گری لینه کر، آقای گل جام جهانی 1986 با امضا قراردادی در سال 1977 به دنیای حرفه‌ای فوتبال گام نهاد و در ترکیب تیم لسترسیتی قرار گرفت. گل‌های فراوان او موجب شد لستر در سال 1980 به لیگ دسته اول انگلیس صعود نماید.در سال 1984 در جریان دیدار دو تیم انگلیس و اسکاتلند او به عنوان یار ذخیره به میدان آمد تا اولین بازی ملی‌اش را تجربه نماید . سال بعد او پس از انجام 194 بازی و به ثمر رساندن 95 گل برای لستر سیتی با رقم 1/1 میلیون پوند به اورتون پیوست و تنها در یک فصل حضورش در این تیم 30 گل به ثمر رساند. لینه کر با اورتون تا فینال جام حذفی انگلیس در سال 1986 پیش رفت ولی علی‌رغم گلزنی او، اورتون سه بر یک مغلوب لیورپول شد تا جام حذفی از دست برود. در این تیم ملی انگلیس در جام جهانی 1986 مکزیک حضور یافت و لینه‌کر با حضور در خط حمله این تیم، با به ثمر رساندن شش گل آقای گل جام جهانی شد. تیم انگلستان در این دوره با لهستان، مراکش و پرتقال هم گروه بود. انگلیسی ها مسابقات را با قبول شکست یک بر صفر در برابر پرتقال آغاز کردند ولی به لطف 3 گلی که لینه‌کر وارد  دروازه لهستان کرد از این گروه صعود نمودند. در مرحله یک هشتم نهایی هم انگلیس 3 بر صفر پاراگوئه را شکست داد که دو گل این دیدار توسط لینه‌کر به ثمر رسید. در مرحله یک چهارم نهایی، مارادونا با به ثمر رساندن دو گل (که البته یکی با دست زده شد) مانع از صعود یاران لینه‌کر به نمیه نهایی شد. پس از پایان جام جهانی، بارسلونا با قراردادی 75/2 میلیون پوندی آقای جام جهانی را به خدمت گرفت و در سال 1987 با چهار گل وی موفق شد رئال مادرید را مغلوب نماید. دو سال بعد لینه‌کر به همراه بارسلونا با شکست سمپدوریا در فینال جام برندگان جام اروپا به افتخاری مهم دست یافت. در همین سال پس از انجام 99 مسابقه و زدن 44 گل برای بارسلونا به تاتنهام پیوست و در سال 1990 عنوان آقای گلی لیگ انگلیس را کسب نمود. در همین سال او موفق شد به همراه انگلستان به مقام چهارمجام جهانی دست یابد و در این رقابت‌ها چهار گل به ثمر رساند؛ از جمله دو گلی که درون دروازه کامرون و در مرحله یک چهارم نهایی قرار داد تا انگلیس به نیمه نهایی برسد. دو سال بعد در دیدار تیم ملی انگلیس در مقابل برزیل یک پنالتی را از دست داد و تو سط تیلور مربی وقت تیم ملی تعویض شد و در حالیکه با 48 گل‌زده تنها یک گل با رکورد بابی چارلتون فاصله داشت، از تیم ملی خداحافظی کرد. پس از سپری کردن دو سال در ژاپن، لینه کر در سال 1996 خود را بازنشسته اعلام کرد و به کار در شبکه تلویزیونی BBC پرداخت. این گلزن استثنایی یکی از با خلاق‌ترین بازکنان تاریخ فوتبال جهان یوده است که در تمام دوران فوتبال خود هیچ کارت قرمزی دریافت نکرد و همواره ارائه دهنده بازیهای جوانمردانه بود.

کنی دالگلیش پس از قهرمانی سلتیک در جام باشگاههای اروپا به سال 1967، به این تیم پیوست و خیلی زود به مکانی ثابت در جمع یاران این تیم دست یافت و طی ده سال حضور در این تیم شش عنون قهرمانی لیگ، چهار جام حذفی و یک جام اتحادیه اسکاتلند را کسب نمود و 112 گل به ثمر رساند. در سال 1971 در جریان بازی اسکاتلند با بلژیک، نخستین بازی ملی‌اش را انجام داد. او برای تیم ملی اسکاتلند طی سالهای 1987-1971، 102 بازی انجام داد و 30 گل به ثمر رساند. دالگلیش در سال 1977 با رقم 400 هزار پوند به لیورپول پیوست تا جای خالی کوین کیگان را که به هامبورگ رفته بود پر نماید. او طی فینال جام باشگاههای اروپا در سال 1978 تک گل پیروزی بخش لیورپول را در برابر اف‌سی بروژ به ثمر رساند و البته این عنوان را در سالهای 1981 و 1984 هم تکرار نمود. پس از وقوع حادثه ورزشگاه هیسل بلژیک در جریان دیدار نهایی جام  باشگاههای اروپا در سال 1985 که به کشته شدن 39 نفر انجامید، او به عنوان بازیکن-مربی مسئولیت رهبری این تیم را برعهده گرفت و فصل بعد جام قهرمانی لیگ و جام حذفی انگلیس را توأمان کسب نمود. دالگلیش در سال 1987 در جریان بازی اسکاتلند با لوکزامبورگ برای آخرین بار پیراهن تیم ملی کشورش را بر تن کرد. دو سال بعد او آخرین بازی خود را برای لیورپول انجام داد و پس از کسب افتخارات فراوان با این باشگاه و به ثمر رساندن 118 گل برای این تیم کفش‌های خود را آویخت . پس از بازی لیورپول برابر اورکول در نیمه نهایی جام حذفی انگلیس به سال 1990 به دلیل فشار عصبی فراوان استعفا داد و برای همیشه تیم محبوبش را ترک کرد. یک سال بعد او با قبول مربیگری تیم بلکبرن روورز به دنیای فوتبال بازگشت و در سال 1995 این تیم را پس از 81 سال به مقام قهرمانی لیگ انگلیس رهنمون ساخت. در سال 1997 و پس از ترک نیوکاسل توسط کوین کیگان، به این تیم پیوست ولی نتوانست موفقیتی به دست آورد و این باشگاه را در پایان فصل ترک نمود.

کوبیلاس که در سال 1970 بازیکنی ناشناخته بود، با 5 گلی که در جام جهانی مکزیک به ثمر رساند و تیم پرو را تا مرحله یک چهارم نهایی پیش برد، به عنوان مهاجمی قدرتمند به فوتبال جهان معرفی گردید. کوبیلاس در سال 1949 در لیما متولد شد و کارش را با باشگاه محلی الیانزا آغاز نمود. با درخشش در جام جهانی و قدرت کنترلی که بر توپ  از خود نشان داد، با دریافت 97000 پوند به باشگاه باسل پیوست ولی شش ماه بعد از ورودش به این باشگاه عازم پورتو شد تا در لیگ پرتقال بازی کند. در سال 1974 تیم ملی پرو مو فق به حضور در جام جهانی نشد ولی یکسال بعد با گلی که کوبیلاس در مرحله نیمه‌نهایی به ثمر رساند این کشور موفق شد در دیدار نهایی جام ملتهای آمریکای جنوبی (کوپا آمریکا) حضور یابد. با پیروزی در دیدار فینال، پرو به مهمترین افتخارت تاریخ فوتبالش دست یافت که در سایه درخششش کوبیلاس به دست آمده بود. جام جهانی 1978، پرو باز هم توانست با درخشش کوبیلاس و پنج گلی که به ثمر رساند (از جمله سه گل به تیم ملی ایران) تا مرحله یک چهارم نهایی پیش برود. پس از این جام کوبیلاس به ایالات متحده رفت و پنج فصل در لیگ این کشور بازی کرد و 65 گل به ثمر رساند. کوبیلاس برای آخرین بار در جام جهانی 1982 حضور یافت ولی نتوانست گلی به ثمر برساند و در نتیجه پس از انجام 81 بازی ملی و به ثمر رساندن 26 گل از تیم ملی کناره‌گیری کرد.

جیانی ریورا که پسر یک کارگر راه آهن بود، پس از پیوستن به تیم آلساندریا اولین بازی خود را در سری A در 16 سالگی انجام داد. او از همان زمان یک بازیکن قابل محسوب شده و مورد توجه روزنامه نگاران کشورش قرار گرفت.
در سال 1960 یعنی یک سال بعد از اولین حضور در سری A، ریورا در ازای 65 هزار پوند به میلان پیوست. از همان زمان بود که به او لقب «آباتینو» یا پسر طلایی دادند.
در 1963 در فینال جام باشگاههای اروپا در ویمبلی لندن مقابل بنفیکا هر دو گل پیروزی بخش میلان را «آلتافینی» روی فرصت هایی که ریورا مهیا کرد به ثمر رساند.
اوج گیری ریورا در اواخر دهه 1960 اتفاق افتاد. در سال 1968 او قهرمانی سری A و جام برندگان جام اروپا را تجربه کرد. در 1969 او ستاره میلان در راه فتح دومین جام قهرمانی باشگاههای اروپا بود. در فینال این مسابقات در شهر مادرید، ریورا دو گل از چهار گل تیمش را به آژاکس تحمیل کرد. در پایان این سال ریورا به عنوان اولین بازیکن ایتالیایی، توپ طلایی اروپا را از آن خود کرد.
در دهه 1970 ریورا همچنان در میلان که البته قدرت سابق را نداشت باقی ماند. در 1973، میلان با ارائه یک مسابقه ضعیف و بحث انگیز توانست لیدزیونایتد را شکست دهد و به قهرمان جام برندگان جام اروپا برسد.
در سال 1979 ریورا پس از کسب یک اسکودتوی دیگر به دوران بازیگری خود در میلان پایان داد.
آخرین بازی ملی ریورا در جام جهانی 1974 اتفاق افتاد. ریورا در جام جهانی هرگز شانس خوبی نداشت چون در این جام هم مانند جام 1966 ایتالیا در دور اول حذف شد. البته ریورا یکی از عوامل بسیار تأثیرگذار در نایب قهرمانی ایتالیا در جام جهانی 1970 بود. در این جام، با درخشش ریورا، تیم ایتالیا توانست آلمان غربی را در دیدار نیمه نهایی شکست دهد.

فرانک ریکارد در روز سی ام سپتامبر 1962 در خانواده‌ای مهاجر و سیاه پوست در آمستردام هلند متولد شد و استعداد شگفت انگیز او در مدرسه آژاکس به تبلور رسید.
در سال 1987 باشگاه میلان ایتالیا برای دستیابی به دوران پرشکوه و سلطه گری بر فوتبال اروپا اقدام به خرید دو ستاره هلندی یعنی «رود گولیت» و «مارکوفان باستن» کرد. اما باشگاه آژاکس حاضر به از دست دادن ریکارد نبود چون قبل از آن فان باستن را فروخته بود و بنا را بر این داشت که فروش یک ستاره در هر تابستان کافی است.
ریکارد با این سیاست، مجبور به ادامه کار در آژاکس شد. اما هنوز فصل تمام نشده بود که سران آژاکس وقتی دریافتند ریکارد خودسرانه با آیندهوون وارد مذاکره شده خشمگین شده، تصمیم گرفتند ریکارد را به یک تیم بیگانه و غیرهلندی بفروشند.
برای واگذاری ریکارد، تیم اسپورتینک لیبسون قبل از همه پا پیش نهاد اما دو تیم زمانی به توافق رسیدند که فصل نقل و انتقالات در پرتقال به پایان رسیده بود و اسپورتینگ به ناچار ریکارد را به طور قرضی به زاراگوازا واگذار کرد.
ریکارد در سال 1988 در مسابقات جام ملتهای اروپا در آلمان، نقش بسزایی در قهرمانی هلند، ایفا کرد. در مسابقه نهایی در مونیخ ریکارد در کنار رونالد کومان در قلب دفاع بازی کرد. اما میلانی ها که به دنبال یک هافبک دفاعی پرقدرت بودند، به محض پایان مسابقات با ریکارد پای میز قرارداد نشستند. سالهای عظمت میلان در اواخر دهه 1980 تا اوایل دهه 1990، در سایه بازی ریکارد، گولیت و فان باستن بود. آنها بازی خوانی خوبی از هم داشتند حالتی که تقریبا شبیه یک تله پاتی عجیب بود و این ویژگی به تیم ملی هلند نیز انتقال یافت.
آریگو ساچی مربی وقت میلان در آن زمان گفت: «من این مشکل بزرگ را با ریکارد داشتم که او در بسیاری مکانها و پست ها آنقدر خوب بود که نمی دانستم او را در کجا قرار دهم.»
ریکادر در سطح جام جهانی چندان موفق نشان نداد. در جام جهانی 1990 هلند در دور دوم مقابل آلمان حذف شد. اما در زمینه باشگاهی و در تیم میلان درست تا شب مسابقه پایانی جام قهرمانان اروپا 1993 از هر نظر موفق و برنده بود. در این شب بعد از شکست یک بر صفر میلان مقابل المپیک مارسی اعلام کرد که می خواهد میلان را ترک کند و به وطنش هلند برگردد. این بود که آژاکس با بازگشت ریکارد، با پیروزی مقابل میلان و شکست دادن همه حریفان از جمله بایرن مونیخ، با صلابت و قدرت به قهرمانی اروپا در 1995 دست یافت. ریکارد بعد از بازی نهایی مقابل میلان که با نتیجه یک بر صفر به نفع آژاکس به پایان رسیده بود اعلام بازنشستگی کرد و به دوران پرشکوه هشت ساله خود پایان داد.
ریکارد به مربیگری روی آورد و تیم ملی هلند را در مرحله نهایی جام ملتهای اروپا در سال 2000 هدایت کرد. در این رقابت ها تیم ملی هلند تا مرحله نیمه نهایی پیشرفت رفت ولی در این مرحله در ضربات پنالتی از ایتالیا شکست خورد. ریکارد در فصل 2003-2004 به بارسلونا پیوست و در فصل بعد پس از چند سال ناکامی این تیم در فتح لیگ اسپانیا، این جام را برای این تیم به ارمغان آورد.

وارلا یکی از بهترین مدافعان تاریخ فوتبال آمریکای جنوبی به شمار می رود. کاپیتان تیم فاتح جام جهانی 1950، نخستین بازی ملی اش را در سال 1940 در برابر برزیل انجام داد و در آن مسابقه هت تریک کرد. ده سال بعد او در دفاع وسط با رهبری بازیکنان اروگوئه موفق شد فاتح جام جهانی شود. در مسابقه فینال زیر فشار روانی ناشی از 200 هزار تماشاگر برزیلی، او با یکپارچه نگهداشتن تیم خود موفق شد پیروزی 2 بر یک را در حالیکه تیم برزیل یک بر صفر جلو بود پایه گذاری کند. چهار سال بعد او به سوییس رفت تا یک بار دیگر با قدرت پا به توپ خود و رهبریش در میدان به تیم کشورش کمک کند تا از عنوان قهرمانی جام جهانی دفاع نماید. در دیدار یک چهارم نهایی برابر انگلستان او یک گل تماشایی را با شلیکی سنگین و از راه دور به ثمر رساند ولی در دقیقه 39 به علت کشیدگی عضله لنگ لنگان از بازی خارج شد و نتوانست به رقابت ها ادامه دهد و تیم اروگوئه در غیاب کاپیتان خود عنوانی بهتر از چهارمی کسب نکرد.

بهترین گوش چپ تاریخ فوتبال جهان، در سال 1961 در حالیکه تنها پانزده سال داشت به منچستریونایتد پیوست. دو سال بعد او به عنوان یک بازیکن حرفه‌ای با منچستر قرارداد امضا کرد و نخستین بازی‌اش در لیگ انگلیس را در برابر وست برومویچ به انجام رساند. در اولین فصل حضور، او موفق شد طی هفده دیداری که به میدان رفت چهار گل به ثمر برساند. سال بعد او نخستین بازی ملی‌اش را با پیراهن ایرلند شمالی در برابر ولز انجام داد که به پیروزی چهار بر سه انجامید. در فصل 65-1964 نخستین عنوان قهرمانی لیگ انگلیس را کسب نمود. در طی این فصل او 41 بازی انجام داد و ده گل به ثمر رساند . سال بعد در جریان مرحله یک چهارم نهایی باشگاههای اروپا در برابر بنفیکا او دو گل از پنج گل تیمش را به ثمر رسانید و یکی از زیباترین بازی‌های زندگیش را انجام داد. در این فصل او به دومین عنوان قهرمانی لیگ انگلیس دست یافت. در سال 1968 در دیدارنهایی جام باشگاههای اروپا در برابر بنفیکا او درخششی خیره‌کننده داشت و یکی از چهار گل پیروزی بخش منچستر یونایتد را زد. در این سال او علاوه برکسب عنوان بازیکن سال فوتبال انگلیس، توپ طلایی برترین بازیکن سال اروپا را هم کسب نمود. بداخلاقی‌های جورج بست از همین ایام شروع شد. در سال 1970 در جریان دیدار نمیه‌نهایی جام اتحادیه او به داور حمله کرد و دیدار را به جنجال کشید و با محرومیت از چهار بازی و جریمه‌ای صد پندی مواجه شد. در اوایل دهه هفتاد جورج بست رو به افول نهاد و پس از یک فصل ناموفق، در سال 1974 منچستر را ترک کرد ولی در تیم‌های دیگر هرگز نتوانست موفقیت های گذشته را تکرار نماید. او در سال 1978 در جرایان دیدار ایرلند شمالی با هلند پس از انجام سی‌وهفت بازی برای همیشه با تیم ملی وداع کرد.  پس از کنار نهادن بازی در سال 1983 او به الکل روی آورد و دچار فساد اخلاقی شد. جورج بست در طی یازده فصل بازی برای منچستر یوناتید در 314 مسابقه حضور یافت و 138 گل به ثمر رساند. در پایان قرن بیستم از سوی هواداران منچستر به عنوان اسطوره باشگاه انتخاب شد.