افسانه چهره محبوب اولدترافورد از اوت 1987 شکل گرفت، زمانی که هنری میشل سرمربی وقت فرانسه او را به تیم ملی دعوت کرد و او در اولین دیدار دروازه تیم ملی آلمان غربی را باز کرد. البته وی به علت توهین به مربی تیم ملی یک سال از تیم دور ماند و پس از روی کار آمدن میشل پلاتینی در سال 1989 دوباره پیراهن فرانسه را به تن کرد و در اولین حضور خود دو گل به تیم سوئد زد.پلاتینی امید فراوانی به زوج کانتونا-پاپن در خط حمله تیمش داشت ولی در پی ناکامی فرانسه در جام ملت های اروپا 1992، پلاتینی استعفا داد و ژرار هولیه جانشین وی شد.
کانتونا در سال 1992 راهی انگلیس شد و به لیدزیونایتد پیوست و کمک کرد تا این تیم پس از 18 سال قهرمان لیگ انگلیس شود.موفقیت او باعث جذب وی از سوی منچستریونایتد شد.سال اول حضور کانتونا در اولدترافورد با قهرمانی یونایتد در لیگ انگلیس پس از 26 سال همراه شد تا کم کم افسانه اریک بزرگ شکل بگیرد.هر چه کانتونا در منچستریونایتد موفق بود در تیم ملی فرانسه با ناکامی مواجه شد.خروس ها در مقدماتی جام جهانی 1994 پس از قبول دو شکست برابر اسرائیل و بلغارستان از راهیابی به جام جهانی بازماندند و امه ژاکه جانشین هولیه شد و پاپن هم از تیم ملی خداحافظی کرد.در سال 94 کانتونا همراه یونایتد لیگ و جام حذفی را فتح کرد و عنوان برترین بازیکن انگلیس را به دست آورد.ژاکه او را به کاپیتانی تیمش برگزید ولی نتایج ناامید کننده فرانسه در مقدماتی جام ملت های اروپا موقعیت وی را متزلزل ساخت.در ژانویه 1995 با یکی از هواداران باشگاه کریستال پالاس درگیر شد و به مدت 9 ماه از حضور درمیادین فوتبال محروم گردید.پس از بازگشت به میدان هر چند کانتونا درخششی دوباره داشت ولی امه ژاکه بر روی نام وی خط قرمز کشید و برای همیشه او را از تیم ملی کنار گذاشت.کانتونا در سال 96 منچستر را برای قهرمانی دوگانه در لیگ و جام حذفی رهبری کرد و در 11 می 1997 پس از ناامیدی از حضور دوباره در تیم ملی برای همیشه از فوتبال کناره گیری کرد.هواداران منچستر در پایان قرن بیستم او را به عنوان اسطوره اولدترافورد برگزیدند.کانتونا چند سالی است که در فوتبال ساحلی فعالیت می کند و یکی از عوامل ترویج این رقابت ها در جهان محسوب می شود.

بی شک او یکی از دلایل اصلی موفقیت باشگاه اینتر در دهه 60 میلادی بود که موجب قهرمانی این تیم در دو فصل پیاپی جام باشگاه های اروپا شد.استعداد ماتزولا در دوره ای که مهاجمان می بایست از قابلیت بالایی برخوردار می بودند تا بتوانند دیوار دفاعی محکمی که از آن زمان درفوتبال ایتالیا  مرسوم بود را بشکنند و یا از دست تکل زن های خشن در بروند، بیش از همه قابل تحسین بود.او آنقدر با استعداد بود که حتی چند سال بعد با توجه به اقتضای نوع بازی اینتر در آن زمان به منطقه میانی زمین برگشت و در خط میانی نیز همچون گذشته نقشی منحصر به فرد را ایفا کرد.
او پسر بازیکن معروف  والنتینو ماتزولا بود که در سال 1949 وقتی هواپیمای تیم تورینو سقوط کرد همراه با گروهی از بازیکنان مطرح دیگر کشته شد.الساندرو پس از پایان دوره نوجوانی به عضویت تیم اینتر درآمد.او اولین بازی ملی خود را در سال 1963 انجام داد و در سال 1968 یکی از عوامل اصلی قهرمانی تیم ایتالیا در جام ملت های اروپا بود.
در جام جهانی 1970 از آنجایی که جیانی ریورا ستاره میلانی تیم ایتالیا هم پست ماتزولا بود در دیدار پایانی برابر برزیل هر کدام یک نیمه در ترکیب تیم قرار گرفتند.در این دیدار تیم برزیل 4-1 به پیروزی رسید وایتالیا در راه فتح همیشگی جام ژول ریمه ناکام ماند.
ستاره متعصب تیم اینتر در سال 1974 پس ازبازی در جام جهانی از تیم ملی کناره گیری کرد در حالیکه در طی یازده سال 22 گل در هفتاد بازی ملی به ثمر رسانده بود.ماتزولا در سال  1977
 از فوتبال کناره گیری نمود درحالیکه  در طی 418 بازی در سری  Aبرای اینتر 116 گل به ثمر رساند و در جام باشگاه های اروپا هم در طی  33 بازی  17 گل برای اینتر زده بود.

هوگو سانچز بزرگترین چهره تاریخ فوتبال مکزیک است که سال ها برای تیم ملی این کشور بازی کرد.او درسال 1976 فوتبال حرفه ای خود را از باشگاه پوماس اونام آغاز کرد و سال بعد اولین بازی ملی خود را برای تیم کشورش انجام داد.در جام جهانی 1978 او با 20 سال سن جوانترین عضو تیم بود و در هر سه بازی مرحله اول در ترکیب اصلی به میدان رفت.شهرت جهانی سانچز مربوط به دوران حضور او در تیم بزرگ رئال مادرید اسپانیاست.او در سال 1985 از باشگاه همشهری و رقیب این تیم یعنی اتلتیکو به رئال پیوست و با این تیم به پنج عنوان قهرمانی لیگا دست یافت و پنج بار هم آقای گل لیگ اسپانیا شد که در نوع خود رکورد محسوب می شود.بهترین دوران سانچز در تیم ملی مربوط به جام جهانی 1986 بود که مکزیک میزبان بود.در این رقابت ها تیم میزبان که توسط بورا میلوتینوویچ هدایت می شد. در مرحله یک چهارم نهایی در ضربات پنالتی مغلوب آلمان غربی شد و از حضور در نیمه نهایی بازماند.سانچز پس از سال ها حضور در لیگ اسپانیا و به ثمر رساندن 234 گل در این رقابت ها به مکزیک بازگشت، البته یک فصل در اتریش و ایالات متحده بازی کرد.دوران پرافتخار وی در روز 29 می 1997 طی دیداری نمادین و با پیراهن رئال مادرید به پایان رسید.پس از آویختن کفش ها به مربیگری روی آورد و در پوماس اونام باشگاهی که فوتبال حرفه ای را در آن آغاز کرده بود به مربیگری پرداخت.در سال 2006 او به عنوان سرمربی تیم ملی مکزیک انتخاب شد.

چهره ی آشنای فوتبال کلمبیا در دهه ی 90 که به خاطر موهای بلند و عجیبش و پاس های تک ضرب و تماشایی اش در جهان فوتبال محبوب بود، در سال 1961 در سانتاماریا متولد شد.ال پیبه (بچه) لقب والدراماست که سال ها در خط میانی کلمبیا پایه گذار پیروزی های درخشان این تیم بوده است.تیم ملی کلمبیا که تا پیش از دهه 90 چهره ای ناشناخته در فوتبال جهان داشت به لطف حضور ستاره ای چون والدراما به یکی از تیم های قدرتمند فوتبال آمریکای جنوبی بدل شدند.والدراما فوتبال را ازباشگاه های کلمبیا آغاز کرد و پس از موفقیت در دپورتیوو کالی به چهره ای مشهور بدل شد تا جائیکه در سال 1987 عنوان مرد سال فوتبال آمریکای جنوبی را به دست آورد.
درخشش اصلی والدراما مربوط به سال ها حضور وی در تیم ملی کلمبیاست.در جام جهانی 1990 او به همراه تیمش به مرحله دوم مسابقه ها صعود کرد.در دور اول و در دیدار با آلمان غربی او در آخرین دقایق بازی پاس زیبایی به رینکون داد و او دروازه ژرمن ها را باز کرد تا کلمبیا به مرحله بعد راه یابد.در یک هشتم نهایی اشتباه فاحش رنه هیگوئینا دروازه بان جنجالی کلمبیا باعث شکست آنها در برابر کامرون (1-2) و حذف از جام جهانی شد.سه سال بعد در جریان دیدار با آرژانتین در مقدماتی جام جهانی 1994، تیم کلمبیا به لطف رهبری والدراما و گلزنی آسپریلا و رینکون حریف پرقدرت خود را 5-0 در هم کوبید تا به عنوان یکی از مدعیان قدم به جام جهانی گذارد.اما در آمریکا تیم کلمبیا در دیدار اول مغلوب یاران گئورگی هاجی شد و پس از شکست ناباورانه در برابر میزبان از گردونه رقابت ها حذف شد.در جام جهانی 1998 هم دیگر صلابت گذشته در تیم کلمبیا دیده نشد و هر چند والدراما همچنان بازیکنی خلاق و تأثیرگذار نشان داد ولی آنها در مرحله اول حذف شدند.او در سال 1996 به آمریکا رفت و در تیم تامپابی بسیار درخشید به طوریکه در اولین فصل حضورش به عنوان بهترین بازیکن لیگ MLS انتخاب شد.پس از 22 سال حضور موفق در میادین فوتبال، والدراما برای همیشه با فوتبال وداع کرد.

دینوزوف یکی از پنج دروازه بان برتر تاریخ فوتبال جهان، در سال 1942 به دنیا آمد. فوتبال حرفه ای را از 19 سالگی با ایستادن در دروازه باشگاه اودینزه آغاز کرد و پس از چند فصل حضور در مانتووا در سال 1967 به باشگاه ناپولی پیوست. زوف برای اولین بار در سال 1968 به تیم ملی ایتالیا دعوت شد و درهمین سال همراه این تیم به مقام قهرمانی جام ملت های اروپا رسید. او در 143 دیدار در سری A در درون دروازه ناپولی ایستاد و در سال 1972 عازم یوونتوس شد و تا سال 1983 در این تیم بازی کرد (330 بازی). در حد فاصل سال های 1972 تا 1974 او موفق شد طی 12 بازی ملی به مدت 1142 دقیقه دروازه اش را بسته نگه دارد. زوف به همراه یوونتوس شش بار فاتح اسکودتو شد و جام یوفا را در سال 1977 فتح کرد. او در سه دوره جام جهانی حضور داشت و در سال 1982 به عنوان کاپیتان تیم ملی ایتالیا در 40 سالگی فاتح جام جهانی شد. دینوزوف پس از انجام 112 بازی ملی در سال 1983 از تیم ملی خداحافظی کرد.
زوف در سال 1986 به سمت مربیگری تیم المپیک ایتالیا منصوب شد و سه سال بعد بر روی نیمکت یوونتوس نشست و همراه این تیم فاتح جام حذفی ایتالیا و جام یوفا شد. او طی سال های 1990 تا 94 مربی تیم لاتزیو بود ولی علی رغم جذب تعدادی از بازیکنان بزرگ جهان موفق به کسب اسکودتو نشد. او در سال 1998 سرمربی تیم ملی ایتالیا شد و با این تیم به فینال جام ملت های 2000 رسید ولی پس از پایان جام ازسمت خود استعفا داد.

ماریو آلبرتوکمپس در بلویل ایالت کوردوبا به دنیا آمد. خانواده کمپس او را به مدرسه فوتبال بوکاجونیورز بردند تا استعدادش پرورش یابد. حضور او در روزاریو سنترال باعث دعوتش به تیم ملی آرژانتین شد و در 1973 در برابر بولیوی اولین بازی ملی اش را انجام داد. هرچند او در تیم ملی در جام جهانی 1974 حضور داشت ولی فرصت هنرنمایی نیافت. در سال 1976 کمپس به اسپانیا رفت و به عضویت والنسیا در آمد. هرچند او سن زیادی نداشت ولی مهارت فوق العاده اش سبب شد که به او لقب ماتادور بدهند. در فصل اول حضورش با 24 گل بهترین گلزن والنسیا بود. دو سال بعد او یکی از پایه های اصلی قهرمانی آرژانتین در جام جهانی بود. کمپس در دور اول رقابت ها همانند جام جهانی 1974 پایش به گلزنی باز نشد ولی مینوتی سرمربی آرژانتین که اعتقاد فراوانی به مهاجمش داشت او را در ترکیب اصلی حفظ نمود. کمپس در دور دوم، دو بار در برابر لهستان و دو بار هم مقابل پرو گلزنی کرد تا آرژانتین به عنوان تیم اول به دیدار فینال راه یابد. در دیدار پایانی در برابر هلند دو تیم در وقت قانونی به تساوی یک بر یک دست یافتند. تک گل آرژانتین توسط کمپس به ثمر رسید. در وقت اضافی هم کمپس یک گل دیگر زد تا در کنارگل برتونی، آرژانتین به مقام قهرمانی جهان برسد. کمپس با 6 گل آقای گل جام جهانی شد و عنوان بهترین بازیکن را هم کسب نمود. پس از جام جهانی او به همراه والنسیا در سال 1980 قهرمان جام برندگان جام اروپا شد و یک سال بعد با مبلغ گزاف یک میلیون پوند به ریورپلات منتقل شد. اما این انتقال یک سال بیشتر دوام نداشت و او دوباره به والنسیا بازگشت و تا سال 1984 در این تیم بازی کرد. پس از آن هم به تیم های رده پائین تر رفت و مدتی هم در باشگاههای اتریش و استرالیا بازی کرد.

روبرتو ریوه لینو، با رانهای عضلانی‌ اش، با سبیل پهنش، با شلیک های سنگین پای چپش، با پاسهایش و با خوشحالی بیش از حد در هنگام گلزنی اش، یکی از ستارگان جام جهانی 1970 بود. او در این جام جهانی نقش بال چپ حرکت کننده در عمق زمین را داشت و در جام جهانی 1974 نیز چهره‌ای شاخص در تیم ملی برزیل بود، هرچند قدرت بدنی‌اش کمی تحلیل رفته بود. ریوه‌لینو در سائوپولو به دنیا آمد و بازی را در تیم شهرش کورینتیانس آغاز کرد. هیچ کس در توانایی‌های او کمترین شکی نداشت و نخستین بار در سال 1968 برابر مکزیک پیراهن تیم ملی را بر تن کرد. تا 1970 و شروع جام جهانی، برای سرمربی تیم ملی یعنی ماریوزاگالو این مسئله وجود داشت که برای بال چپ نفوذی کدامیک را انتخاب کند: ریوه ‌لینو یا جرسون. جرسون هم به مانند وی صاحب شلیک‌های تماشایی پای چپ بود ولی با انتخاب هر دو زاگالو مشکل خود را حل نمود. او به ریوه لینو در جناح چپ نقشی داد که با وسعت عملش برای او کاملاً مناسب بود. او دیگر لازم نبود به همان اندازه که نقش پوشش در خط میانی لازم است، از قدرت بدنی استفاده کند و در ضمن وقتی برای این مکان انتخاب شد همواره می توانست از جناح چپ برای حمله نفوذ کند. او با ضربه ای تماشایی زننده نخستین گل برزیل در جام جهانی 1970 بود. در واقع این آغاز فتح جام ژول ریمه در سال 70 بود که برای سومین بار نصیب برزیل شد و برای همیشه به کشور فوتبال رفت. گل ریوه لینو مقاومت عجیب چکسلواکی در برابر تیم پرقدرت برزیل را در هم شکست. در این مسابقه چکها با تمام وجود در برابر برزیل بازی می کردند و در ابتدا یک گل هم زدند و چنین می نمودند که حاضر به قبول شکست نیستند، اما وقتی ریوه لینو در دقیقه 24 گل زد، پله در دقیقه 60 و جزرینهو در دقایق 64 و 82 گل های بعدی را زدند و برزیل 4 بر 1 پیروز شد. ریوه لینو در برابر پرو در مرحله یک چهارم نهایی و اروگوئه در مرحله نیمه نهایی دو گل دیگر زد. علاوه بر این سه گل او پایه گذار گل اول برزیل در دیدار نهایی برابر ایتالیا بود و با سانتری تماشایی از گوش چپ پله را صاحب موقعیت گل نمود. او در جام جهانی 1974 بار دیگر این نقش را برای تیم ملی برزیل در آلمان غربی به عهده گرفت. او یک گل خاطره انگیز در این مسابقات به آلمان شرقی زد. ریوه لینو از باشگاه کورینتیاسن به فلومینس رفت و در جام جهانی 1978 نیز برای برزیل بازی کرد. او در سه جام جهانی، 15 بازی انجام داد و 6 گل به ثمر رساند تا در میان بهترین های تاریخ این جام جای گیرد.