روبرتو باجو(ایتالیا)

تولد:هجدهم فوریه 1967
محل تولد:کالدونیا - ایتالیا
باشگاهها:ویچنزا، فیورنتینا، یوونتوس، میلان، بولونیا، اینتر، برشا
مهمترین افتخارات: نایب قهرمان جام جهانی 1994، مقام سوم جام جهانی 1990، مرد سال فوتبال اروپا 1993، مرد سال فوتبال جهان 1993، قهرمان جام یوفا 1993، قهرمان سری A 1995 و 1996
تیم ملی :55 بازی، 29 گل
حضور در جام جهانی:سه دوره (1990، 1994 و 1998 ) - 17 بازی، 9 گل

بودای کوچک در سال 1967 در کالدونیا شهر کوچکی در شمال ویچنزا به دنیا آمد. او از همان کودکی استعداد خود در بازی با توپ را به خوبی نشان می داد و در نوجوانی، آنتونیومورا استعدادیاب باشگاه ویچنزا کشف شد!!
و به این باشگاه پیوست که در سری C باشگاههای ایتالیا حضور داشت.
در فصل 85-1984 باجو 12 گل در 29 بازی به ثمر رساند و به این تیم کمک کرد تا به دسته B صعود نماید.
در این سال او به فورنتینا پیوست و در بیست و یکم سپتامبر 1985 اولین بازی خود در سری A را انجام داد.
در فیورنتینا او استعدادهای خود را بروز داد و چنان درخشید که در نوامبر 1988 به تیم ملی دعوت شد و نخستین بازی ملی خود را برابر هلند انجام داد.
در فصل 89-1988 موفق بثمر رساندن 17 گل در 32 بازی شد و به همراه فیورنتینا تا فینال جام یوفا پیش رفت.
در پایان فصل او با رقم 5/7 میلیون پوند که رکورد جدیدی در دنیای فوتبال بود، یوونتوس پیوست.
علاقه هواداران فلورانسی به وی به حدی بود که در اعتراض به فروش باجو شهر را به آشوب کشیدند. در اولین فصل حضور در یوونتوس او موفق شد 14 گل به ثمر رساند و یکی از مهاجم های ایتالیا در جام جهانی 90 باشد.
ایتالیا هرچند میزبان جام جهانی بود ولی در کمال ناباوری مغلوب تیم آرژانتین در نیمه نهایی و در ضربات پنالتی شدند و پس از پیروزی برابر انگلیس به مقام سوم جام جهانی رسیدند.
باجو در جام 90 دو گل به ثمر رساند، یکی برابر جمهوری چک که زیباترین گل جام 90 و یکی از ده گل برتر تاریخ جام های جهانی نام گرفت و دیگری برابر انگلیس دردیدار رده بندی جام. در طی سال های 90 تا 94 او در یوونتوس فوق العاده ظاهر شد و به عنوان کاپیتان تیم موفق به فتح جام یوفا در سال 1993 شد.
در پایان سال او به عنوان برترین بازیکن فوتبال اروپا و جهان برگزیده شد.
ستاره فوتبال ایتالیا، امید اصلی این تیم در جام جهانی 1994 بود.
تیم ایتالیا جام را بسیار بد آغاز کرد و به سختی به مرحله دوم صعود نمود. روبرتو باجو در سه دیدار اول موفق به گل زنی نشد ولی در دیدار مرحله یک هشتم نهایی برابر نیجریه در حالیکه ایتالیا تا دقیقه 88 با یک گل از حریف خود عقب بود، به لطف دو گل باجو از شکست گریخت.
سه گل دیگر از باجو، تیم ایتالیا را به فینال رساند ولی در دیدار پایانی پس از 120 دقیقه مقاومت برابر برزیل، یاران باجو در ضربات پنالتی مغلوب شدند تا بار دیگر از دست یابی به جام قهرمانی باز بمانند.
پس از جام جهانی او به علت مصدومیت تعداد زیادی از بازی های یوونتوس را از دست داد و پس از بی مهری مدیران این تیم در پایان فصل به میلان پیوست.
او در میلان دوفصل ناموفق را سپری کرد و آریگو ساچی مربی تیم ملی ایتالیا هم او را به جام ملت های اروپا در سال 1996 نبرد.
در جولای 1997 باجو به بولونیا پیوست و 22 گل در سری A به ثمر رساند تا بار دیگر پیراهن تیم ملی ایتالیا را در جام جهانی به تن کند.
در جام جهانی 1998 هم او دوبار برای ایتالیا گل زنی کرد ولی این بار آنها در یک چهارم نهایی مغلوب فرانسه شدند و به خانه بازگشتند و باجو برای همیشه از تیم ملی کناره گیری کرد.
پس از جام جهانی او به اینتر پیوست و دوفصل در این تیم بازی کرد و در سال 2000 به برشا رفت و پس از چهار فصل موفق در این باشگاه کوچک در 28 آوریل 2004 در بازی تیم ملی ایتالیا برابر اسپانیا برای همیشه از فوتبال خداحافظی کرد.
او در دوران بازی خود 205 گل در سری A به ثمر رساند تا پنجمین گلزن برتر تاریخ لیگ ایتالیا باشد، همچنین او با به ثمر رساندن 76 گل در 91 ضربه پنالتی رکورد دار موفق بودن ضربات پنالتی در ایتالیاست.

خوان آلبرتو شیافینو (اروگوئه-ایتالیا)

تولد:بیست و هشتم جولای 1925 ،وفات : 2004
محل تولد:مونته ویدئو- اروگوئه
باشگاهها:ناسیونال اروگوئه، پنارول اروگوئه، میلان، آ.اس.رم
مهمترین افتخارات:قهرمان جام جهانی 1950 و مقام چهارم 1954، قهرمان سری A ایتالیا 1955، 1957 و 1959، قهرمان جام یوفا 1961، بهترین بازیکن جام جهانی 1950
تیم ملی اروگوئه: 48 بازی، 12 گل
تیم ملی ایتالیا:9 بازی، 7 گل
حضور در جام جهانی: 1950 و 1954 (9 بازی، 7 گل)

خوان شیافینو در بیست و هشتم جولای 1925 از یک پدر ایتالیایی و مادر اروگوئه ای متولد شد.
در دوران نوجوانی در باشگاههای پالرمووالمپیا بازی می کرد.
مدتی در ناسیونال مونته ویدئو بازی کرد ولی خیلی سریع به تیم رقیب یعنی پنارول پیوست (1943).
او خیلی سریع مشهور شد و طرفدارانش به او لقب «په په pepe» دادند.
او با پنارول در سالهای 1944، 49، 51، 53 و 1954 قهرمان لیگ اروگوئه شد.
شیافینو اولین بازی ملی خود را در جولای 1945 مقابل آرژانتین انجام داد.
پنج سال بعد در جام جهانی 1950 او یکی از عوامل اصلی قهرمان اروگوئه بود. جام جهانی اوج هنرنمایی این هافبک بلند قد و استثنایی بود.
شیافینو در دیدار نهایی یکی از دو گل پیروزی بخش تیم کشورش را به برزیل زد تا ضمن کسب قهرمانی، به عنوان بهترین بازیکن جام جهانی انتخاب شود.
در جام جهانی 1954، اروگوئه برای دفاع از عنوان قهرمانیش به سوئیس سفر کرد ولی حضور تیم های قدرتمندی چون مجارستان، آلمان غربی و اتریش مانع از تکرار این عنوان شد.
شیافینو در این جام هم عنصری بسیار ارزشمند بود و یکی از عوامل اصلی پیروزی بر انگلیس در یک چهارم نهایی و صعود به جمع چهار تیم به شمار می رفت.
دو شکست در برابر مجارستان و اتریش باعث شد اروگوئه در مکان چهارم جهان قرار گیرد که با توجه به خیل مصدومان این تیم، مقام بدی نبود.

درخشش فوق العاده په په در جام جهانی 1954 سوئیس باعث شد تا مسئولان تیم میلان به سراغش بیایند و در ازای مبلغ 300 هزار دلار که در آن زمان رکوردی در جهان محسوب می شد، او را به خدمت بگیرند.
به واسطه ایتالیایی بودن پدرش او خیلی سریع تابعیت ایتالیایی پذیرفت و بدین ترتیب از مزایا و قوانین بازیکنان بومی بهره مند شد.
پس از حضور او در میلان و درخشش روسونری ها (لقب میلان) سه بار فاتح اسکودتو شدند.
او در طی 6 فصل، 149 بار با پیراهن میلان به میدان رفت و برای این تیم 47 گل به ثمر رساند.
در سال 1960 به رم پیوست و در سال 1961 با این تیم قهرمان جام یوفا شد.
شیافینو در سال 1954 در مقابل آرژانتین نخستین بازی ملی اش را برای ایتالیا انجام داد ولی نتوانست موفقیت هایش در پیراهن اروگوئه را تکرار نماید.
په په در سال 1962 برای همیشه با فوتبال وداع گفت و کفش هایش را آویخت.
در همین سال به اروگوئه بازگشت و مدتی رهبری تیم پنارول و سپس تیم ملی اروگوئه را بر عهده گرفت.
شیافینو در 14 نوامبر 2004به علت کهولت سن درگذشت.

جرزینهو (برزیل)

تولد: بیست وپنجم دسامبر 1944
محل تولد:کاسیاس - برزیل
باشگاهها:بوتافوگو، مارسی (فرانسه)، کروزیرو، پوتوگوئزا (ونزوئلا)
مهمترین افتخارات:قهرمان جام جهانی 1970، قهرمان جام باشگاههای آمریکای جنوبی1976
تیم ملی برزیل:80 بازی، 18 گل

فیلهوخاویر ونتورا معروف به جرزینهو در فوتبال برزیل گام در ردپای گارینشا گذاشت.
در جام جهانی 1966 آنان، دردو مسابقه کنار هم بازی کردند، اما به دنبال خداحافظی گارینشا از تیم ملی و به دنبال شکست انتقادآمیز برزیل مقابل مجارستان، جرزینهو از جناح چپ به جناح راست منتقل و در سالهای بعد به عنوان بهترین مهاجم گوش راست دنیا، شناخته شد.
جرزینهو در پانزده سالگی، پای میز قرارداد تیم بوتافوگو نشست.
او در سالهای 1967 و 1968 با این تیم به قهرمانی ایالت «ریو» رسید ضمن اینکه در 1968 به قهرمانی برزیل موسوم به «تابرازیل» دست یافت.
جرزینهو اولین بار در هفتم ژوئن 1964 برای تیم ملی برزیل بازی کرد. این بازی که در ایالت «ریو» برگزار شد و برزیل با نتیجه 4 بر یک تیم پرتقال را شکست داد.
بعد از ناکامی برزیل در جام جهانی 1966 انگلیس، در جام جهانی 1970 دوران موفقیت برزیل و جرزینهو آغاز شد.
این مهاجم با حرکاتی غیرقابل پیش بینی و با قدرت دریبل زنی غیرقابل مهار و با مهارت یکسان در دریبل با هر دو پا جام جهانی 1970 مکزیک را با زدن دو گل به چکسلواکی آغاز کرد و به دنبال آن بازدن یک گل در هربازی مقابل انگلیس، رومانی، پرو، اروگوئه و در فینال مقابل ایتالیا ، برزیل را به قهرمانی رساند.
بنابراین او بازدن گل در هر مسابقه از این حیث رکوردداری بی‌رقیب ماند.
ضمن اینکه بین گلزنان جام جهانی بعد از «گرد مولر» آلمانی در رده دوم ایستاد. ضمن اینکه با پاسهای استثنایی خود زمینه را برای گلزنی پله، ریوه لینو و توستائو فراهم کرد و خود را به عنوان یک گلساز بزرگ مطرح ساخت.
جرزینهو در جام 1974 آلمان نتوانست مانند جام قبل پرفروغ باشد و تنها دو گل به ثمر رساند او در سوم مارس 1982 در ریودوژانیرو بعد از بازی مقابل چکسلواکی با فوتبال ملی خداحافظی کرد.
در اعتبار 23 ساله بازیهای ملی، 80 بار حضور و 18 گل ملی به ثبت رسیده است.

دنیس لاو (اسكاتلند)

تولد:بیست و چهارم فوریه 1940
محل تولد: آبردین - اسکاتلند
باشگاهها:هادرزفیلد، ‌منچستر سیتی، ‌تورینو (ایتالیا)، منچستر یونایتد، منچستر سیتی
مهمترین افتخارات: قهرمانی جام باشگاههای اروپا 1968، قهرمان لیگ انگلیس 1965 و 1967، قهرمان جام حذفی انگلیس 1963، مرد سال فوتبال اروپا 1964
تیم ملی اسکاتلند:55 بازی، 30 گل

چهرة شاخص تاریخ فوتبال اسکاتلند در سال 1940 در آبردین متولد شد.
در پانزده سالگی به تیم‌ هادرزفیلدتاون پیوست که در آن زمان تحت رهبری بیل شنکلی -مربی موفق سال‌های بعد لیورپول- قرار داشت.
در طی سه سال، لاو در 81 مسابقه 16 گل برای این تیم به ثمر رساند و پس از دعوت شدنش به تیم ملی اسکاتلند در سال 1959 و در سن نوزده سالگی به منچستر سیتی پیوست.
این باشگاه برای در اختیار گرفتن این ستاره جوان 55 هزار پوند پرداخت که در آن زمان رکورد نقل و انتقال در فوتبال بریتانیا به شمار می آمد.
لاو در فصل 61-60 در 44 مسابقه 21 گل برای منچستر سیتی به ثمر رساند و پس از ارائه پیشنهاد یک صدهزارپوندی باشگاه تورینو ایتالیا که رکورد جدیدی در اروپا بود راهی ایتالیا شد.
هر چند طرفداران تورینو وی را خیلی دوست داشتند ولی او تنها یک فصل در سری A گذراند و با قراردادی 115 هزار پوندی به منچستر یونایتد رفت و یازده فصل بسیار موفق را در این تیم گذراند.
در سال 1963 در جریان دیدار نهایی جام حذفی انگلیس یکی از سه گل منچستر را وارد دروازه لستر سیتی کرد تا اولین عنوان قهرمانی زندگیش را به چنگ آورد.
سال بعد او برای منچستر یونایتد در 30 مسابقه لیگ 30 گل به ثمر رساندو عنوان بهترین بازیکن سال اروپا را به دست آورد. در فصل 65-1964 او به همراه منچستر قهرمان لیگ انگلیس شد و در این راه بیست و شش بار گلزنی کرد. دو سال بعد او این عنوان را تکرار کرد و در سال 1968 مقام قهرمانی جام باشگاههای اروپا را پس از یک فصل سخت که توأم با آسیب‌دیدگی بود به کارنامه‌اش افزود.
لاو در سال 1973 پس از یک یک مصدومیت طولانی به منچستر سیتی بازگشت و آخرین سال دوران بازیگری‌اش را در این تیم گذراند.
لاو همواره بهترین بازیکن تیم ملی اسکاتلند بود و زمانی که در جریان جام جهانی 1974 آخرین بازی ملی اش را انجام داد، 55 بازی ملی و 30 گل را در کارنامه خود داشت.
در پایان فصل 74-1973 او پس از انجام بیش از 400 مسابقه در لیگ انگلیس برای همیشه با فوتبال وداع کرد.

تولد:دوازدهم آوریل 1941،وفات : 1993
محل تولد:بارکینگ - انگلستان
باشگاهها:وستهام یونایتد، فولام، سیاتل ساندرز (ایالات متحده)
مهمترین افتخارات:قهرمان جام جهانی 1966، قهرمان جام برندگان جام اروپا 1965، مرد سال فوتبال انگلیس 1964
تیم ملی انگلستان: 108 بازی، 2 گل

بابی مور فقید، بی‌شک یکی از برترین مدافع تاریخ فوتبال جهان بوده است. مور فوتبال حرفه ای را با قراردادی که با وستهام یونایتد امضا نمود، در سال 1958 آغاز کرد و خیلی زود مراحل ترقی را پیمود.
بابی مور در سال 1962 برای نخستین بار پیراهن تیم ملی انگلستان را برتن کرد و با استعدادی که از خود بروز داد به همراه تیم ملی در جام جهانی 1962 شیلی حضور یافت و در تمامی مسابقات تیم کشورش، به عنوان بازیکن ثابت بازی کرد. توانایی او در تکل کردن، ارسال پاس‌های بلند در زمان حمله و همچنین شخصیت فوق العاده اش موجب شد در سن 25 سالگی بازوبند کاپیتانی تیم ملی را در اختیار بگیرد و در طول یک دهه 90 بار آن را بر بازوی خود ببندد.
به لطف قدرت او در دفاع و رهبریش، تیم وستهام در سال 1965 با پیروزی بر مونیخ 1860 فاتح جام برندگان جام اروپا شد. سال بعد به لطف حضور او و ستارگانی چون گوردن بنکس، ‌بایی چارلتون و جفت هورست، انگلستان فاتح جام جهانی شد. در این رقابت‌ها تیم انگلیس تا مرحله نیمه‌نهایی هیچ گلی دریافت نکرد و در بازی با پرتقال تنها از روی نقطه پنالتی دروازه‌اش باز شد.
در دیدار نهایی و در وقت اضافه حضور با بی مور باعث حفظ برتری انگلیس شد تا جام جهانی در خانه حفظ شود. چهار سال بعد یک بار دیگر بابی مور در جام جهانی به عنوان کاپیتان، تیم انگلیس را رهبری کرد ولی این بار آلمان‌ها در دیدار یک چهار نهایی موجب حذف انگلیس از جام شدند.
در سال 1973، پس از 108 بازی برای تیم ملی، در دیداری دوستانه مقابل ایتالیا در ویمبلی بابی مور برای همیشه با پیراهن شماره شش تیم ملی خداحافظی کرد.
سال بعد او پس از انجام 642 مسابقه برای وستهام به تیم فولام پیوست و سه فصل موفق را هم در این تیم سپری نمود و 150 بار به میدان رفت.
بابی مور در دوران بازیگری اش 900 بار در میادین رسمی حضور یافت و همواره به واسطه نجابت و شخصیت فوق‌العاده‌اش دیگران را تحت تأثیر قرار داد.
سر بابی مور در سال 1993 در اثر ابتلا به سرطان در سن پنجاه و دو سالگی دار فانی را وداع گفت.

جوزپه میاتزا(ایتالیا)

تولد: 1910 ،وفات :1979
محل تولد:میلان- ایتالیا
باشگاهها:اینتر، میلان، یوونتوس، آتالانتا، اینتر
مهمترین افتخارات: قهرمان جام جهانی 1934 و 1938
تیم ملی ایتالیا :53 بازی، 33 گل
حضور در جام جهانی:2 دوره (1934،1938 )

جوزپه میاتزا در سال 1927 یعنی در سن 17 سالگی به عضویت اینتر ناسیوناله (اینتر میلان) درآمد و خیلی سریع به عنوان یک تمام کننده عالی، خود را نشان داد. او مهارت خاصی در مقهور کردن دروازه بانها در شرایط تک به تک داشت و حتی گاهی در یک محوطه کوچک به راحتی توپ را با عبور دادن از سنگربان حریف وارد دروازه می کرد.
او در دومین سال حضورش در اینتر، 33 گل به ثمر رساند و در فصل 30-1929 یعنی اولین سال برگزاری لیگ ملی ایتالیا (سری A) نیز 31 گل برای اینتر به ارمغان آورد.
در سال 1930 میاتزا به تیم ملی دعوت شد و در اولین بازی دو گل به ثمر رساند تا ایتالیا، سوییس را 4 بر 2 شکست دهد. در همان سال ایتالیا باهت تریک میاتزا، مجارستان، یکی از قدرتهای بزرگ جهان را مغلوب کرد.
در جام جهانی 1934، ویتوریو پوزو مربی وقت ایتالیا تصمیم گرفت یک ریسک در مورد میاتزا انجام دهد و او را که یک مهاجم سنتی بود در پست مهاجم نفوذی قرار دهد. میاتزا در دور دوم یک گل حیاتی به اسپانیا زد و در بازی فینال با وجود مصدومیت، پاس گلی برای چیاویو مهیا کرد تا ایتالیا 2 بر یک چکسلواکی را مغلوب کند.
4 سال بعد در فرانسه، باز هم میاتزا برای تیم ملی ایتالیا و این بار به عنوان کاپیتان بازی کرد. این بار هم قدرت گلزنی میاتزا فدای تاکتیک تیمی ایتالیا شد و او باز هم بیشتر نقش گل سازی را ایفا کرد تا زمینه را برای قهرمانی دوباره ایتالیا در جام جهانی فراهم کند.
کمی بعد از دومین قهرمانی ایتالیا، میاتزا دچار مصدومیت جدی از ناحیه زانو شد.
او در سال 1939 با تصمیمی عجیب از اینتر راهی میلان شد اما با آغاز جنگ جهانی تعداد بازیهای وی برای میلان کمتر از تعداد انگشتان دست بود.
در ادامه او به یوونتوس و سپس به آتالانتا رفت و در فصل 47-1946 به عنوان مربی-بازیکن به اینتر بازگشت.
رکورد گلهای ملی میاتزا برای ایتالیا تا سال ها باقی ماند و در نهایت توسط لوییجی ریوا شکسته شد. در سطح باشگاهی هم میاتزا در 440 بازی در سری A، تعداد 269 گل وارد دروازه حریفان کرد. در هنگام مرگ جوزپه میاتزا در سال 1979 دو باشگاه اینترمیلان و آث میلان توافق کردند که نام ورزشگاه سن سیرو را به افتخار این اسطوره جاودانه به «جوزپه میاتزا» تغییر دهند.

لوتار ماتائوس (آلمان)

تولد: بیست و یکم مارس 1961
محل تولد: ارلانگن - آلمان
باشگاهها:بوروسیا مونشن گلادباخ (84-1978)، بایرن مونیخ(88-1984)، اینتر(92-1988)، بایرن مونیخ(2000-1992) و نیوجرسی مترواستارز(می-سپتامبر 2000)
مهمترین افتخارات:قهرمان جام جهانی 1990، نایب قهرمان جام جهانی 1982 و 1986، بهترین بازیکن جام جهانی 1990، قهرمان جام ملت های اروپا 1980، قهرمان جام یوفا 1991 و 1996، قهرمان بوندس لیگا 1985، 1986، 1987، 1994، 1997 و 1999، قهرمان سری A ایتالیا 1988، مرد سال فوتبال اروپا 1990، مرد سال فوتبال فیفا 1991، رکورددار بازی در جام جهانی
تیم ملی آلمان:150 بازی، 23 گل
حضور در جام جهانی:پنج دوره (1982، 1986، 1990،1994 و 1998)- 25 بازی، 6 گل

او پایدارترین بازیکن تاریخ فوتبال اروپاست که بیست و دو سال در سطح اول فوتبال این قاره بازی کرد.همچنین او رکورددار حضور و بازی در تاریخ جام جهانی است که در پنج دوره آن حضور داشته است.
لوتار ماتئوس در مارس 1961 در منطقه ارلانگن آلمان غربی متولد شد.فوتبال حرفه ای را از هفده سالگی با بوروسیا مونشن گلادباخ آغاز کرد و خیلی زود به تیم ملی آلمان غربی دعوت شد که تحت مربیگری یوپ دروال قصد حضور در جام ملت های اروپا 1980 در بلژیک را داشت.
ماتئوس جوان اولین بازی ملی خود را در چهاردهم ژوئن 1980 در برابر هلند انجام داد و تا جام ملت های اروپا 2000 به جز وقفه ای کوتاه عضو ثابت تیم ملی کشورش بود.وی پنج فصل در گلادباخ بازی کرد و 162 بازی برای این تیم انجام داد و در سال 1984 به بایرن مونیخ پیوست و در اولین فصل حضور قهرمان سری A شد.در تیم ملی، ماتئوس در جام جهانی 1982 حضور یافت و به همراه ژرمن ها تا دیدارنهایی جام پیش رفت که در آنجا مغلوب ایتالیا شدند به مقام نایب قهرمانی جهان دست یافتند.پس ازناکامی در یورو 84، فرانس بکن باوئر سرمربی تیم ملی شد و ماتئوس به عنوان یکی از هافبک های تیم ملی در جام جهانی 1986 مکزیک حضور یافت.
در این جام هم تیم آلمان در دیدار پایانی مغلوب شد تا ناگزیر چهار سال دیگر منتظر بمانند تا با درخشش فوق العاده ماتئوس در خط میانی و نظم تیمی مثال زدنی در جام جهانی 1990 قهرمان شوند.
کاپیتان آلمان ها بهترین بازیکن جام بود و گلی که در برابر یوگسلاوی زد عنوان زیباترین گل سال را به دست آورد.در این سال ماتئوس مرد سال فوتبال اروپا شد و مجله ورلد ساکر اورا به عنوان برترین بازیکن سال جهان انتخاب کرد.
سال بعد مثلث او، آندریاس بره مه و یورگن کلینزمن کمک کرد تا اینتر قهرمان جام یوفا شود.ماتئوس در تابستان 1992 پس از آنکه جام ملت های اروپا را به علت آسیب دیدگی از دست داد به بایرن مونیخ پیوست و تقریباً تا پایان دوران بازی اش در سال 2000 در این تیم ماند.برای جام جهانی 1994، برتی فوگتس سرمربی وقت تیم ملی وی را دعوت کرد تا در آخرین نقطه خط دفاعی قرار گیرد،
ماتائوس و سایر بازیکن های کهنه کار آلمان حریف بلغارستان در یک چهارم پایانی نشدند تا وداعی تلخ با جام جهانی داشته باشند.ماتائوس و کلینزمن که در بایرن هم با یکدیگر هم بازی بودند دچار اختلافات شدیدی شدند که فوگتس را بر آن داشت برای جلوگیری ازمشکلات تیم ملی کلینزمن را به یورو 96 ببرد و از کاپیتان سابق تیم ملی چشم پوشی کند.
ماتائوس در آستانه جام جهانی 98 به تیم ملی بازگشت و این بار به عنوان لیبرو در خدمت تیم بود و بی شک یکی از بهترین ها آلمان در فرانسه بود هرچند آلمان ها همانند دوره قبل در مرحله یک چهارم پایانی حذف شدند.دو سال بعد و در یورو 2000 و در برابر پرتقال، اسطوره دو دهه فوتبال آلمان برای همیشه با تیم ملی وداع کرد.ماتائوس پس از دوران بازی به مربیگری روی آورد و از سال 2004 به عنوان سرمربی هدایت تیم ملی مجارستان را بر عهده گرفت.