والتر (آلمان)

تولد:31 اکتبر 1920 ، وفات : 2005
محل تولد:کایزر سلاترن- آلمان
باشگاهها:کایزر سلاترن
مهمترین افتخارات:قهرمانی جام جهانی 1954، کسب دو عنوان قهرمانی لیگ آلمان
تیم ملی آلمان:61 بازی، 33 گل

والتر در روز 31 اکتبر 1920 در کایزرسلاترن به دنیا آمد و در جوانی به عضویت همین تیم درآمد. والتر اولین بازی ملی خود را در دوران جنگ جهانی و مقابل رومانی انجام داد. او در 61 بازی ملی 33 گل برای آلمان به ثمر رساند و در نصف این بازیها کاپیتان تیم آلمان غربی بود. شاید اگر جنگ جهانی رخ نمی داد و والتر گوشه ای از بهترین دوران جوانی اش را در زندانهای روسیه سپری نمی کرد، بازیهای ملی او از 100 بازی هم می گذشت.
او در ضمن 379 بار برای کایزرسلاترن به میدان رفت و 306 گل به ثمر رساند. او تا پایان دوران بازیگری به باشگاه خود وفادار ماند به همین دلیل در سال 1985 باشگاه به خاطر احترام به بزرگترین بازیکن تاریخ خود نام استادیوم خانگی خود را به «فریتز والتر» تغییر داد. گرهارد شرودر صدر اعظم آلمان والتر را الگوی دوران نوجوانی خود می دانست و می گفت: او یک ورزشکار واقعی و یک فرمانده و رهبر بزرگ بود.
والتر در سال 2002 در آخرین روزهای حساس جام جهانی درگذشت و به احترام او بازیهای یک چهارم نهایی با یک دقیقه سکوت آغاز شد. آلمان ها در این بازی های با بازو بند سیاه به زمین آمدند.

دراگان دزائیچ (یوگوسلاوی)

تولد:سی ام ماه می 1946
محل تولد:اوبا - یوگسلاوی
باشگاهها:ستاره سرخ بلگراد، اوسر فرانسه، سن نیس، اس‌ای اس باستیا، ستاره سرخ بلگراد
مهمترین افتخارات:قهرمانی باشگاههای بوگسلاوی 5 بار، جام حذفی یوگسلاوی 4 بار، نایب قهرمانی جام ملتهای اروپا 1968
تیم ملی آرژانتین:84 بازی - 23 گل

دراگان دزائیچ در 1963 اولین بازی خود را برای ستاره سرخ بلگراد انجام داد. او تا سال 1974 با ستاره سرخ به پنج عنوان قهرمانی دسته اول یوگسلاوی سابق (1964، 1968، 1969، 1970، 1973) دست یافت و همچنین چهار بار مقام قهرمانی جام حذفی یوگسلاوی (1964، 1968، 1970، 1971) را از آن خود کرد.
دزائیج بعد از طی دوره ای بازی در فرانسه در سال 1977 به تیم اصلی اش برگشت. او در دوران بازی‌اش 585 بازی در لیگ انجام داد و 275 گل به ثمر رساند.
دراگان دزائیچ با 84 بازی ملی رکورددار بازی ملی برای یوگسلاوی سابق است. شهرت بین‌المللی او از 1965 در مسابقه‌ای در برابرتیم ملی انگلیس شروع شد که نتیجه آن مسابقه یک بر یک به پایان رسید و این شهرت تا 1979 ادامه داشت. زمانی که بعد از شکست چهار بر یک تیمش مقابل آرژانتین با فوتبال وداع کرد.
دزائیچ در یوگسلاوی 6 بار به عنوان بازیکن سال شناخته شد. او در سال 1968 بعد از جورج بست و بابی‌چارلتون در رای‌گیری بهترین بازیکن اروپا، در رده سوم جای گرفت.
دزائیچ در بازنشستگی به عنوان مدیر فنی تیم ستاره سرخ بلگراد انتخاب شد و در این مقام توانست با پیروزی مقابل المپیک مارسی فرانسه به مقام قهرمانی جام قهرمانان باشگاههای اروپا دست یابد. راز قدرت دزائیچ در شتاب و سرعت «دینامیک» او، در مهارت، «دریبل» عالی و قدرت تمام‌کنندگی او بود که چون تیغ، برنده می‌نمود. ضربه‌های آزاد و کرنرهای کشنده او قلب شجاعترین حریفان را می‌لرزاند. او در اوج قدرت و بازی خود به عنوان بهترین گوش چپ جهان فوتبال شناخته شده بود.

ساندور کوچیس

تولد:بیست و سوم سپتامبر 1929،وفات :1979
محل تولد:بوداپست - مجارستان
باشگاهها:فرانس واروش بوداپست، ادوژ بوداپست، هونود بوداپست، یانگ فلوز زوریخ، بارسلونا
مهمترین افتخارات:قهرمان بازی های المپیک 1952، نایب قهرمان جام جهانی 1954، آقای گل جام جهانی 1954 (11 گل)، آقای گل لیگ مجارستان 1951، 1952 و 1954
تیم ملی مجارستان: 68 بازی ، 75 گل
حضور در جام جهانی:یک دوره (1954) - 5 بازی، 11 گل

آقای گل جام جهانی 1954 یکی از برترین مهاجمان تاریخ فوتبال جهان بود که در دوران بازی خود به علت گل های فراوانی که با ضربه سر به ثمر رسانده بود مشهور به "سر طلایی" شد.
ساندور کوچیس در سال 1929 در بوداپست متولد شد و فوتبال خود را در سال 1949 با باشگاه فرانس واروش آغاز کرد و خیلی زود به تیم ملی راه یافت و در کنار پوشکاش، ژیبور، هیده گوتی و ... تیم جادویی ها را در دهه پنجاه تشکیل دادند که عصر طلایی فوتبال مجارستان را رقم زدند.
تیم ملی مجارستان با گلزنی های او و پوشکاش به مدال طلای المپیک 1952 رسید و انگلستان را در سال 1953 در استادیوم ویمبلی با نتیجه 6-3 خرد کرد.
درجام جهانی 1954، کوچیس در طی 4 بازی 11 گل به ثمر رساند از جمله 4 گلی که به آلمان غربی در مرحله اول زد و سه گلی که در درون دروازه برزیل در مرحله یک چهارم نهایی قرار داد.

در دیدار پایانی جام، کوچیس موفق به گلزنی نشد و تیم مجارستان 3-2 بازی را واگذارو رقابت ها را با مقام نایب قهرمانی ترک کرد.
کوچیس پس از طی دوره ای ده ساله که با موفقیت همراه بود مجارستان را ترک کرد و به تیم بارسلونا اسپانیا پیوست و پس از هشت سال بازی برای این تیم در سال 1966 کفش های خود را آویخت.
مهاجم خارق العاده مجارها که 75 گل در طی 68 بازی برای تیم ملی مجارستان به ثمررساند در سال 1979 در بارسلونا درگذشت

جیاسینتو فاچتی (ایتالیا)

تولد:هجدهم جولای 1942،وفات:2006
محل تولد:برگامو - ایتالیا
باشگاهها:اینتر
مهمترین افتخارات:قهرمان جام ملت های اروپا 1968، نایب قهرمان جام جهانی 1970، قهرمان لیگ ایتالیا 1963، 1965، 1966 و 1971، قهرمان جام باشگاه های اروپا 1964 و 1965، قهرمان جام بین قاره ای 1964 و 1965
تیم ملی ایتالیا:94 بازی ، 3 گل

یکی ازاسطوره های فوتبال ایتالیا جیاسینتو فاچتی مدافع چپ پای دهه ی شصت و هفتاد تیم اینتر است که در سال 1942 در برگامو متولد شد.
این مدافع قدرتمند در سال 1960 به باشگاه بزرگ شهر میلان پیوست و هجده سال برای این تیم به میدان رفت و 476 بازی در سری A انجام داد.
فاچتی در حالی که یک مدافع بود ولی درگلزنی هم بسیار موفق بود به طوریکه 59 گل برای اینتر در طی این بازی ها به ثمر رساند.
او در دهه 60 تحت مربیگری هررا به همراه اینتر سال های موفقی را پشت سر گذاشت که علاوه بر فتح چهار اسکودتو قهرمانی در دو دوره پیاپی جام باشگاه های اروپا را شامل می شود.
فاچتی در سال 1963 به تیم ملی ایتالیا دعوت شد و پس از جام جهانی ناموفق 1966 به عنوان کاپیتان تیم ملی برگزیده شد و در جام ملت های اروپا در سال 1968 با رهبری او تیم ایتالیا به مقام قهرمانی رسید.
در سال 1970 در جام جهانی مکزیک تیم ایتالیا با ترکیبی از بهترین های دوران طلایی خود به دنبال فتح سومین جام ژول ریمه و تصاحب همیشگی آن بود ولی علی رغم درخشش بازیکنانش در دیدار پایانی مغلوب تیم رویایی برزیل شد و به مقام دوم رسید.
فاچتی پس از انجام 94 بازی ملی از تیم ملی خداحافظی کرد و در سال 1978 برای همیشه فوتبال را کنار گذاشت.
او به علت وفاداری قابل تحسینش از سوی مدیران باشگاه اینتر به کادر رهبری این باشگاه دعوت شد و پس ازسالها حضور در سال 2006 در سمت رییس باشگاه اینتر به طور ناگهانی درگذشت.

استانلی ماتیوس(انگلستان)

تولد:اول فوریه 1915 ،وفات : 2000
محل تولد:هانلی - انگلستان
باشگاهها:استوک سیتی، بلاکپول، استوک سیتی
مهمترین افتخارات:مرد سال فوتبال اروپا 1956، قهرمان جام حذفی انگلیس 1953
تیم ملی انگلستان:84 بازی

چهره خستگی ناپذیر تاریخ فوتبال در نخستین روز ماه فوریه 1915 به دنیا آمد . در سال 1932 با استوک سیتی به عنوان بازیکن حرفه‌ای قرارداد بست و اولین بازی‌اش را در شرایطی که تنها هفده سال داشت انجام داد.
سال بعد او به همراه استوک سیتی به مقام قهرمانی لیگ دسته دوم انگلیس دست یافت و به دسته اول صعود نمود.
ماتیوس دو سال بعد در حالیکه تنها بیست سال داشت اولین بازی ملی خود را طی پیروزی 4 بر 3 انگلیس بر ولز انجام داد.
یک سال پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال 1946 با قراردادی به ارزش 11500 پوند راهی بلاکپول شد.
در این سالها او یکی از بازیکنن کلیدی تیم ملی بود که بازیهای بسیار درخشانی در عرصه ملی انجام داد.
در سال 1953 و در دیدار نهایی جام حذفی، ماتیوس در حالیکه بلاکپول سه بر دو از بولتون عقب بود و تنها سه دقیقه تا پایان دیدار وقت باقی بود، با زدن دو گل جام حذفی را برای تیمش به ارمغان آورد.
در سال 1956 او اولین انتخاب روزنامه‌نگاران اروپا به عنوان مرد سال این قاره بود.
برای آخرین بار در سال 1957 و در سن چهل و یک سالگی او پیراهن تیم ملی را برابر دانمارک در جریان رقابت‌های مقدماتی جام جهانی به تن کرد.
ماتیوس علی‌رغم بالارفتن سنش همچنان در رده باشگاهی فعال بود و در سال 1961 با رقم 2800 پوند به استوک سیتی بازگشت و این تیم را از دسته دوم به دسته اول آورد.
استانلی ماتیوس در سال 1965 در سن پنجاه سالگی آخرین بازی‌اش را در لیگ دسته اول انگلیس انجام داد تا مسن‌ترین بازیکنی باشد که به این مهم دست می‌یابد.
در این سال او برای هیشه کفش‌هایش را آویخت و به خاطر یک عمر تلاش بی‌وقفه به عنوان «سر» مفتخر شد.

زیکو(برزیل)

تولد:سوم مارس 1953
محل تولد:ریودوژانیرو - برزیل
باشگاهها:فلامینگو، اودینزه (ایتالیا)، کاشیما انتلرز (ژاپن)
مهمترین افتخارات:مقام سوم جهانی 1978، قهرمان جام باشگاههای آمریکای جنوبی 1981، قهرمان جام باشگاههای جهان 1981، مرد سال فوتبال آمریکای جنوبی 1977، 1981 و 1982، مرد سال فوتبال جهان 1983، قهرمان جام ملتهای آسیا 2004 (به عنوان سرمربی ژاپن)
تیم ملی برزیل:71 بازی، 48 گل

زیکو ابتدا در 13 سالگی به علت مهارت فوق العاده‌اش در فوتبال سالنی، ورزشی که آن روزها در ریو دوژانیرو رواج بسیاری داشت، صاحب اعتبار شد.
پزشک تیم فلامینگو که سخت تحت تأثیر مهارت زیکو قرار گرفته بود، مدیران باشگاه را متقاعد به بستن قرارداد با وی کرد.
هرچند زیکو از نظر بدنی نوجوانی بسیار ضعیف بود ولی با یک برنامه وزنه برداری و تزریق داروهای مقوی اندامی متناسب و قوی پیدا نمود.
زیکو استاد ضربه های آزاد، جادوگر بازی با توپ و منبع تمام ناشدنی‌ پاس‌های دقیقی بود که هر دفاعی را بر هم می ریخت.
اما مصدومیتهای پیاپی بطور تأسف‌باری در دوران فوتبال او اثر نامطلوب گذاشت.
با اینکه او در جام جهانی 1982 در اسپانیا بطور اعجاب انگیزی خوش درخشید ولی جام جهانی قبل از این در آرژانتین بطور عمیقی برایش ناامید کننده نشان داد و بدتر از همه درگیری او با مدیر تیم ملی برزیل بود.
مصدومیت‌های شدید حضور او در جام جهانی 1986 را به تأخیر انداخت و ناکامی بزرگ او در به ثمر رساندن ضربه پنالتی، که به محض ورود به زمین به عنوان بازیکن جانشین در برابر فرانسه به او محول شد، تقریباً به قیمت حذف برزیل و عدم راهیابی به مرحله نیمه نهایی جام جهانی تمام گردید.
زیکو 20 سال داشت که در تیم اصلی فلامینگو صاحب مکانی دائمی شد.
تمرین های بی وقفه او سرانجام تکنیکی بی نظیر برای او به ارمغان آورد. در 1976 او در 70 مسابقه 63 بار برای فلامینگو گلزنی کرد.
سال بعد نیز در 56 مسابقه 48 گل به ثمر رساند. او در سال 1983 به طور غیرمنتظره‌ای تصمیم به ترک برزیل گرفت و با قراردادی چشمگیر به تیم اودینزه پیوست (تیمی که مشخصاً از باشگاههای پایین ایتالیا بود).
سرمایه‌گذاری اودینزه بازدهی وسیعی داشت.
حضور زیکو و بازی درخشان او در فصل 84-1983 باعث شد که مسابقه به مسابقه تماشاگر بیشتری به ورزشگاه این تیم رو آورد و در این فصل حتی یارگیری شدید فوتبال سری A ایتالیا هم نتوانست او را از به ثمر رساندن 19 گل در 24 مسابقه باز دارد.
با این وجود، فصل بعد مصدومیت و مشکلات موجود با قوانین مالیات کشور ایتالیا او را وادار به بازگشت به برزیل و پیوستن دوباره به فلامینگو کرد.
چندی بعد در جریان دیدار فلامینگو با رقیب دیرینه‌اش فلومینس او هفتصدمین گل دوران حرفه‌ای‌اش را به ثمر رساند.
در اوایل دهه نود زیکو به ژاپن رفت و مدتی در لیگ حرفه‌ای این کشور بازی کرد، سپس به مربیگری روی آورد و با هدایت او ژاپن در سال 2004 قهرمان جام ملتهای آسیا شد و در سال بعد به جام جهانی راه یافت.در حال حاضر هدایت تیم فنرباغچه تركیه رو بر عهده دارد

ریکاردو زامورا(اسپانیا)

تولد: 21 ژانویه 1901
محل تولد:بارسلونا - اسپانیا
باشگاهها:اسپانول،بارسلونا ،اسپانول ،رئال مادرید
مهمترین افتخارات:بهترین بازیکن جام جهانی 1934،مدال برنز المپیک 1932
تیم ملی اسپانیا :46 بازی

ریکارد و زامورا در سال 1901 میلادی در شهر بارسلونا متولد شد. دروازه بان پردوام فوتبال اسپانیا از سال 1920 تا 1936 به مدت 16 سال حضوری پرفروغ و مؤثر در دروازه باشگاهها و تیم ملی کشورش داشت.
زامورا در المپیک 1920 همراه تیم ملی اسپانیا در دور نهایی حضور یافت. در آن دوره دو تیم بلژیک و اسپانیا به دیدار نهایی رسیدند ولی با تصمیم کمیته فنی فوتبال، این مسابقه برگزار نشد و بلژیک خود به خود به مدال طلا رسید.
اسپانیا به لطف درخشش زامورا، بر هلند (3-1) چیره شد تا به مدال نقره دست یابد.
در المپیک 1924 اسپانیا در دیدار اول مقابل ایتالیا یک بر صفر شکست خورد و حذف شد.
زامورا در جریان دیدار تاریخی اسپانیا و انگلستان در سال 1929 در مادرید بهترین بازیکن میدان بود.
اسپانیا با درخشش زامورا که توپ های فراوانی را مهار کرد به پیروزی 4 بر 3 دست یافت.

اوج درخشش زامورا، در جام جهانی 1934 بود. اسپانیا در دیدار اول، برزیل را 3-1 شکست داد.
در مرحله دوم آنها به دیدار میزبان مسابقات ایتالیا رفتند. درخشش فوق تصور زامورا مانع پیروزی ایتالیایی ها شد که از حمایت داور هم برخوردار بودند و در نهایت این مسابقه 1-1 تمام شد ولی زامورا آسیب دید و نتوانست در دیدار تکراری دو تیم حضور یابد.
در دیدار دوم ایتالیا با تک گل جوزپه میاتزا به برتری رسید.
بازی زامورا در دو مسابقه ای که حضور داشت، آن قدر درخشان بود که عنوان بهترین بازیکن جام جهانی را از آن خود کرد.
زامورا در دوران بازی خود در تیم های بارسلونا، اسپانیول و رئال مادرید بازی کرد و به همراه بارسلونا در سالهای 1920 و 1922 و با رئال مادرید در سالهای 1934، 1935 و 1936 قهرمان رقابت های باشگاهی اسپانیا شد.