله نهایی جام جهانی ، 150 بازی ملی ، 6 قهرمانی در بوندس لیگا با بایرن مونیخ ، 5 قهرمانی در جام حذفی آلمان ، 2 قهرمانی در جام یوفا، یک قهرمانی در جام جهانی و یک قهرمانی در جام ملتهای اروپا، یکی از پرافتخارترین بازیکنان جهان به حساب می آید.
در سال 91 انتخاب بهترین بازیكن جهان برای اولین بار انجام میگرفت «لوتار ماتئوس» ستاره آلمانی باشگاه اینترمیلان ایتالیا، كه در اوج آمادگی خود به سر می‌برد، اولین بازیكنی بود كه عنوان بهترین فوتبالیست جهان را به دست آورد. هر چند كه از آن سال دیگر هیچ بازیكن آلمانی نتوانست این افتخار را برای ژرمن‌ها تكرار كند.
در این که بازیکنی بزرگ و موفق بود، هیچ شکی وجود ندارد. اما قطعا مهمترین افتخار دوران ورزشیش این بود که عنوان اولین بازیکنی را کسب کرد که مرد سال فوتبال جهان شده است.عنوانی که تا ابد دیگر برای کسی تکرار نخواهد شد...

 

سال 1992
بهترین بازیکن سال : مارکو فان باستن (ملیت: هلند - تیم باشگاهی: میلان)
دومین بازیکن برتر سال : هریستو استویچکوف (ملیت: بلغارستان - تیم باشگاهی: بارسلونا)
سومین بازیکن برتر سال : توماس هابلر (ملیت: آلمان - تیم باشگاهی: رم)

در سال 1992 اعجوبه تازه فوتبال هلند ماركو فان باستن كه هلند را به قهرمانی اروپا و آ.ث.میلان را دوباره در اروپا آقای باشگاه ها نموده بود به این مقام دست پیدا كرد.
خیلی ها اعتقاد دارند فان باستن ، بزرگترین مهاجم نسل خود بود. او نقش انکارناپذیری در قهرمانی هلند در یورو 1988 داشت ، در حالی که آلمان میزبان رقابت ها بود. او بازیکنی بود که حتی پشت به دروازه گل می زد و بهترین مدافعان جهان از مهارش عاجز بودند. گلی را که او در بازی نهایی رقابت ها مقابل شوروی زد، یکی از زیباترین گلهایی است که یک بازیکن در رقابتی بزرگ به ثمر رسانده است.
مثلث طلایی فان باستن، گولیت و ریکارد در خاطره ها باقی مانده اند و هلند و میلان هرگز آن روزها را فراموش نمی كنند.
ماركو به اتفاق فرانك ریكارد و رودگولیت در تیم ملی هلند در جام جهانی 1990 و یورو 92 چندان موفق نبودند و تیم هلند راه به جایی نبرد.البته فان باستن در میلان چنان درخشید که عنوان بازیکن سال جهان را در سال 1992 کسب کرد ولی متأسفانه این پایان دوران پرشکوه مهاجم جوان هلند بود.اسطوره نارنجی پوشان در سال 1993 و در جریان دیدارپایانی جام باشگاه های اروپا برابر مارسی که به شکست میلان انجامید آسیب دید.یک تکل خطرناک روی پایش سبب شد که این بازیکن استثنایی زانویش را به تیغ جراحی بسپارد. چنان این آسیب دیدگی شدید بود که ناگزیر در سن 29 سالگی در حالی که او در اوج بود برای همیشه از فوتبال کناره گیری کرد. رعنای فوتبال اروپا خیلی زود با فوتبال خداحافظی کرد...

 

سال 1993
بهترین بازیکن سال : روبرتو باجو (ملیت: ایتالیا - تیم باشگاهی: یوونتوس)
دومین بازیکن برتر سال : روماریو (ملیت: برزیل - تیم باشگاهی: بارسلونا و آینهوون)
سومین بازیکن برتر سال : دنیس برکمپ (ملیت: هلند - تیم باشگاهی: اینتر و آژاکس)

دم اسبی آسمانی با درخشش خود در تیم ملی ایتالیا و به خصوص باشگاه یوونتوس به این افتخار رسید.روبرتو باجو، بازیکنی با شخصیت خاص خود بود. او در پاس دادن و دریبل زنی توانا بود و می توانست سرنوشت یک بازی را تغییر دهد.او یكی از محبوب ترین ورزشكاران و بازیكنان فوتبال ایتالیا طی چند دهه اخیر بود. پس از مازولا، ریورا، فاكتی و بته گا، این ایتالیایی خونسرد در میان مردم از محبوبیت خاصی برخوردار بود.کمتر کسی تظاهرات در خیابان های شهر فلورانس را به طرفداری از او از خاطر می برد. وقتی باشگاه فیورنتینا او را به باشگاه یوونتوس فروخت ، این تظاهرات بر پا شد. او نقش موثری در رساندن ایتالیا به بازی نهایی جام جهانی 1994 به عهده داشت ؛ اما در ضیافت پنالتی ها، ضربه او از بالای دروازه برزیل گذشت و آه از نهاد او و همه ایتالیایی ها بلند شد و برزیل پس از 24 سال انتظار یک بار دیگر قهرمان جام جهانی شد.بودای کوچک در طی سال های 90 تا 94 در یوونتوس فوق العاده ظاهر شد و به عنوان کاپیتان تیم موفق به فتح جام یوفا در سال 1993 شد و در پایان همان سال بهترین بازیکن جهان و اروپا شد.باجو چند بار به علت مصدومیت از فوتبال دور افتاد؛ اما دوباره بازگشت و سرانجام در سال 2004 هنگامی که 37 ساله بود، کفشهای فوتبالش را برای همیشه آویزان کرد.

 

سال 1994
بهترین بازیکن سال : روماریو (ملیت: برزیل - تیم باشگاهی: بارسلونا)
دومین بازیکن برتر سال : هریستو استویچکوف (ملیت: بلغارستان - تیم باشگاهی: بارسلونا)
سومین بازیکن برتر سال : روبرتو باجو (ملیت: ایتالیا - تیم باشگاهی: یوونتوس)

اسطوره 1000 گله فوتبال جهان اولین بازیکن غیر اروپایی است که عنوان مرد سالی فوتبال جهان را کسب کرده است. در جام جهانی 1994 ، روماریو فوق العاده ظاهر شد و از ارکان اصلی تیم برزیل در راه کسب مقام قهرمانی بود. در همان رقابت ها نیز عنوان بهترین بازیکن را به دست آورد. در همان سال به همراه استویچکف بهترین گلزن لیگ اسپانیا شد. او پس از یک فصل بازی برای تیم میامی امریکا، راهی استرالیا شد و حالا برای تیم آدلاید بازی می کند.در سال های پایان بازیگری خود برای اینکه از مرز 1000 گل پله عبور کند حتی حاضر بود در گمنام ترین باشگه ها نیز به میدان برود.او با شکستن این رکورد در سال 2007 برای همیشه با مستطیل سبز وداع گفت.

 

سال 1995
بهترین بازیکن سال : ژرژوه آ (ملیت: لیبریا - تیم باشگاهی: پاری سن ژرمن و میلان)
دومین بازیکن برتر سال : پائولو مالدینی (ملیت: ایتالیا - تیم باشگاهی: میلان)
سومین بازیکن برتر سال : یورگن کلینزمن (ملیت: آلمان - تیم باشگاهی: بایرن مونیخ و تاتنهام)

ژرژوه آ سیاهپوست افریقایی لیبریا در بین غولان اروپا و در حالی كه بهترین مهاجم آ.ث.میلان بود این افتخار را نصیب خود كرد.او تنها بازیکن تاریخ فوتبال آفریقاست که به این مهم دست میابد.شاید فوتبال لیبریا دیگر هیچوقت نتواند اسطوره ای مانند او داشته باشد.
یک سال پس از این که جایزه مرد سالی فوتبال جهان به بازیکنی از امریکای جنوبی رسید، آفریقا هم این جایزه را گرفت.
وه آ در تیم میلان ایتالیا به یک گلزن بی رقیب و محبوب تبدیل شد. او تکنیک و سرعت بالایی داشت و عناوین مردسالی فوتبال اروپا، آفریقا و جهان را به دست آورد. آرسن ونگر فرانسوی ، کاشف این بازیکن بود که او را در شروع دوران حرفه ای این جوان ، به تیم موناکو برد.
پیش از آن که به سری A ایتالیا برود، پیراهن تیم پاری سن ژرمن را پوشید. او با تیم میلان 2 بار قهرمان سری A شد و در 3 فصل 46 گل برای تیم ایتالیایی زد. سپس به تیمهای چلسی و منچسترسیتی رفت. او پس از کنار گذاشتن فوتبال ، وارد دنیای سیاست شد و تلاش خود را برای رسیدن به مسند ریاست جمهوری کشورش شروع کرد؛ اما در انتخابات ، مغلوب رقیب خود شد.

 

سال 1996
بهترین بازیکن سال : رونالدو (ملیت: برزیل - تیم باشگاهی: بارسلونا و آینهوون)
دومین بازیکن برتر سال : ژرژوه آ (ملیت: لیبریا - تیم باشگاهی: میلان)
سومین بازیکن برتر سال : آلن شیرر (ملیت: انگلستان - تیم باشگاهی: نیوکاسل)

هیچکس تصویر عکس یادگاری رونالدوی جوان در کنار هم تیمی های صاحب نامش  پس از قهرمانی در جام جهانی 94 آمریکا را از یاد نمی برد.بازیکنی 17 ساله ای که حتی یک دقیقه هم درآن جام به میدان نرفت قهرمانی جام جهانی آمریکا را به تالار افتخارات خود اضافه کرد.
دو سال بعد با گلزنی های مکرر و بازی های خیره کننده دربارسا فیفا را مجبور به ریسکی بزرگ کرد تا در حضور چیلاورت، ژرژوه آ، شیرر، ندود، اورتگا، مالدینی، روماریو و بسیاری دیگر از ستاره های آن زمان فوتبال دنیا، جایزه خود را به یک جوان 19 ساله اهدا کند!

 

سال 1997
بهترین بازیکن سال : رونالدو (ملیت: برزیل - تیم باشگاهی: بارسلونا و اینتر میلان)
دومین بازیکن برتر سال :  روبرتو کارلوس (ملیت: برزیل - تیم باشگاهی: رئال مادرید)
سومین بازیکن برتر سال : مشترکا دنیس برکمپ (ملیت: هلند - تیم باشگاهی: آرسنال) و زیدان (ملیت: فرانسه - تیم باشگاهی: یوونتوس)

وقتی امروز رونالدو را می بینیم ، تصور این موضوع که او روزگاری مهاجمی لاغر اندام و سریع بود، دشوار است ، اما در سالهای 1996 و 1997 که در تیم بارسلونا بازی می کرد. سریع و پرتحرک و چالاک بود.
او پس از زدن 42 گل در 2 فصل برای تیم آیندهوون هلند، راهی بارسلونا شد.رونالدو در اولین فصل حضورش در کاتالان ، 34 گل زد!!!!
رونالدو که تا به امروز جوانترین بازیکن تاریخ است که عنوان بهترین بازیکن سال را کسب میکند با کسب مجدد این عنوان در سال 97 نام خود را به فهرست دوتایی های تاریخ هم اضافه کرد تا پس از پلاتینی و فان باستن ،رونالدو هم از کسب این عنوان بی بهره نماند.اوج بدشانسی رونالدو فینال جام جهانی 98 فرانسه بود.رونی به همراه کارلوس و دیگر ستارگان زرد پوش در آن جام بازی های خیره کننده ای را ارائه دادند و گل های حساسی را برای صعود برزیل به فینال به ثمر رساندند.اما در بازی نهایی ناگهان همه معادلات به هم ریخت .رونالدو در آن دیدار بسیار کم فروغ و کم تحرک بود و اگر کسی از سن او اطلاع نداشت گمان میکرد رونالدو یک بازیکن 37 ساله است!!!
اگر آن جام با قهرمانی بزریل تمام میشد احتمال داشت رونالدو در سال 98 هم عنوان بهترین بازیکن سال را از آن خود کند و با سه سال کسب پیاپی این عنوان نام خود را در تاریخ جاودانه کند.

 

سال 1998
بهترین بازیکن سال : زیدان (ملیت: فرانسه - تیم باشگاهی: یوونتوس)
دومین بازیکن برتر سال : رونالدو (ملیت: برزیل - تیم باشگاهی: میلان)
سومین بازیکن برتر سال : داور شوكر (ملیت: كرواسی - تیم باشگاهی: رئال مادرید)

در این سال یك فرانسوی دورگه و با اخلاق بنام زین الدین زیدان در دوران طلایی فرانسه در بالاترین نقطه فوتبال جهان ایستاد.زندگی زین الدین زیدان همیشه غیرقابل پیش بینی بود. او از خانواده ای الجزایری در شهر مارسی فرانسه متولد شد. در جام جهانی 1998 معمار آن جام لقب گرفت و با تلاش و نبوغ او فرانسه در فینال ، برزیل را درهم کوبید. پس از آن بود که در خیابان های شهرهای فرانسه مردم جشن پیروزی برپا کردند و همه نام زیدان را صدا می زدند.
دو گلی كه او به برزیل زد تا جام قهرمانی جهان را برای فرانسه كسب كند مهمترین دلیل انتخاب وی بود. آن سال زیزو با یوونتوس قهرمان سری A شد و در لیگ قهرمانان هم بعد از رئال مادرید در رتبه دوم ایستادند. دیگر افتخارات آن سال او كسب عنوان بهترین بازیكن سال فیفا بود. هیچکس ضربه سر عجیب او در فینال جام جهانی 2006 به سینه ماتراتزی را از یاد نبرده است.

 

سال 1999
بهترین بازیکن سال : ریوالدو (ملیت: برزیل - تیم باشگاهی: بارسلونا)
دومین بازیکن برتر سال : دیوید بکهام (ملیت: انگلیس - تیم باشگاهی: منچستر یونایتد)
سومین بازیکن برتر سال : گابریل باتیستوتا (ملیت: آرژانتین - تیم باشگاهی: فیورنتینا)

از آنجایی كه زمین مستعد و مساعد فوتبال برزیل هرگز خشك نمی شود و در سال ۱۹۹۹ ریوالدو از برزیل به عنوان بهترین بازیكن برگزیده شد.ریوالدو، سومین برزیلی است که عنوان مرد سالی فوتبال جهان را به دست آورده است. او در سال 1999 یکی از بهترین ستاره های فوتبال جهان بود. او در نهایت فقر و تنگدستی به دنیا آمد و دوران کودکی را به انجام کارهای طاقت فرسا برای گذران زندگی خود و خانواده اش گذراند. ریوالدو با قدرت پای چپ جادویی اش گلهای شگفت انگیزی زد. او پاسهای دقیق می داد و با خروش در قلب خط دفاعی تیمهای مقابل ، آنها را درهم می شکست.
در روزهای جوانی با برزیل در كوپا آمریكا سال 1999 به قهرمانی رسید. ریوالدو در هر كدام از بازیهای مرحله حذفی گلزنی كرد و این سال دوران اوج او بود. او به عنوان با استعدادترین بازیكن آن روزهای جهان شناخته شد. فیفا جایزه سال خودش را به او داد و جام جهانی 2002 مصادف با ورود او به سالهای آخر دوران حرفهایاش بود.ریوالدو در جام جهانی 2002 از بازیکنان موثر و گلزن برزیل بود و 5 گل به ثمر رساند. وقتی از بارسلونا به میلان رفت ، ستاره اقبالش فروغ خود را از دست داد و با ناکامی در میلان به کشورش بازگشت و پیراهن تیم کروزیرو را پوشید؛ اما دوباره به اروپا رفت و این بار به عضویت تیم المپیاکوس درآمد و حالا عضو این تیم یونانی است. سه فصل موفق را با المپیاكو و آ.اِك آتن گذراند اما بعد به ازبكستان رفت تا دوران پیری خود را در یک باشگاه گمنام بگذراند.

 

سال 2000
بهترین بازیکن سال : زیدان (ملیت: فرانسه - تیم باشگاهی: یوونتوس)
دومین بازیکن برتر سال : لوئیس فیگو (ملیت: پرتغال - تیم باشگاهی: بارسلونا و رئال مادرید)
سومین بازیکن برتر سال : ریوالدو (ملیت: برزیل - تیم باشگاهی: بارسلونا)

در سال ۲۰۰۰ درخشش دوباره زیدان را شاهد بودیم.عکس سادگاری معروف زیدان در کنار دو جام معتبر جهان را خیلی دیدن دارد.زیدان پس از درخشش در فینال جام جهانی حالا به یورو 2000 آمده تا یک شگفتی دیگر خلق کند.یاران زیدان در حالی که تا آستانه شکست در فینال پیش رفته بودند با پاس گل استثنایی بارتز و گل دیدنی ترزگه بازی را به تساوی کشاندند تا در ضربات پنالتی این فرانسوی ها باشند که برنده جام میشوند. شاید مهمترین دلیل کسب این عنوان در سال 2000 هم همین قهرمانی باشد.

 

سال 2001
بهترین بازیکن سال : لوئیس فیگو (ملیت: پرتغال - تیم باشگاهی: رئال مادرید)
دومین بازیکن برتر سال : دیوید بکهام (ملیت: انگلیس - تیم باشگاهی: منچستر یونایتد)
سومین بازیکن برتر سال : رائول گونزالس (ملیت: اسپانیا - تیم باشگاهی: رئال مادرید)

لوئیس فیگو با تکنیک بالا و مهارت در حفظ توپ و دریبل زنی و بازی سازی ، سالها در تیمهای بارسلونا و رئال مادرید درخشید و در تیم اینترمیلان نیز هافبکی موثر بود.
او زمانی گفت : «بدون فوتبال هیچم». فیگو به همراه تیم کشورش در سال 1991 عنوان قهرمانی فوتبال جوانان جهان را به دست آورد و پیشتاز نسل طلایی فوتبال پرتغال لقب گرفت و در جام جهانی 2006 تیم ملی کشورش را تا مرحله نیمه نهایی پیش برد.
فیگو با تیم بارسلونا 2 بار قهرمان لالیگا شد و پس از آن بارسا را با مشاجرات زیادی ترك كرد و به رئال مادرید پیوست و در برنابئو دوران درخشانی را سپری كرد. دو قهرمانی لالیگا و یك جام لیگ قهرمانان از مهمترین دستاوردهای او بودند. او فصل بعد از آن به عنوان بهترین بازیكن سال فیفا انتخاب شد. پس از انتقال به اینتر هم به نقطه توقف دوران حرفه ای خود رسید...

 

سال 2002
بهترین بازیکن سال : رونالدو (ملیت: برزیل - تیم باشگاهی: میلان و رئال مادرید)
دومین بازیکن برتر سال : الیور کان (ملیت: آلمان - تیم باشگاهی: بایرن مونیخ)
سومین بازیکن برتر سال : زیدان (ملیت: فرانسه - تیم باشگاهی: رئال مادرید)

هیچكس نبود كه به انتخاب او اعتراضی داشته باشد. او در كنار ریوالدو و رونالدینیو در جام جهانی درخشیده بود.
رونالدو در جام جهانی 2002 با زدن 8 گل ، آقای گل شد. در جام جهانی 1998 نیز 4 گل زد. او با زدن 3 گل دیگر در جام جهانی 2006 رکورد 14 گل گردمولر در جام جهانی را شکست و حالا با 15 گل رکورددار است. او این جایزه را به خاطر پشتكار و تلاش بیوقفه به دست آورد. او مادرید را در حالی كه چاق و ناراحت بود ترك كرد. میلان به نجات رونالدو آمد اما مصدومیتها یكی پس از دیگری او را مورد هجوم قرار دادند.
تا کاسه صبر آنجلوتی هم بسر برسد. حالا میتوانیم نام رونالدو را هم در کنار روبرتو کارلوس، ریوالدو، روماریو، کافو و... در لیست ستارگان سوخته تاریخ فوتبال برزیل بنویسیم!

 

سال 2003
بهترین بازیکن سال : زیدان (ملیت: فرانسه - تیم باشگاهی: رئال مادرید)
دومین بازیکن برتر سال : تیری هانری (ملیت: فرانسه - تیم باشگاهی: آرسنال)
سومین بازیکن برتر سال : رونالدو (ملیت: برزیل - تیم باشگاهی: رئال مادرید)

او با رئال مادرید به دوران پرشكوه این باشگاه بازگشت.شاید این برهه از زمان که در آن این همه فوق ستاره دور هم جمع شوند دیگر هیچوقت برای رئالی ها تکرار نشود. دهه طلایی پنجاه تا شصت را هیچكس فراموش نمی كند كه رئال مادرید با دی استفانو افسانه ای چگونه پنج دوره قهرمان اروپا شد زیدان در سال 2002 و در اوج پختگی خود بهترین بازیكن جهان شد.

 

سال 2004
بهترین بازیکن سال : رونالدینهو (ملیت: برزیل - تیم باشگاهی: بارسلونا)
دومین بازیکن برتر سال : تیری هانری (ملیت: فرانسه - تیم باشگاهی: آرسنال)
سومین بازیکن برتر سال : آندری شوچنکو (ملیت: اکراین - تیم باشگاهی: میلان)

نام کاملش رونالدو دآسیس مورینا است و دارای یکی از قابل تشخیص ترین صورت ها در جهان است. ضربه های آزاد خیره کننده ، دریبل های شگفت انگیز و تسلط فوق العاده در حفظ توپ و کار با آن ، از او بازیکن استثنایی ساخته است. او بازیکنی کامل است که در جام جهانی 2002 نقش زیادی در قهرمانی برزیل داشت و سال گذشته نیز موثرترین بازیکن تیم بارسلونا در راه قهرمانی در لالیگا و لیگ قهرمانان بود.
شاید بهترین بازیکن سال شدن معادل بوسه مرگ نباشد اما حداقل مواردی پیش میآید كه یك بازیكن را از اوج به پایین بكشد. او با میلان به اولین اسكودتو بعد از یك دهه ناكامی رسید و سال 2004 صدرنشین جدول گلزنان سری A شد اما از آن به بعد سرازیریها آغاز شد. پنالتی كه خراب كرد قهرمانی اروپا را از میلان گرفت. در چلسی هم نتوانست خودش را احیا كند و حالا با بازگشت به میلان هم نتوانست رونالدینهوی سابق باشد.افسوس...

 

سال 2005
بهترین بازیکن سال : رونالدینهو (ملیت: برزیل - تیم باشگاهی: بارسلونا)
دومین بازیکن برتر سال : فرانک لمپارد (ملیت: انگلیس - تیم باشگاهی: چلسی)
سومین بازیکن برتر سال : ساموئل اتوئو (ملیت: کامرون - تیم باشگاهی: بارسلونا)

او امسال هم مانند سال گذشته بهترین فوتبالیست دنیا شد و نامش را به لیست دوتایی ها اضافه کرد.
وقتی برای دومین بار عنوان مرد سالی فوتبال جهان را کسب کرد، از او پرسیدند آیا خود را بهترین بازیکن جهان می داند؟ پاسخ او این بود:(( فکر نمی کنم حتی بهترین بازیکن بارسلونا باشم ؛ اما واقعیت این است که کمتر بازیکنی در دنیای فوتبال مهارت های رونالدینیو یا همان رونی جدید را دارد.))
رونالدینهو می‌توانست بار دیگر این جایزه را كسب كند؛ ولی قهرمانی ایتالیا در جام جهانی 2006 و درخشش فابیوكاناوارو  و اوج‌گیری كریستیانو رونالدو در منچستر یوناتید باعث شد رونالدینیو نتواند این عنوان را تكرار كند.
آیا او تمام شده؟ آیا رونالدینیو یك بازیكن تنبل و بیانگیزه است؟ او دیگر عطشی برای گلزنی ندارد؟ او بعد از كسب توپ طلا قهرمان اروپا شد، دو جام اسپانیا را بالای سر برد و یك جام جهانی را هم پشت سر گذاشت اما فصل آخری كه در بارسا بود خبری از شایستگیهایش نبود.به نوعی میتوانیم این به اوج رسیدن رونالدینهو را سرآغاز سقوطی بدانیم که تا انتهای دوران بازیگری او ادامه داشت...

 

سال 2006
بهترین بازیکن سال : فابیو کاناوارو (ملیت: ایتالیا - تیم باشگاهی: یوونتوس و رئال مادرید)
دومین بازیکن برتر سال : زیدان (ملیت: فرانسه - تیم باشگاهی: رئال مادرید)
سومین بازیکن برتر سال : رونالدینهو (ملیت: برزیل - تیم باشگاهی: بارسلونا)

تابستان 2006 فوتبال ایتالیا یك فاجعه را تجربه كرد. كاناوارو بدون شك بهترین مدافع جام جهانی آلمان بود دروازه آتزوری فقط از روی یك پنالتی و یك گل به خودی باز شد. او بعد از جام جهانی به رئال مادرید رفت و با آنها به قهرمانی رسید اما ضعفهایش بد جور توی ذوق میزند. البته قضیه ربطی به بیانگیزگی نداشت.خوب بالاخره کهولت سن واسه همه هست.به هر حال فیفا در این سال کسی را بهتر از او نیافت.
شاید اگر زیدان آن عمل بچه گانه در بازی فینال را انجام نداده بود یا ایتالیا قهرمان نمی شد زیزو برای چهارمین بار مرد سال فیفا میشد تا دهان همه باز بماند!

 

سال 2007
بهترین بازیکن سال : کاکا (ملیت: برزیل - تیم باشگاهی: میلان)
دومین بازیکن برتر سال : لیونل مسی (ملیت: آرژانتین - تیم باشگاهی: بارسلونا)
سومین بازیکن برتر سال : کریستیانو رونالدو (ملیت: پرتغال - تیم باشگاهی: منچستر یونایتد)

ریكاردو ایزكسون دوس سانتوز لیته ملقب به كاكا، از سوی فدراسیون جهانی فوتبال به عنوان بهترین بازیكن امسال انتخاب شد.
كاكا چند روز قبل از کسب این عنوان توانسته بود از سوی مجله فوتبال "ورلد ساكر" و هم‌چنین "فرانس فوتبال" عنوان بهترین بازیكن 2007 فوتبال جهان را به‌دست آورد.
به انتخاب او هم كسی شك نكرد. او با 10 گل برترین گلزن اروپا شد. فیفا هم جایزه سال خود را به او داد.
مطبوعات برزیل معتقد بودند او هافبك‌های افسانه‌ای مثل ریولینو و سوكراتس را محو خواهد كرد تا اینكه به تیم بزرگ  میلان ملحق شد.
او در میلان پیراهن معروف شماره 22 را كه اسطوره‌هایی مثل په‌له، دیه‌گو مارادونا ، میشل پلاتینی و زین‌الدین زیدان بر تن كرده‌اند و هزاران بازیکن آرزوی پوشیدن آن را دارند، در میلان برتن كرد.او با اینکه تا سال 2011 با میلان قرارداد داشت به پیشنهاد رویایی میلان در سال 2009 نه نگفت و Rossoneri را ترک کرد.
به هرحال امضای قرارداد 65 میلیون یورویی به انضمام منزل مسکونی، اتومبیل به انتخاب بازیکن، حقوق 90 هزار یورویی و حق داشتن وکیل حقوقی اختصاصی و مترجم به صورت رایگان هر بازیکن متعصبی را وسوسه میکند!

 

سال 2008
بهترین بازیکن سال : کریستیانو رونالدو (ملیت: پرتغال - تیم باشگاهی: منچستر یونایتد)
دومین بازیکن برتر سال : لیونل مسی (ملیت: آرژانتین - تیم باشگاهی: بارسلونا)
سومین بازیکن برتر سال : فرناندو تورس (ملیت: اسپانیا - تیم باشگاهی: لیورپول)

کریستیانو رونالدو اولین بازیکن تاریخ باشگاه منچستریونایتد است که چنین عنوان معتبری را برای این باشگاه انگلیسی کسب می کند.
او یکی از بهترین بازیکنان دنیا و یکی از بهترین استعدادهای امروز فوتبال است و فوتبالیست پرتغالی در رده حرفه‌ای است که در تیم‌های رئال مادرید و ملی پرتغال بازی می‌کند.کریستیانو رونالدو در سال 2005 به بازیکن جوان ویژه فیلیپو معروف شد و از سوی فیفا بیستمین بازیکن برتر تاریخ فوتبال لقب گرفت و در سال 2009 بالاخره به حق خود رسید.

 

سال 2009
بهترین بازیکن سال : لیونل مسی (ملیت: آرژانتین - تیم باشگاهی: بارسلونا)
دومین بازیکن برتر سال : کریستیانو رونالدو (ملیت: پرتغال - تیم باشگاهی: منچستر و رئال مادرید)
سومین بازیکن برتر سال : ژاوی (ملیت: اسپانیا - تیم باشگاهی: بارسلونا)

زمانی که در تاریخ 1 می 2005 توانست اولین گل رسمی‌اش را برای بارسا در مقابل تیم الباسته بالومپایه به ثمر برساند تنها 17 سال و 10 ماه و 7 روز سن داشت. وی با این گل توانست خود را به عنوان جوان‌ترین گلزن بارسلونا در لا لیگا مطرح کند.
مسی پس از روماریو (فصل 94-93) اولین بازیکن بارسلونا بود که توانست در معروف‌ترین دربی اسپانیا هت تریک کند. در فصل 2007 مسی گلی به ثمر رساند که همگان دوباره وی را با مارادونا مقایسه کردند. جانشین همانند مارادونا در بازی با انگلستان توپ را دریافت کرد، 62 متر با توپ حرکت کرده 6 نفر از بازیکنان حریف را پشت سر گذاشت و دروازه ختافه را گشود.تمام کارشناسان ورزشی جهان این گل را مشابه گل قرن مارادونا دانسته و پس از این گل، مطبوعات اسپانیا به وی لقب «مسیدونا» یا دست خدا دادند.

 

 

بهترین بازیکنان جهان در بخش زنان

این گزینش برای خانم ها نزدیک به یک دهه قدمت دارد و از سال 2001 آغاز شده است...
مارتا ویرا داسیلوا بازیکن اسطوره زن برزیلی با 4 بار پیاپی کسب این عنوان از این حیث در بین تمامی مردان و زنان صاحب رکوردی است که شاید هیچوقت جابجا نشود.بریجیت پرینز آلمانی و متعصب باشگاه فرانکفورت هم تا کنون سه بار پیاپی این عنوان را کسب کرده است.

 

در لیست زیر برندگان جایزه سال های گذشته را مشاهده میکنید:

2001: میا هام (ملیت: ایالات متحده - تیم باشگاهی: واشنگتون دی سی)

 

2002: میا هام زنان (ملیت: ایالات متحده - تیم باشگاهی: واشنگتون دی سی)

 

2003: بریجیت پرینز (ملیت: آلمان - تیم باشگاهی: فرانکفورت)

 

2004: بریجیت پرینز (ملیت: آلمان - تیم باشگاهی: فرانکفورت)

 

2005: بریجیت پرینز (ملیت: آلمان - تیم باشگاهی: فرانکفورت)

 

2006: مارتا ویرا داسیلوا (ملیت: برزیل - تیم باشگاهی: آمئای سوئد)

 

2007: مارتا ویرا داسیلوا (ملیت: برزیل - تیم باشگاهی: آمئای سوئد)

 

2008: مارتا ویرا داسیلوا (ملیت: برزیل - تیم باشگاهی: آمئای سوئد)

 

2009: مارتا ویرا داسیلوا (ملیت: برزیل - تیم باشگاهی: لوس آنجلس و سانتوس)

...

بهترین های سال فوتبال جهان به انتخاب مجله معتبر ورد ساکر

...

این مقاله در انحصار سایت پروساکر بوده و هرگونه کپی برداری خلاف قانون میباشد.

.

 

بهترین های فوتبال دنیا به انتخاب مجله ورلد ساکر

معرفی بهترین بازیكنان فوتبال جهان از سوی FIFA از سال 1991 آغاز شده اما مجله ورلد ساكر از ده‌ها سال پیش مرد سال فوتبال جهان را انتخاب و معرفی میكرده است‌. گزینشی كه از سال 1982 و با معرفی پائولو روسی‌ بازیكن باشگاه یوونتوس ایتالیا، به عنوان بهترین بازیكن جهان آغاز شد.
در لیست زیر اسامی بازیکنان و مربیان انتخابی مجله ورد ساکر تا به امروز را میبینید:

بهترین بازیکنان سال از نگاه ورد ساکر
1982- پائولو روسی (تیم باشگاهی: یوونتوس - ملیت: ایتالیا)
1983- زیکو (تیم باشگاهی: اودینزه - ملیت: برزیل)
1984- میشل پلاتینی (تیم باشگاهی: یوونتوس - ملیت: فرانسه)
1985- میشل پلاتینی (تیم باشگاهی: یوونتوس - ملیت: فرانسه)
1986- دیه گو مارادونا (تیم باشگاهی: ناپولی - ملیت: آرژانتین)
1987- رود گولیت (تیم باشگاهی: میلان - ملیت: هلند)
1988- مارکو فان باستن (تیم باشگاهی: میلان - ملیت: هلند)
1989- مارکو فان باستن (تیم باشگاهی: میلان - ملیت: هلند)
1990- لوتار ماتئوس (تیم باشگاهی: اینتر - ملیت: آلمان)
1991- ژان پی یرپاپن (تیم باشگاهی: المپیک مارسی - ملیت: فرانسه)
1992- مارکو فان باستن (تیم باشگاهی: میلان - ملیت: هلند)
1993- روبرتو باجو (تیم باشگاهی: یوونتوس - ملیت: ایتالیا)
1994- پائولو مالدینی (تیم باشگاهی: میلان - ملیت: ایتالیا)
1995- جیانلوکا ویالی (تیم باشگاهی: یوونتوس - ملیت: ایتالیا)
1996- رونالدو (تیم باشگاهی: اینتر - ملیت: برزیل)
1997- رونالدو (تیم باشگاهی: اینتر - ملیت: برزیل)
1998- زین الدین زیدان (تیم باشگاهی: یوونتوس - ملیت: ایتالیا)
1999- ریوالدو (تیم باشگاهی: بارسلونا - ملیت: برزیل)
2000- لوییس فیگو (تیم باشگاهی: رئال مادرید - ملیت: پرتقال)
2001- مایکل اوون (تیم باشگاهی: لیورپول - ملیت: انگلستان)
2002- رونالدو (تیم باشگاهی: رئال مادرید - ملیت: برزیل)
2003- پاول ندود (تیم باشگاهی: یوونتوس - ملیت: جمهوری چک)
2004- رونالدینیو (تیم باشگاهی: بارسلونا - ملیت: برزیل)
2005- رونالدینیو (تیم باشگاهی: بارسلونا - ملیت: برزیل)
2006- فابیو کاناوارو (تیم باشگاهی: رئال مادرید - ملیت: ایتالیا)
2007 - کاکا (تیم باشگاهی: میلان - ملیت: برزیل)
2008 - لیونل مسی (تیم باشگاهی: بارسلونا - ملیت: آرژانتین)
2009 - کریستیانو رونالدو (تیم باشگاهی: منچستر یونایتد - ملیت: پرتغال)

 

بهترین مربیان سال از دید مجله ورد ساکر:
1982 -  انزو بیرزوت(مربی تیم:ایتالیا)
1983 -  سپ پیونتک(مربی تیم:دانمارک)
1984 -  میشل هیدالگو(مربی تیم:فرانسه)
1985  -  تری ونابلس(مربی تیم:بارسلونا)
1986 -  گای تیس(مربی تیم:بلژیک)
1987 -  یوهان کرایف(مربی تیم:آژاکس)
1988 -  رینوس میشل(مربی تیم:هلند و بایر لورکوزن)
1989 -  آریگو ساچی(مربی تیم:آ.ث.میلان)
1990 -  فرانس بکن‌بائر(مربی تیم:آلمان غربی و المپیک مارسی)
1991 -  میشل پلاتینی(مربی تیم:فرانسه)
1992 -  ریچارد مولرنیلسن(مربی تیم:دانمارک)
1993 -  الکس فرگوسن(مربی تیم:منچستر یونایتد)
1994 -  کارلوس آلبرتو پریرا(مربی تیم:برزیل)
1995 -  لوییز ون گال(مربی تیم:آژاکس)
1996 -  برتی فوگتس(مربی تیم:آلمان)
1997 -  اوتمار هیتسفیلد(مربی تیم:بروسیا دورتموند)
1998 -  آرسن ونگر(مربی تیم:آرسنال)
1999 -  الکس فرگوسن(مربی تیم:منچستر یونایتد)
2000 -  دینو زوف(مربی تیم:ایتالیا)
2001 -  جرارد هولیه(مربی تیم:لیورپول)
2002 -  گاس هیدینک(مربی تیم:کره جنوبی و آینهوون)
2003 -  کارلو آنجلوتی(مربی تیم:آ.ث.میلان)
2004 -  خوزه مورینیو(مربی تیم:پورتو و چلسی)
2005 -  خوزه مورینیو(مربی تیم:چلسی)
2006 -  مارچلو لیپی(مربی تیم:ایتالیا)
2007 -  الکس فرگوسن(مربی تیم:منچستر یونایتد)
2008 -  الکس فرگوسن(مربی تیم:منچستر یونایتد)
2009 -  جوزپه گواردیولا(مربی تیم:بارسلونا)

این مقاله در انحصار سایت پروساکر بوده و هرگونه کپی برداری خلاف قانون میباشد.

m

 

همه ساله مجله فرانس فوتبال با نظرسنجی از روزنامه‌نگاران سراسر جهان، مرد سال فوتبال اروپا را معرفی می‌كند.این مجله مطرح اروپایی با همکاری 96 روزنامه نگار از سراسر جهان و از بین 50 بازیکن برتر اروپا، مرد سال فوتبال این قاره سبز را معرفی می کند.
اهدای جایزه توپ طلایی از سال 1956 انجام شده است و تاکنون بیش از 50 بازیکنان مطرح شاغل در فوتبال این قاره سبز را به عنوان برترین بازیکن سال اروپا معرفی کرده است.نخستین بار این جایزه به " استانلی ماتیوس " فوتبالیست انگلیسی تعلق گرفته ولی رکورددار جایزه توپ طلایی میشل پلاتینی بازیکن اسطوره ای فوتبال فرانسه میباشد که 3 سال متوالی این عنوان معتبر را از آن خود کرد و تا کنون هیچ بازیکنی موفق به شکستن این رکورد نشده است.ضمن اینکه یوهان کرایف و مارکو فان باستن بازیکنان مطرح فوتبال هلند هم موفق شده اند 3 مرتبه این عنوان ارزشمند را از آن خود کنند.

البته در این سالها هرگز عنوان بهترین بازیکن سال اروپا به دیه گو آرماندو مارادونا، بازیکن اسطوره ای فوتبال جهان تعلق نگرفت، موضوعی که نشان دهنده وجود برخی تبعیض ها در این انتخابات است.تبعیضی که یوفا را مجبور کرد تا از سال 1995 قوانین جدیدی را در انتخاب بازیکنان اعمال کند.در این انتخاب که تا سال 1995 فقط بازیكنان اروپایی شركت داشتند (به استثنای سال 1961 که عمر سیوری آرژانتینی این عنوان را کسب کرده بود.)
بعد از اعمال قانون جدید یوفا از این سال به بعد تمامی بازیكنان اروپایی و غیراروپایی شاغل در لیگ‌های این قاره در این انتخابات مورد نظر قرار می‌گیرند.اما میتوانیم رونالدوی برزیلی را اولین بازیکن غیر اروپایی برنده توپ طلای اروپا بدانیم.البته فوتبال آرژانتین هم در سال 2009 با مسی جوان توانست دومین توپ طلای خود را پس از 45 سال بالا برد که این موضوع هم جالب توجه است.

 

اسامی بهترین بازیکنان ادوار مختلف اروپا به شرح زیر است:

1956 – استنلی ماتئوس (ملیت: انگلستان – باشگاه: بلاک پول)

1957- دی استفانو (ملیت: اسپانیا و آرژانتین – باشگاه: رئال مادرید)

1958- ریموند کوپا (ملیت: فرانسه – باشگاه: رئال مادرید)

1959-  آلفردو دی استفانو (ملیت: اسپانیا و آرژانتین – باشگاه: رئال مادرید)

1960- لوئیس سوارز (ملیت: اسپانیا – باشگاه: بارسلونا)

1961- عمر سیووری(ملیت: آرژانتین - باشگاه: یوونتوس)

1962- جوزف ماسوپوست (ملیت: چک اسلواکی -  باشگاه: دوکلاپراگ)

1963 – لئو یاشین (ملیت: شوروی – باشگاه: دینامو مسکو)

1964- دنیس لاو (ملیت: اسکاتلند- باشگاه: منچستر یونایتد)

1965- اوزه بیو (ملیت: پرتغال – باشگاه: بنفیکا – لیسبون)

1966-بابی چارتون (ملیت: انگلیس – باشگاه: منچستر یونایتد)

1967- فلورین آلبرت (ملیت: مجارستان - باشگاه: فرنس واروش بوداپست)

1968- جورج بست (ملیت: ایرلند – باشگاه: منچستر یونایتد)

1969- جیانی ریورا (ملیت: ایتالیا – باشگاه: آث میلان)

1970- گرد مولر (ملیت: آلمان– باشگاه: بایرن مونیخ )

1971- یوهان کرایوف (ملیت : هلند – باشگاه: آژاکس)

1972- فرانتس بکن باوئر (ملیت : آلمان – باشگاه: بایرن مونیخ)

1973-  یوهان کرایوف (ملیت: هلند – باشگاه: آژاکس و بارسلونا)

1974- یوهان کرایوف (ملیت: هلند – باشگاه: آژاکس و بارسلونا)

1975- اولگ بلوخین (ملیت: شوروی – باشگاه: دیناموکیف) 

1976- فرانتس بکن باوئر (ملیت: آلمان – باشگاه: بایرن مونیخ)

1977- آلانس سیمونس (ملیت: سوییس – باشگاه: بورسیا موشن گلادباخ)

1978- کوین کیگان (ملیت: انگلیس – باشگاه: هامبورگ)

1979-  کوین کیگان (ملیت: انگلیس – باشگاه: هامبورگ)

1980- کارل هاینتس رو مینیگه (ملیت: آلمان – باشگاه: بایرن مونیخ)

1981- کارل هاینتس رو مینیگه (ملیت: آلمان – باشگاه: بایرن مونیخ)

1982- پائولو روسی (ملیت: ایتالیا – باشگاه: یوونتوس )

1983- میشل پلاتینی ( ملیت: فرانسه – باشگاه: یوونتوس )

1984- میشل پلاتینی (ملیت: فرانسه – باشگاه: یوونتوس )

1985- میشل پلاتینی (ملیت : فرانسه – باشگاه: یوونتوس )

1986- ایگور بلانوف (ملیت: شوروی – باشگاه: دیناموکیف ) 

1987- رود گولیت (ملیت : هلند – باشگاه: آیندهون و آث میلان )

1988- مارک فان باستن (ملیت: هلند – باشگاه: آث میلان )

1989- مارک فان باستن (ملیت: هلند – باشگاه: آث میلان )

1990-لوتار ماتئوس (ملیت: آلمان – باشگاه: اینتر میلان)

1991-ژان پیر پاپن (ملیت: فرانسه – باشگاه: مارسی )

1992- مارک فان باستن (ملیت: هلند – باشگاه: آث میلان )

1993- روبرتو باجو (ملیت: ایتالیا – باشگاه: ییونتوس )

1994- هریستو استویچکوف (ملیت: بلغارستان – باشگاه: بارسلونا )

1995- ژورژ وه آ (ملیت: لیبریا – باشگاه: پارسی ژرمن و آث میلان )

1996- ماتیوس سامر (ملیت: آلمان – باشگاه: دورتمند )

1997- رونالدو (ملیت: برزیل – باشگاه : اینتر میلان )

1998 – زین الدین زیدان(ملیت: فرانسه – باشگاه: یوونتوس)

1999- ریوالدو (ملیت: برزیل – باشگاه: بارسلونا)

2000- لوییس فیگو (ملیت: پرتغال- باشگاه: رئال مادرید و بارسلونا)

2001- مایکل اوون (ملیت: انگلیس – باشگاه: لیورپول)

2002 -  رونالدو (ملیت: برزیل – باشگاه: اینتر میلان و رئال مادرید)

2003- پاول ندود (ملیت: چک – باشگاه : یوونتوس)

2004 – آندره ای شوچنکو ( ملیت : اوکراین- باشگاه : آث میلان)

2005- رونالدینیو (ملیت: برزیل – باشگاه : بارسلونا)

2006- فابیو کاناوارو (: ایتالیا – باشگاه: یوونتوس ورئال مادرید)

2007 - کاکا (ملیت: میلان – باشگاه: برزیل)

2008 - کریستیانو رونالدو (ملیت: پرتغال  – باشگاه: منچستر یونایتد)

2009 - لیونل مسی (ملیت: آرژانتین – باشگاه: بارسلونا)

 

 

و حالا ستارگانی که هیچگاه توپ طلا را لمس نکردند...
در ادامه نگاهی به فهرست بازیكنانی خواهیم داشت كه در طول سال های گذشته با وجود ارائه بازی‌هایی خوب برای تیم‌هایشان هیچ‌گاه شانس كسب این عنوان را پیدا نكردند.

 

فرانچسكو توتی( ایتالیا)
یكی از  بازیكنان وفادار كه به حق خود نرسید.او در رم ماندگار شد اما این تیم برای ستاره‌ای چون توتی بسیار كوچك بود.او در دور دوم رقابت‌های جام جهانی 2002 از زمین اخراج شد.در یورو 2004 نیز توفیق چندانی نداشت و در جام جهانی 2006 نیز پس از مصدومیتی 3 ماهه حضور یافت و به همراه ایتالیا قهرمان جهان شد.او در سال‌های 2000، 2001، 2003، 2004و 2007 مرد سال فوتبال ایتالیا شد.اما هیچگاه به این موفقیت در سطح اروپا نرسید... .

الساندرو دل‌پیه‌رو (ایتالیا)
اسطوره راه راه پوشان با وجود بالا رفتن سنش هنوز هم یك گلزن قهار است.جالب اینكه او حتی یكبار هم در میان 3 نامزد اصلی جای نگرفت و تنها یك بار در سال 1998 بازیكن سال فوتبال ایتالیا شد.با سقوط یووه به سری B در فصل 2007-2006 او جزو معدود ستارگانی بود که به ------ وفادار ماند.
اما او هم هیچ امیدی برای بدست آوردن توپ طلا ندارد.در 2 سال اخیر توجهات بیشتر روی بازیكنان جوان بوده است و اگر قرار باشد یك بازیكن بالای 30 سال بر اساس نمایش كنونی‌اش انتخاب شود بدون شك دل‌پیه‌رو نفر نخست خواهد بود.

میشائیل بالاك (آلمان)
بسیاری از كارشناسان معتقدند كه بالاك در حد یك فوق ستاره نیست و در دیدارهای بزرگ و تورنمنت‌های مهم نتوانسته انتظارات را برآورده كند.او 3 بار در سال‌های 2002، 2003 و 2005 به عنوان بازیكن سال فوتبال آلمان انتخاب شد اما بیش از هر بازیكنی در فوتبال كنونی جهان به عنوان نایب قهرمانی دست یافته است.بالاك 13 بار و به عدد شماره پیراهنش به همراه تیم‌های باشگاهی و ملی‌اش به مقام دوم رسیده است.
او هنوز هم یكی از هافبك‌های تاثیر گذار در فوتبال جهان است اما در سومین دهه زندگیش شانس چندانی برای كسب توپ طلا نخواهد داشت.

فرناندو ردوندو ( آرژانتین)
نسخه برجسته‌تری از بكام كه هیچگاه به حقش نرسید.ردوندو فوتبالی نوین و تعریف جدیدی از یك هافبك بازیساز را ارائه كرد و با درخشش خود رئال را به مقام قهرمانی اروپا در سال 2000 رهنمون ساخت.او هم در رئال و هم در تیم ملی آرژانتین زیر سایه ستاره‌های پر نام و نشان قرار داشت.

دیوید بكام (انگلیس)
یك انتخاب همیشگی كه در تمام لیست‌ها حضور داشته و به عنوان یك فوق ستاره و منبع درآمدزایی برای باشگاه‌ها مطرح بوده است.او یك سانتركننده فوق‌العاده و كاشته‌زن بی‌نظیری است كه همواره به نجات باشگاه و تیم ملی كشورش آمده است.
برای انتخاب یك هافبك به عنوان مرد سال او باید تكنیك بالا و نمایشی چشم‌نواز داشته باشد كه بكام فاقد آنها بود.او تنها در سال 1999 پس از ریوالدو برزیلی به مقام دوم رسید.

پیتر اشمایكل (دانمارك)
در طول دهه 90 بیشتر قهرمانی‌های منچستر یونایتد در لیگ برتر و همچنین قهرمانی تاریخی آنها در سال 99 در لیگ قهرمانان اروپا با درخشش یك دروازه‌بان غول پیكر در درون دروازه این تیم شكل گرفت.اشمایكل با وجود وزن بالا عكس‌العمل‌های بسیار خوبی در درون دروازه یونایتدها داشت اما افسوس كه توپ طلا بیشتر به بازیكنان تكنیكی و مهاجمان اهدا می‌شود.
او در سال 2001 در نظرسنجی رویترز بالاتر از لئو یاشین و گوردون بنكس به عنوان برترین دروازه‌بان تاریخ انتخاب شد.

روبرتو كارلوس (برزیل)
این بازیكن برزیلی در طول دهه 90 و اوایل قرن جدید بهترین مدافع چپ فوتبال جهان بود.توانایی بالای او در كارهای تدافعی و تهاجمی كم نظیر و شوت‌های پای چپش ویران كننده بود.
در سال 2002 پس از درخشش در جام جهانی با اختلافی كم نسبت به هموطنش، رونالدو در مكان دوم قرار گرفت و شانس رسیدن به توپ طلا را از دست داد.

داور شوكر (كرواسی)
مهاجم سابق كروات‌ها دو بار در سال‌های 1996 و 1998 شانس فتح توپ طلا را داشت. او تیمش را به یك چهارم نهایی یورو و نیمه‌نهایی جام‌جهانی رساند. او 45 گل در 69 بازی تیم‌ملی كرواسی به ثمر رساند و در تركیب دیناموزاگرب، سه‌ویا و رئال‌مادرید درخشش خوبی داشت. او در سال 1998 در رقابتی نزدیك این افتخار را به رونالدوی برزیلی واگذار كرد.

پیتر اشمایكل (دانمارك)
یكی از سه دروازه‌بانی كه در این فهرست حضور دارد وقتی در سال 1999 ریوالدو توپ طلا را برد بسیاری سنگربان دانماركی منچستریونایتد را مستحق آن می‌دانستند. جالب اینكه او در بین سه نامزد نهایی جایی نداشت و با وجود درخشش با پیراهن منچستریونایتد و قهرمانی با این تیم در اروپا نتوانست توفیقی كسب كند. بدون شك او بهترین دروازه‌بان دهه 90 بود كه به حقش نرسید.

رائول (اسپانیا)
اسطوره رئالی‌ها در سال‌های اخیر با بهترین هافبك دفاعی (ماكه‌له)، بهترین گوش (لوئیس فیگو) بهترین هافبك بازیساز (زین‌الدین زیدان) و بهترین مهاجم (رونالدو) همبازی بوده است، آنها آمدند و رفته‌اند اما او نزولی نداشته و بهترین گلزن تاریخ رئال، بهترین گلزن تیم‌ملی اسپانیا و همچنین بهترین گلزن تاریخ لالیگاست. پسر طلایی اسپانیا هنوز هم یك مهاجم خطرناك است.كسب 5 عنوان بهترین مهاجم لالیگا و 16 عنوان قهرمانی به همراه رئال او را در میان بهترین‌های حال حاضر جهان جای داده است.اما اینها برای انتخاب او به عنوان مرد سال كافی نبود. او سه بار پیاپی در سال‌های 2000، 2001 و 2002 در لیست بهترین ها به عنوان دوم رسید. در سومین دهه زندگی‌اش او یك ماشین گلزنی بود و زمانیكه در سال 2001 رقابت بر سر تصاحب توپ طلا را به مایكل اوون باخت، تعجب بسیاری از كارشناسان را برانگیخت.
شاید یكی از دلایل اصلی ناكامی او در این زمینه نتایج ضعیف اسپانیا در تورنمنت‌های مهم در دوران اوج او بود.

اولیوركان (آلمان)
سنگربان افسانه‌ای باواریایی‌ها شاید تنها رقیب جدی بوفون در طول سال‌های گذشته برای كسب عنوان بهترین دروازه‌بان جهان بوده است.همانند همتای ایتالیایی‌اش هیچگاه شانس زیادی برای كسب توپ طلا نداشته و تنها در سال‌های 2001 و 2002 در رده سوم قرار گرفته است.او در جام‌جهانی 2006 رقابت را به ینس لمان باخت تا از روی نیمکت شاهد بازی جرمن ها باشد.بدون شك او یكی از بهترین دروازه‌بانان 10 ، 15 سال اخیر فوتبال جهان است 86 بار پیراهن تیم‌ملی را به تن كرده است. درخشش كان در جام‌جهانی 2001 عناوین بسیاری را برایش به دنبال داشت اما در نهایت در سال‌های 2001 و 2002 در مكان سوم جای گرفت.کان پس از نایب قهرمانی آلمان در جام جهانی 2002 می‌توانست پس از لئو یاشین كه در سال 1963 مرد سال فوتبال اروپا شد به دومین سنگربانی تبدیل شود كه این عنوان را به دست آورده است اما در كسب آن ناكام بود.البته کان یکبار در سال 2002 برنده توپ طلای (البته از نوع adidas) پس از جام جهانی شده بود!

الساندرو نستا (ایتالیا)
یكی از مستعدترین مدافعان دهه اخیر كه اگر در شرایط مطلوب باشد هیچ‌كس بهتر از او نیست. درخشش در یورو 2000 و دو قهرمانی با میلان در لیگ قهرمانان برای اهدای توپ طلا به او كافی نبود و این مدافع پرتجربه حتی در بین سه كاندیدای نهایی هم جایی نداشته است. زوج او و كاناوارو در خط دفاعی با شناخت خوبی كه از هم دارند، یكی از بهترین زوج‌های خط دفاعی تاریخ را تشكیل داده بود.

لیلیان تورام (فرانسه)
شاید او بهترین مدافع تاریخ فرانسه باشد كه در كارهای دفاعی جاگیری بسیار خوبی داشت. سرعت بالا، قدرت بدنی خوب، هوش بالای تاكتیكی، تكل‌های عالی و یك رهبر خوب، مشخصات مدافع سابق یوونتوس و تیم‌ملی فرانسه است كه او هم مورد توجه كارشناسان قرار نگرفت.

كافو (برزیل)
كمتر مدافع راستی در فوتبال سرعت و توانایی‌های او را داشته است.همتای روبرتو كارلوس در سمت راست تیم ملی برزیل و نسخه برزیلی مالدینی.با این تفاوت كه او هیچگاه جایی در بین 3 نامزد اصلی توپ طلا نداشت. كافو سه بار با برزیل راهی جام‌جهانی شد و در سال‌های 2002 و 1994 جام قهرمانی را كسب كرد. او 142 بازی ملی برای برزیل انجام داد و در حالی فوتبالش را به پایان برد كه توپ طلا را از نزدیك لمس نكرد.

جیان لوئیجی بوفون(ایتالیا)
بدون شك او در حال حاضر بهترین دروازه‌بان فوتبال جهان است و در طول سال‌های اخیر یكی از بهترین‌ها بوده است و شانس زیادی دارد تا به عنوان بهترین شوت‌گیر تمام تاریخ انتخاب شود. با این حال هیچگاه در بین نامزدهای كسب توپ طلا شانس زیادی نداشته است.او حتی پس از قهرمانی ایتالیا در جام جهانی 2006 نیز پایین‌‏تر از هم تیمی‌اش، كاناوارو در رده دوم جای گرفت.بوفون 6 بار عنوان بهترین سنگربان سری A را كسب كرده است.در سال 2001 گران‌ترین دروازه‌بان دنیا شد و نمونه‌ای كامل از یك گلر ایده‌آل است. البته او هنوز برای كسب این عنوان شانس دارد اما سابقه نشان داده كمتر دروازه‌بانی به این سطح از موفقیت رسیده است.

تیه‌ری آنری(فرانسه)
بهترین گلزن تاریخ آرسنال و فرانسه كه در تالار افتخارات هر دو تیم جایگاه خاصی دارد.یكی از استعدادهای فوتبال كه در لیگ برتر به یك چهره بزرگ تبدیل شد و نمایشی فوق‌العاده داشت.او تنها در سال 2003 برای كسب توپ طلا شانس داشت كه رقابت را به پاول ندود اهل چك باخت.آنری ستاره یورو 2000 بود و افتخارات بسیاری را به همراه آرسنال و بارسا كسب كرده است اما رقبایش در فتح توپ طلا از او خوش‌شانس‌تر بودند. آنری در سال‌های آخر فوتبالش امید چندانی به این موفقیت ندارد به‌خصوص پس از دسته‌گلی كه در دیدار برابر ایرلند جنوبی به آب داد. او در سال‌های حضورش در ارسنال سمبل و روح تیم وانژه بود اما در تیم ملی فرانسه و همچنین پس از انتقال به بارسا آن ستاره بزرگ نبود.

پائولو مالدینی (ایتالیا)
چه چیزی درباره یكی از وفادارترین بازیكنان تاریخ فوتبال كه در پست جناح چپ یكی از اسطوره‌های این ورزش بوده است می‌توان گفت؛ او نیازی به معرفی ندارد.
بدون شك اسطوره میلان یكی از برترین مدافعان تاریخ فوتبال است كه هیچگاه به نزدیكی توپ طلا هم نرسید.او 2 بار در سال‌های 1994 و 2003 در بین 3 نفر برتر جای گرفت اما فاصله زیادی با هریستو استویچكوف بلغار و پاول ندود اهل چك، برندگان آن سال‌ها داشت.پیراهن شماره سه روسونری به خاطر او بایگانی شد و با 25 سال حضور در تیم نخست باشگاه ركوردی عالی را به جای گذاشت.اما حاصل سال‌ها تلاش در بین مدافعان فوتبال ایتالیا افتخارات شخصی كم تعداد از جمله یكبار انتخاب به عنوان بهترین مدافع فوتبال ایتالیا در سال 2003 بوده است. نكته تراژیك این است كه حتی مالدینی هم در فهرست ما قرار دارد و توجه بیش از حد به بازیكنان هجومی نفرات شایسته‌ای مثل او را در حاشیه قرار داده است.

[

-

 

جوایز سالیانه AFC از آغاز تا امروز 

 

 

جدیدترین استاندارد های امتیاز دهی توسط AFC به صورت زیر تعریف شده.

امتیاز بهترین بازیکن میدان MVP   در هر بازی:
بازیهای انتخابی جام جهانی 2010 – هر MVP  25 امتیاز
انتخابی جام ملت های آسیا 2011 – هر MVP  25 امتیاز
لیگ قهرمانان آسیا 2009 – هر MVP 15 امتیاز
AFC کاپ 2009 - هر MVP 10 امتیاز

 

 

                                                  

                                                  

 

 

 

 

اما 10 دلیل مهم دیگر نیز وجود دارد که چرا این مکانیزم به درستی عمل نمی کند:

1- بهترین بازیکنان معمولا این عنوان را به دست نمی آورند:  
از سال 2005 شاید تنها یک بازیکن شایستگی کسب این عنوان را داشت. شاید بتوان از انتخاب یاسر القحطانی در سال 2007 دفاع کرد اما در مورد انتخاب یاسوهیتو اندو نمی توان این کار را انجام داد. 

2- نادیده گرفتن عملکرد بازیکنان در لیگ های داخلی
اینکه عملکرد بازیکنان در لیگ های داخلی هیچ تاثیری در این انتخاب ندارد، مشکل ساز است. بازیکنان تنها با چند بازی در AFC کاپ یا بازی های مقدماتی المپیک در بین نامزد ها قرار می گیرند بدون اینکه عملکرد آنها در لیگ داخلی مدنظرقرار بگیرد.  

3- برابر نبودن بازی های انتخابی 
 بازیکنان از فرصت های برابری برخوردار نیستند. عراق، عربستان و کره جنوبی در جام ملت های سال 2007 به ترتیب اول تا سوم شدند و به طور اتوماتیک به جام ملتهای 2011 راه پیدا کردند. این مسئله موجب شد تا بازیکنان این کشورها در رقابت های مقدماتی جام ملتها حضور نداشته باشند و از بازیهای کمتری برای کسب امتیاز برخوردار باشند. در سال 2009، بازی های مقدماتی جام ملت های آسیا در کنار مقدماتی جام جهانی، از بازیهای مهمی بود که بازیکنان فرصت جمع آوری امتیاز داشتند.  

4- سیستم  امتیازدهی ناکارآمد است  
با سیستم فعلی، هت تریک کردن در فینال جام باشگاه های آسیا، تفاوتی با انتخاب به عنوان بهترین بازیکن زمین در کسل کننده ترین بازی مرحله گروهی ندارد. این یکی از بزرگترین ضعف هایی است که هرکسی که در متن فوتبال باشد، آن را درک می کند.  

5- برنامه زمانی می تواند بهتر باشد 
 چرا جشن اهدا جوایز در پایان سال برگزار نمی شود؟ تفاوت زمانی با سایر نقاط دنیا، موجب می شود که پوشش رسانه ای مراسم به خوبی صورت نگیرد. اهدا جوایز در شب شلوغ لیگ قهرمانان اروپا و یک هفته پیش از قرعه کشی جام جهانی، موجب شد که این مراسم کمتر مورد توجه قرار بگیرد.

6- بهترین های آسیا سهمی از این افتخار ندارند 
 انتخاب براساس معیارهای فعلی به این معناست که لژیونرهای آسیایی روی کاغذ شانس بردن این عنوان را دارند اما در عمل کار بسیار دشواری در پیش دارند. فرقی نمی کند که با این سیستم موافق باشید یا خیر. به هر حال تایید می کنید که بازیکنانی مانند پارک جی سونگ، شونسوکه ناکامورا و جواد نکونام شانس چندانی برای به دست آوردن این عنوان ندارند. این بازیکنان زحمت زیادی برای ارائه تصویری بهتر از فوتبال آسیا می کشند اما با وجود این سیستم، هرگز قدر نخواهند دید. 

7- این جایزه نفرین شده است 
 بازیکنانی که این جام را به دست می آورند، معمولا نمایش های ضعیفی در فصول بعد دارند. هیچ کدام از برندگان این عنوان از سال 2005 به بعد، پس از انتخاب به عنوان بهترین بازیکن آسیا به افتخار قابل ذکری نرسیدند.

8- جای خالی شور و احساس 
 شاید سیستم امتیاز دهی فعلی که توسط ناظران AFC صورت می گیرد، شفاف باشد اما روشی بدون روح و هیجان برای انتخاب بهترین بازیکن سال است.

9-  مشکل حضور
  این مراسم پرتوجه ترین مراسم AFC است و قابل درک است که آنها نمی خواهند بازیکنی که نمی تواند در این مراسم شرکت کند، برنده این جایزه باشد. این مهمترین مراسم سال فوتبال آسیاست و مثلا علی کریمی نمی تواند جایزه نکونام را از طرف او دریافت کند و نکونام نیز از اسپانیا یک پیام ویدئویی ارسال کند. اما با این وجود، اگر برنامه ریزی و تلاش بیشتری صورت بگیرد، بازیکنان بیشتری می توانند در این مراسم حضور داشته باشند.   

10- خالی از جذابیت 
 سیستم بی نقصی وجود ندارد. بازیکنانی که در سایر قاره ها به عنوان بهترین بازیکن انتخاب می شوند نیز مورد قبول همه نیستند. اما درحالی که در قاره های  دیگر در مورد بهترین بازیکن بحث می شود، ما اینجا در مورد سیستم انتخاب صحبت می کنیم.

 

 

تاریخچه کامل لیگ های فوتبال ایران

 

((در این بخش از سایت میتوانید با تاریخچه کامل لیگ های برگزار شده در تمامی ادوار فوتبال ایران به همراه توضیحات،تصاویر و نتایج هر دوره و... آشنا شوید.این بخش حاصل ماه ها تلاش بی وقفه در بدست آوردن اطلاعات و تصاویر از منابع گوناگون و آماده سازی نهایی آن جهت قرار دادن در سایت میباشد.لازم به ذکر است که این تاریخچه کاملترین تاریخچه لیگ فوتبال ایران در کل اینترنت بوده و کپی برداری از آن فقط با ذکر نام و لینک پروساکر مجاز است.))

 

 

در آماده سازی این قسمت از منابعی کمکی (پارس اسپورت.روزنامه گل و... ) استفاده شده که بدین وسیله از آنها تشکر میکنیم.

امیدواریم از اطلاعات این بخش نیز نهایت استفاده را بکنید.لطفا دیدگاه خود را درباره تمامی قسمت های سایت در بخش نظرات ثبت کنید. جلب رضایت شما باعث دلگرمی ماست.

برای نمایش اطلاعات هر دوره فقط کافیست یکبار بر روی عنوان آن کلیک کنید تا اطلاعات و تصاویر مربوط به آن دوره در پنجره ای دیگر نمایان شود.

 

نگاهی کلی به تاریخچه لیگ فوتبال ایران

مسابقات لیگ منطقه ای باشگاه های ایران - سال 1339

مسابقات لیگ منطقه ای باشگاه های فوتبال ایران - سال 1349

مسابقات لیگ منطقه ای باشگاه های ایران - سال 1350

مسابقات جام تخت جمشید - سال 1352

مسابقات جام تخت جمشید - سال 1353

مسابقات جام تخت جمشید - سال 1354

مسابقات جام تخت جمشید - سال 1355

مسابقات جام تخت جمشید - سال 1356

مسابقات جام تخت جمشید - سال 1357

مسابقات جام شهید اسپندی- سال 1358

مسابقات لیگ سراسری قدس- سال 1368

مسابقات جام آزادگان - سال 1370

مسابقات جام آزادگان - سال 1371

مسابقات جام آزادگان - سال 1372

مسابقات جام آزادگان - سال 1373

مسابقات جام آزادگان - سال 1374

مسابقات جام آزادگان - سال 1375

مسابقات جام آزادگان - سال 1376

مسابقات جام آزادگان - سال 1377

مسابقات جام آزادگان - سال 1378

مسابقات جام آزادگان - سال 1379

اولین دوره مسابقات لیگ برتر - فصل 80-81

دومین دوره مسابقات لیگ برتر - سال 81-82

سومین دوره مسابقات لیگ برتر - سال 82-83

چهارمین دوره مسابقات لیگ برتر - سال 83-84

پنجمین دوره مسابقات لیگ برتر - سال 84-85

ششمین دوره مسابقات لیگ برتر - سال 85-86

هفتمین دوره مسابقات لیگ برتر - سال 86-87

هشتمین دوره مسابقات لیگ برتر - سال 87-88

 

فوتبال در بازی های المپیک

 

رشته فوتبال که امروزه به عنوان پرطرفدارترین رشته ی ورزشی در تمامی دنیا شناخته می شود، در بازیهای المپیک نیز ریشه ای كهن دارد. در نخستین دوره  بازیهای المپیک نوین که در سال 1896 در یونان برگزار شد، به دلیل تعداد کم تیم های شرکت کننده، مسابقات این رشته برگزار نگردید. در سالهای 1900 و 1904  هر چند فوتبال در برنامه بازیها قرار داشت ولی چندان حالت رسمی به خود نگرفت، در این دو دوره تیم هایی از کشورهای بریتانیا، فرانسه، بلژیک، کانادا و ایالات  متحده حضور داشتند که در واقع تیم هایی محلی و باشگاهی بودند. در سال 1900 تیم آپتون پارک از انگلستان و در سال 1904 تیمی باشگاهی از کانادا به مدال طلای المپیک دست یافتند.
از بازیهای المپیک 1908 لندن، مسابقات فوتبال جنبه رسمی به خود گرفت و هشت تیم از هفت کشور درخواست حضور در رقابت ها را داشتند که در نهایت پنج  کشور در آن حضور یافتند. ازفرانسه دو تیم در بازیها شرکت کردند که به موفقیتی دست نیافتند. تیم بریتانیا با پیروزی 2-0 برابر دانمارک به عنوان اولین قهرمان رسمی مسابقات فوتبال المپیک دست یافت.
به جز سال 1932 (المپیک لس آنجلس)، فوتبال همواره در برنامه بازی ها جای داشته است. تا پیش ازسال 1952 (المپیک هلسینکی) کشورهای اروپای غربی و  آمریکای جنوبی فاتحان بازیهای المپیک بودند ولی از این دوره به بعد با ظهور تیم های قدرتمند اروپای شرقی از جمله مجارستان، شوروی، یوگسلاوی، لهستان، آلمان شرقی و چکسلواکی، تا سال 1980 مدال طلای فوتبال المپیک به بلوک شرق تعلق داشت.

                      
بازیکنان حرفه ای فوتبال، برای اولین بار در بازی های المپیک 1980 مسکو، اجازه یافتند در این مسابقات شرکت کنند به شرطی که درمسابقات جام جهانی شرکت نکرده باشند. در حال حاضر تیم ها باید در مسابقات انتخابی المپیک از بازیکنان زیر 23 سال استفاده نمایند. 16 تیم راه یافته به مسابقات نهایی فوتبال بازیهای المپیک، مجازند 3 بازیکن بالای 23 سال به همراه داشته باشند.
ازسال 1996 (المپیک آتلانتا) زنان هم در رقابت های فوتبال المپیک حضور دارند. رقابت های فوتبال زنان با حضور 10 تیم در دور نهایی برگزار می گردد.
از لحاظ دریافت مدال در فوتبال (مردان) در بازی های المپیك تا پایان المپیك پكن ،كشور مجارستان با سه طلا،یك نقره و یك برنز ركورد دار است وآرژانتین با دو طلا و دو نقره و بریتایا و اوروگوئه با دو طلا و دو برنز در رده های دوم تا چهارم جای دارند.
همچنین تیم فوتبال المپیك ایتالیا با 15 بار حضور در المپیك و كسب در مجموع 102 امتیاز از 61 بازی از این حیص در مكان نخست قرار دارد و مجارستان با 9 حضور،37 بازی و 83 امتیاز و یوگسلاوی سابق با 11 حضور 42 بازی و 76 امتیاز در رده های اول تا سوم جای دارند.همچنین آرژانتین مدافع قهرمانی دو دوره آخر این بازی ها در سال های 2004 و 2008 با 7 بار حضور ،33 بازی و 68 امتیاز در رتبه ششم قرار دارد.
تبم ملی كشورمان نیز تاكنون سه بار در سال های 1972،1976 و 1980 در المپیك حضور داشته است كه از آخرین حضور ایران یعنی 1980 نزدیك به سی سال

میگذرد.تیم امید ایران با مربیگری غلام پیروانی در مرحله انتخابی المپیك 2012 لندن شركت كرده است و همگان امیدوار هستند پس از سی و دو سال بار دیگر فوتبال ایران نیز به همراه كاروان المپیك ایران راهی این بازی ها شود.

 

كپی برداری با ذكر نام پرو ساكر مانعی ندارد.

 

 

 

 تاریخچه کامل تیم ملی فوتبال ایران

 

 

((در این بخش از سایت میتوانید با تاریخچه كاملی از بازی های تیم ملی فوتبال ایران و تورنمت های مهمی كه تیم ملی از ابتدا تاكنون در آن حضور داشته به همراه توضیحات،تصاویر و نتایج هر دوره و... آشنا شوید.))

 

 

انتقادات، پیشنهادات و سوالات خود در مورد این بخش را در قسمت نظرات درج کنید.

برای مشاهده اطلاعات هر دوره یکبار بر روی آن کلیک کنید.

 

 

آشنایی كلی با تیم ملی فوتبال ایران

تیم ملی ایران در بازی های آسیایی 1951 - دهلی نو

تیم ملی ایران در بازی های آسیایی 1958 - توکیو

تیم ملی ایران در جام ملت های آسیا - 1960

تیم ملی ایران در مقدماتی المپیك 1964 - توكیو

تیم ملی ایران در بازی های المپیک 1964 - توکیو

                                               

تیم ملی ایران در بازی های آسیایی 1966 - بانکوک

تیم ملی ایران در جام ملت های آسیا - 1968 ، ایران

تیم ملی ایران در بازی های آسیایی 1970 - بانکوک

تیم ملی ایران در بازی های المپیک 1972 - مونیخ

تیم ملی ایران در جام ملت های آسیا - 1972 ، تایلند

تیم ملی ایران در مقدماتی جام جهانی 1974 آلمان غربی

تیم ملی ایران در بازی های آسیایی 1974 - تهران

تیم ملی ایران در بازی های المپیک 1976 - مکزیکوسیتی

تیم ملی ایران در جام ملت های آسیا 1976

تیم ملی ایران در مقدماتی جام جهانی 1978

                                               

تیم ملی ایران در جام جهانی 1978 آرژانتین

تیم ملی ایران در بازی های المپیک 1980 - مسکو

تیم ملی ایران در هفتمین دوره جام ملت های آسیا - 1980 ، کویت

تیم ملی ایران در بازی های آسیایی 1982 - دهلی نو

تیم ملی ایران در هشتمین دوره جام ملت های آسیا - 1984 ، سنگاپور

تیم ملی ایران در بازی های آسیایی 1986 - سئول

تیم ملی ایران در مقدماتی بازی های المپیک 1988 - سئول

تیم ملی ایران در نهمین دوره جام ملتهای آسیا - 1988 ، دوحه (قطر)

تیم ملی ایران در مقدماتی جام جهانی 1990 -ایتالیا

تیم ملی ایران در بازی های آسیایی 1990 - پکن

تیم ملی ایران در جام بین قاره ای - 1991

                                              

تیم ملی ایران در دهمین دوره جام ملت های آسیا - 1992 ، ژاپن

تیم ملی ایران در مقدماتی جام جهانی 1994 - ایالات متحده

تیم ملی ایران در بازی های آسیایی 1994 - هیروشیما

تیم ملی ایران در یازدهمین دوره جام ملت های آسیا - 1996 ، امارات

                                              

تیم ملی ایران در مقدماتی جام جهانی 1998 - فرانسه

تیم ملی ایران در بازی های تیم ملی در جام جهانی 1998 - فرانسه

تیم ملی ایران در بازی های آسیایی 1998 - بانکوک (تایلند)

تیم ملی ایران در دوازدهمین دوره جام ملت های آسیا - 2000 ، لبنان

تیم ملی ایران در مقدماتی جام جهانی 2002 - کره جنوبی و ژاپن

                                              

تیم ملی ایران در جام ملتهای آسیا 2004 - چین

تیم ملی ایران در بازی های مقدماتی جام جهانی 2006

تیم ملی ایران در جام جهانی 2006 آلمان

تیم ملی ایران در جام ملت های آسیا 2007 ویتنام ، اندونزى ، مالزى و تایلند

تیم ملی ایران در مقدماتی جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی