کارلوس آلبرتو سیلوابه آنتونیو در سال 1960 در برزیل متولد شد.او در 16 سالگی به باشگاه گوارانی پیوست و از سال 1978 درخشش خود را در سطح باشگاهی آغاز نمود.با پیوستن به سائوپائولو در سال 1983 او در کنار چهره هایی چون گیلمار، مولر، سیلاس و پیتا فرصت های بیشماری برای گلزنی به دست آورد و تبدیل به یکی از درخشان ترین گلزنان لیگ برزیل شد.او تا سال 1986 در این تیم ماند و در طی 118 بازی موفق به بثمر رساندن 114 گل برای تیم خود شد.در این سال او به همراه برزیل در جام جهانی مکزیک حضور یافت و علی رغم درخشش فراوان او و سایر بازیکنان به موفقیتی دست نیافت.تیم ملی برزیل که خیلی ها امید به قهرمانی اش داشتند در مرحله یک چهارم نهایی در ضربات پنالتی مغلوب فرانسه شد و از گردونه رقابت ها کنار رفت.
کارکا در  جام جهانی 1986 ، 5 گل زد که تنها یک گل کمتر از گل های آقای گل مسابقه ها گری لینه کر بود.پس از پایان جام جهانی او به ناپولی پیوست و در کنار مارادونا، کارناواله و آله مائو دورانی تاریخی را برای این باشگاه رقم زند.تیم ناپولی به لطف بازی های درخشان مارادونا و گلزنی های وی و کارکا به عنوان قهرمانی سری A ایتالیا و جام یوفا دست یافت و مبدل به یکی از تماشایی ترین تیم های اروپا شد.پس از جدایی مارادونا، کارکا هم در سال 93 این تیم را ترک کرد و به لیگ تازه تأسیس ژاپن پیوست و چند سالی در باشگاه کاشیواریسول به بازی پرداخت و پس از ده سال به برزیل بازگشت و به رویای دوران کودکی اش که همانا بازی در تیم سانتوس بود جامه عمل پوشاند.کارکا روز 23 فوریه 1999 در استادیوم سن پائولو (زمین اختصاصی ناپولی) و در حضور 50 هزار تماشاگر از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.او در دوران بازی اش در طی 590 بازی رسمی 319 گل به ثمر رساند.

گابریل عمر باتیستوتا گلزن استثنایی فوتبال آرژانتین در سال 1969 به دنیا آمد.فوتبال حرفه ای را با باشگاه سانتافه آغاز کرد و با حضور در نیوولز اولد بویز به شهرت رسید.حضور او در بوکاجونیورز و گلزنی های او برای تیمش موجب شد به تیم ملی آرژانتین راه یابد و در اولین حضور بین المللی به مقام قهرمانی جام ملت های آمریکای جنوبی (کوپا آمریکا) دست یابد و با کسب عنوان آقای گلی این مسابقات در سال 1991 جایگاه خود را در خط حمله تیم ملی تثبیت نماید.در تابستان 1991 او راهی ایتالیا شد و به تیم فیورنتینا پیوست و با ده فصل حضور در این تیم به اسطوره تاریخ این باشگاه بدل شد.باتیستوتا در رقابت های مختلف 300 بار برای باشگاه محبوب فلورانس گلزنی کرد و حتی زمانی که این تیم به سری B سقوط نمود آنجا را ترک نکرد.در تیم ملی او در سه جام جهانی حضور یافت، جام هایی که با ناکامی آرژانتین همراه بود هر چند مهاجم گلزن این تیم ده بار در این رقابت ها گلزنی کرد.در جام 98، آرژانتین به مرحله یک چهارم نهایی رسید ولی با گل دنیس برگ کمپ در وقت اضافی مغلوب هلند شد تا رویای حضور در نیمه نهایی برای باتیستوتا باقی بماند.در جام جهانی 2002، در حالیکه آرژانتین شانس اول قهرمانی به شمار می رفت در مرحله اول حذف شد، اشکهای باتی گل یکی از تلخ ترین صحنه های این رقابت ها بود.
پس از این جام، مهاجم بزرگ آرژانتین با پیراهن ملی وداع کرد.باتیستوتا در تابستان 2000 در ازای 38 میلیون دلار راهی رم شد و در اولین فصل حضورش با به ثمر رساندن 20 گل به این تیم کمک کرد  به مقام قهرمانی سری A دست یابد.او دوره ای کوتاه هم در اینتر بود و پس ازناکامی در این تیم در سال 2003 با دریافت 8 میلیون دلار به العربی قطر پیوست و آقای گل لیگ قطر شد و در سال 2005 برای همیشه از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.

زننده سه گل از چهار گل انگلیس در دیدار نهایی جام جهانی 1966، در هشتم دسامبر 1941 در اشتن لانکشایر متولد شد. جفت هورست اولین قرارداد حرفه ای خود را در سال 1959 با وستهام امضا نمود. در تیم وستهام، او ابتدا در نقش هافبک بازی می کرد ولی ران کرین وود او را به خط حمله فرستاد. هورست در طی سیزده سال حضور در وستهام 180 گل در 409 مسابقه به ثمر رساند. در سال 1964 تیم وستهام با گل او به پیروزی سه بر دو در دیدار نهایی برابر بریستون رسید و سال بعد فاتح جام برندگان جام اروپا شد. هورست پس از حضور در تیم ملی نوجوانان و جوانان انگلستان به عنوان یکی ازاعضای تیم ملی در جام جهانی 1966 حضور یافت. او ابتدا بازیکن ذخیره بودولی به دنبال آسیب‌دیدگی جیمی گریوز مهاجم اول تیم ملی انگلیس در دیدار با فرانسه، او در بازی مقابل آرژانتین جانشین وی شد و گل پیروزی بخش را به ثمر رساند. در دیدار نیمه نهایی هم او پایه‌گذار یکی از دو گل تیم ملی انگلیس بودکه توسط بابی چارلتون زده شد. اما اوج درخشش هورست در دیدار نهایی بود. در این مسابقه او سه گل از چهار گل تیم ملی انگلیس را در برابر آلمان غربی به ثمر رساند تا عامل اصلی پیروزی 4 بر 2 و فتح جام باشد. هورست در جام جهانی 1970 مکزیک هم در ترکیب تیم ملی حضور داشت ولی حذف در مرحله یک چهارم نهایی توسط آلمان، او را از دست یابی به افتخاری دیگر بازداشت. دو سال بعد او پس از سیزده سال حضور در وستهام یونایتد به استوک سیتی رفت و در همین سال با تیم ملی وداع نمود. پس از پیوستن به وست برومویچ در سال 1975 برای همیشه با فوتبال وداع کرد. دراین سال او سعی کرد با مربیگری چلسی دوران اوج بازیگری خود را تکرار نماید ولی ناکام ماند و برای همیشه مربیگری را کنار نهاد. جفت هورست در سال 1998 مفتخر به لقب «سر» گردید.

بی شک او بهترین دروازه بان جهان در دهه نود است. پیتر اشمایکل در هجدهم نوامبر 1963 از پدری لهستانی و مادری دانمارکی در گلادساکس کشور دانمارک به دنیا آمد. فوتبال را با تیم کوچک محل تولدش شروع کرد و در سن 20 سالگی با هویدوور اولین بازی خود را در لیگ دسته اول دانمارک انجام داد و با درخشش در اولین سال حضورش به تیم ملی زیر 21 سال دانمارک دعوت شد. قبل از شروع فصل 1987 به بروندبی مشهورترین باشگاه دانمارک رفت و در همین سال توسط سپ پیونتک به تیم مای دعوت شد و نخستین بازی ملی خود را در بیستم ماه می 1987 برابر یونان انجام داد. او به همراه بروندبی چهار بار در سال های 1987، 1988، 1990 و 1991 قهرمان لیگ دانمارک شد و در پایان فصل 91-1990 با رقم 530 هزار پوند به منچستر یونایتد رفت.
در تابستان 1992 زمانی که یوفا تیم یوگسلاوی را به علت جنگ داخلی از حضور در جام ملت های اروپا محروم کرد تیم ملی دانمارک با خوش شانسی در سوئد حضور یافت و در حالیکه تیم های دیگر این تیم را چندان جدی نمی گرفتند، با درخشش بازیکنان قدرتمند و جویای نام خود به مقام قهرمانی اروپا رسید. پیتر اشمایکل یکی از بهترین های جام بود و خود را به عنوان یکی از بهترین های اروپا معرفی کرد. در منچستر یونایتد او هشت فصل رویایی را سپری کرد و همواره یکی از عوامل اصلی موفقیت های این تیم بود. پس از قهرمانی سه گانه یونایتدها در سال 1999 (جام باشگاههای اروپا، لیگ برتر و جام حذفی انگلیس)، او پس از انجام بیش از سی صد بازی برای این تیم، اولدترافورد را ترک کرد و به پرتقال رفت و به اسپورتینگ لیبسون کمک کرد تا در سال 2000 قهرمان لیگ پرتقال شود. پس از دو فصل حضور در پرتقال بار دیگر به انگلیس بازگشت و در استون ویلا و منچستر سیتی بازی کرد. اشمایکل به مدت 14 سال دروازه بان اصلی تیم ملی دانمارک بود و به همراه این تیم در 129 بازی حضور یافت تا رکورددار بازی برای تیم ملی کشورش هم باشد.

جی جی ریوا برترین گلزن تیم ملی ایتالیاست.بازیکنی که علی رغم توانمندی های فوق العاده در گلزنی هیچ گاه کالیاری را ترک نکرد و به این باشگاه وفادار ماند تا جاودانه شود.ریوا از سال 1963 که پیراهن کالیاری را به تن کرد در فوتبال ایتالیا مطرح شد و در سال 1965 اولین بازی ملی خود را در برابر مجارستان انجام داد.نخستین گل ملی ریوا در جریان دیدارتیم های ایتالیا و قبرس (5-0) در سال 1967 به ثمر رسید، او در این دیدار هت تریک کرد تا پای ثابت خط حمله تیم ملی شود.دراین سال عنوان بهترین گلزن لیگ ایتالیا را هم به دست آورد.در جام ملت های اروپا 1968، ریوا در کنار ریورا، فاچتی و ماتزولا از عوامل اصلی قهرمانی تیمش بود و یکی از دو گل دیدار نهایی را هم به ثمر رساند.در جام جهانی 1970 ایتالیا در سه مسابقه اول تنها یک گل زد و ریوا در گلزنی ناموفق بود ولی در مرحله بعد آنها موفق شدند با دو گل ریوا تیم مکزیک را 4-2 مغلوب کنند.بی شک به یادماندنی ترین گل او دردوران حضورش در تیم ملی در دیدار با آلمان غربی در نیمه نهایی همان جام است که با گل ریوا تیم ایتالیا در وقت اضافی 4-3 پیروز شد و به مصاف برزیل در فینال رفت.در دیدار پایانی تلاش ریوا ثمری نداشت و ایتالیا 4-1 مغلوب شد.
پس از پایان جام جهانی ریوا دچار مصدومیت شدید شد و به علت غیبت او کالیاری امتیازات لازم برای دفاع از عنوان قهرمانی اش را از دست داد.فصل بعد او بازگشت و با به ثمر رساندن 21 گل پس از بونین سنیا مهاجم اینتر دومین گلزن برتر سری A شد.
در میانه دهه 70 تیم کالیاری رو به افول گذاشت و در فصل 74-1973 در سری A  دهم شد و همین عنوان را فصل بعد هم تکرار کرد.در فوریه 1976 کالیاری در برابر میلان 3 بر یک شکست خورد و ریوا در این دیدار به شدت آسیب دید.آسیب دیدگی ریوا چنان شدید بود که باعث شد او از فوتبال کناره گیری کند.ریوا 156 گل در 286 بازی در سری A  برای کالیاری به ثمررساند و به عنوان اسطوره همیشگی این باشگاه به خاطره ها پیوست.

او مشهورترین چهره تاریخ فوتبال کشورش است که با رهبری خود تیم بلژیک را به بزرگترین افتخار تاریخ فوتبالش یعنی حضور در نیمه نهایی جام جهانی 1986 رساند.کولمانس در سال 1957 در لیرس بلژیک متولد شد و فوتبال را با باشگاه SK لیرس در شهر خود آغاز کرد و در سن بیست و یک سالگی به تیم FC بروخه پیوست وتا سال 1992 به مدت 15 سال در این تیم بازی کرد و در طی این مدت تمامی پیشنهادهایی را که از باشگاه های بزرگ اروپا به او می شد را رد کرد.او به همراه این تیم به سه عنوان قهرمان لیگ و دو جام حذفی دست یافت.
او اولین بازی ملی اش را در سال 1977 انجام داد و سه سال بعد یکی از عوامل موفقیت بلژیک درکسب مقام نایب قهرمانی جام ملت های اروپا شد.او با قدرت بدنی بالا و گام های بلندی که داشت می توانست در خط میانی قسمت زیادی از زمین را تحت پوشش قرار دهد.در جام جهانی 1982 بلژیک به مرحله دوم جام رسید و در بازی این تیم با مجارستان، کولمانس 75 متر با توپ در زمین دوید و سپس با پاسی مناسب هم تیمی اش را صاحب موقعیت زدن گل کرد.اوج درخشش کولمانس جام جهانی مکزیک بود که به عنوان کاپیتان تیم ملی بلژیک ضمن به ثمر رساندن سه گل (از جمله گل دیدنی او مقابل اسپانیا در یک چهارم نهایی) ازعوامل اصلی حضور تیم ملی کشورش در نیمه نهایی بود.در مرحله نیمه پایانی او و یارانش مغلوب هنرنمایی دیه گو مارادونای افسانه ای و در دیدار رده بندی هم مغلوب تیم قدرتمند فرانسه که میشل پلاتینی را به عنوان رهبر در میانه میدان داشت شدند.
کولمانس در سومین جام جهانی زندگیش در ایتالیا حضور یافت.تیم ملی بلژیک درمرحله یک هشتم نهایی با گل دقیقه 119 دیوید پلات مغلوب انگلیس شد و از جام کنار رفت.او در سال 1992 به علت مصدومیت شدید زانو برای همیشه از دنیای فوتبال خداحافظی کرد در حالیکه 96 بازی ملی در کارنامه داشت.او از سال 1992 تا 98 بر نیمکت تیم آلست نشست و از سال 2005 به عنوان سرمربی FC بروخه بار دیگر به باشگاه محبوب دوران بازیگری خود بازگشت.