میشل پلاتینی (فرانسه)

تولد:بیست و یکم ژوئن 1955
تولد:جوئف - فرانسه محل
باشگاهها:نانسی، سنت اتین، یوونتوس
مهمترین افتخارات:قهرمان جام ملت های اروپا 1984، مقام سوم جام جهانی 1986، بهترین بازیکن جام جهانی 1982، قهرمان جام باشگاه های اروپا1985، قهرمان جام برندگان جام اروپا 1984، مرد سال فوتبال اروپا 1983، 1984 و 1985، مرد سال فوتبال جهان 1984 و 1985، آقای گل و بهترین بازیکن جام ملت های اروپا 1984
تیم ملی فرانسه: 72 بازی ، 41 گل
حضور در جام جهانی:سه دوره (1978، 1982 و 1986) - 16 بازی ، 6 گل

میشل پلاتینی که نوه یک مهاجر ایتالیایی تبار بود در سال 1955 در فرانسه متولد شد و مبدل به برترین چهره فوتبال قاره اروپا در دهه 80 گردید.
او فوتبال حرفه ای را با باشگاه نانسی و در سال 1972 آغاز کرد و پس از هفت فصل حضور در این تیم به سنت اتین پیوست.
او در المپیک 1976 در تیم فرانسه حضور داشت و دو سال بعد در اولین جام جهانی زندگی اش به میدان رفت. او به سنت اتین کمک کرد تا قهرمان لیگ فرانسه شود و سپس با مبلغ 7/1 میلیون دلار درسال 1982 به یوونتوس پیوست. در همین سال در جام جهانی اسپانیا او به همراه فرانسه به مقام چهارم رسید و با ارائه بازی های زیبا به عنوان بهترین بازیکن جام انتخاب شد.
پلاتینی پنج فصل طلایی را در یوونتوس گذراند و با این تیم به دو عنوان قهرمانی لیگ ایتالیا و یک قهرمانی اروپا دست یافت.
او در سه سال پیاپی عنوان بهترین بازیکن اروپا را به دست آورد که در نوع خود رکورد جالب توجهی است. اوج هنرنمایی پلاتینی جام ملت های اروپا در سال 1984 بود که تیم فرانسه با نه گل او به مقام قهرمانی اروپا رسید.
در آن زمان تیم ملی فرانسه با حضور وی، ژان تیگانا، آلن ژیرس، لوییس فرناندز و ... پرقدرت ترین تیم اروپا بود و با این ترکیب عازم مکزیک شد تا افتخاری دیگر در جام جهانی به دست آورد.
در جام جهانی 1986 مکزیک، تیم فرانسه با رهبری پلاتینی موفق به حذف برزیل در یک چهارم نهایی شد، دیداری که زیباترین بازی تاریخ جام جهانی خوانده می شود.
یاران پلاتینی در نیمه نهایی مغلوب آلمان غربی درضیافت پنالتی ها شدند تا پس از پیروزی بر بلژیک به عنوان سوم جام جهانی رضایت دهند.
اسطوره بزرگ فوتبال فرانسه و باشگاه یوونتوس در سال 1987 در دیداری که بزرگترین ستارگان فوتبال جهان در آن حضور داشتند از دنیای توپ گرد خداحافظی کرد.
پلاتینی به عنوان مسئول برگزاری جام جهانی 1998 توانایی های خود را در مدیریت فوتبال به نمایش گذاشت و پس از آن به عضویت کمیته اجرایی فیفا درآمد.
درماههای آغازین سال 2007 پلاتینی به عنوان رییس جدید یوفا انتخاب شد تا یکی از تاثیرگذارترین چهره های فوتبال دنیا در آغاز قرن بیست و یکم باشد.

اوزه بیو (پرتغال)

تولد: بیست و پنجم ژانویه 1942
محل تولد:لورنکو مارکوئز - موزامبیک
باشگاهها:بنفیکا (پرتغال)، بوستون (ایالات متحده)، تورنتو متروکروتیا (کانادا)، لاس و گاس کوئیک سیلور (ایالات متحده)
مهمترین افتخارات:مقام سوم جام جهانی 1966، آقای گل جام جهانی 1966، قهرمان جام باشگاههای اروپا 1962، قهرمان باشگاههای پرتقال (5بار)، آقای گل باشگاههای پرتقال (7بار)، برنده کفش طلایی اروپا 1968 و 1973، مرد سال فوتبال اروپا 1965
تیم ملی پرتغال:64 بازی، 46 گل
حضور در جام جهانی: یک دوره (1966) - 6 بازی، 9 گل

اوزه بیو اولین بار در ماه مه 1961 پیراهن بنفیکا لیبسون را برتن کرد. قبل از این او در باشگاه اسپوتینگ کلوب موزامبیک توپ می زد. اولین فصل حضور اوزه بیو مصادف شد با اولین مقام قهرمانی باشگاههای اروپا برای بنفیکا. اما این رخداد قبل از این بود که اوزه بیو در بنفیکا جای ثابتی برای خود دست و پا کند.
در دوم مه 1962، زمانی که اوزه‌بیو بیست سال داشت یکی از وقایع مهم زندگی او رخ داد. مسابقه فینال جام قهرمانان اروپا، ورزشگاه المپیک آمستردام و رویارویی با رئال مادرید، قهرمان پنج دوره جام قهرمانان، نیمه اول با سه گل پوشکاش و با نتیجه 3 بر 2 به نفع رئال مادرید به پایان رسید.
اما لحظات باشکوه اوزه‌بیو فرا رسید، مدافعان رئال مادرید هیچ راهی برای مهار این مهاجم نیافتند.
او توانست سه گل به رئال مادرید تحمیل کند و به این ترتیب دوران درخشان اوزه‌بیو از آمستردام آغاز شد و در آسمان فوتبال جهان اوج گرفت. اما این تنها شاهکار این جادوگر نبود و در جام جهانی 1966 در مرحله یک چهارم نهایی بعد از اینکه پرتغال، مجارستان، برزیل و بلغارستان را مغلوب کرد، به مصاف کره‌شمالی‌ای رفت که در مرحله قبل به طور باورنکردنی ایتالیا را حذف کرده بود. کره شمالی که برای پیوستن به تاریخ آمده بود، در عرض 22 دقیقه به برتری 3 بر صفر رسید.
گویی مرگ سایه انداخته بود. اما بعد از این اوزه بیو در عرض 33 دقیقه چهارگل (دو گل از روی نقطه پنالتی) به ثمر رساند.
این بازی در نهایت با نتیجه 5 بر3 به سود پرتقال به پایان رسید. در آن جام پرتقال به لطف گلزنی‌های اوزه‌بیو به مقام سوم جام جهانی رسید. ضمن اینکه اوزه بیو با 9 گل به عنوان آقای گل جام شناخته شد.
ویژه گی مشخص و همیشگی اوزه‌بیو، استواری و ثابت قدمی به همراه سرسختی همه‌جانبه برای رسیدن به دروازه حریف با آخرینسرعت ممکن بود.
بدون آنکه این سرعت باعث شود او از نظر تکنیکی کم بیاورد. قدرت چرخش و دریبل او درخشان می‌نمود و دقت شوتهای سنگین او همتا نداشت.
بنابراین باورنکردنی نیست که او در 64 بازی ملی، برای پرتغال 46 گل به ثمر رساند و همچنین بیش از 300 گل برای بنفیکا در لیگ پرتغال هدیه آورد.
اوزه‌بیو باعث شد بنفیکا سه بار دیگر به فینال جام قهرمانان راه یابد اما هر سه بار از رسیدن به قهرمانی بازماند.
اوزه بیو در سال 1965 بازیکن سال اروپا شد و قبل از این دوبار در رقابت برای رسدن به این مقام، دوم شد.
او از سال 1975 به ایالات متحده رفت و برای چند باشگاه آمریکایی بازی کرد و سپس به بنفیکا برگشت و به عنوان کمک مربی، خدمت خود را برای این تیم از سر گرفت.
همچنین بارها به عنوان مفسر فوتبال در تلویزیون پرتغال ظاهر شد.

بابی چارلتون(انگلستان)

تولد:یازدهم اکتبر 1937
محل تولد:آشینگتون - انگلستان
باشگاهها:منچستر یونایتد، پریستون نورث‌اند
مهمترین افتخارات:قهرمان جام جهانی 1966، بهترین بازیکن جام جهانی 1966، قهرمان جام باشگاههای اروپا 1968، قهرمان لیگ انگلیس 1957، 1965 و 1967، قهرمان جام حذفی انگلیس 1963، مرد سال فوتبال اروپا 1966
تیم ملی انگلیس:106 بازی، 49 گل
حضور در جام جهانی:2 دوره( 1966،1970 )

بابی چارلتون اسطوره فوتبال انگلیس و یکی از برترین بازیکنان تاریخ فوتبل جهان در سال 1937 در آشینگتون کانتی ردهام متولدشد. در هفده سالگی با تیم منچستر یونایتد قراداد امضاد نمود و به جرگه بازیکنان این تیم پیوست.
او نخستین بار در فصل 1956-57 برای منچستر در لیگ انگلیس به میدان رفت و در طی 14 مسابقه 10 گل به ثمر رساند و همراه این تیم فاتح مسابقات لیگ شد.
سال بعد در جریان سقوط هواپیمای حامل بازیکنان یونایتد در فرودگاه مونیخ از این حادثه جان سالم به در بردند و در فینال جام حذفی حضور یافت هر چند این مسابقه دو بر صفر به سود بولتون به پایان رسید. در همین سال او نخستین بازی ملی اش را برای تیم
ملی انگلستان در برابر اسکاتلند انجام داد که با پیروزی 4 بر صفر انگلیس به پایان رسید. بالاخره چارلتون به همراه منچستر در دیدار پایانی جام حذفی 1963 مقابل لستر به پیروزی رسید تا فاتح این جام شود.
در جام جهانی 1962 به همراه تیم ملی انگلیس حضورداشت ولی علی‌رغم ارائه بازی‌های بسیار خوب به موفقیتی دست نیافت.
در دهه 1960 او به همراه جورج بست و دنیس‌لاو مثلثی فوق‌العاده در تیم منچستر یونایتد تشکیل داد که دو مقام قهرمانی لیگ و یک مقام قهرمانی جام باشگاههای اروپا دستاورد آن بود.
اما اوج هنر چارلتون جام جهانی 1966 بود که به همراه تیم ملی انگلیس به مقام قهرمانی جهان رسید.
در این مسابقات رهبری فوق‌العاده او و گل‌های حساسی که به ثمر رساند (به خصوص دو گلی که به پرتقال در نیمه‌نهایی زد) پایه‌گذار اولین و آخرین قهرمانی انگلیس در جم جهانی بود.
در پایان جام جهانی 1966 او عنوان بهترین بازیکن جام را کسب نمود و در این سال‌ صاحب توپ طلای بهترین بازیکن فوتبال اروپا هم شد.
در دیدار تیم‌های ملی انگلیس و آلمان غربی در مرحله یک چهارم پایانی جام جهانی 1970 که به شکست سه بر دو آنها انجامید، چارلتون یک صدوششمین و آخرین بازی ملی خود را انجام داد و رکورد 49 گل ملی را از خود بر جای نهاد که تا امروز شکسته نشده است.
سه سال بعد پس از انجام 606 بازی در لیگ انگلیس و به ثمر رساندن 198 گل برای منچستر یونایتد از فوتبال حرفه‌ای کناره‌گیری نمود.
بابی چارلتون در سال 1994 به پاس خدمات فراوانش به لقب «سر» مفتخر گشت.

فرانس پوشکاش (مجارستان)

تولد:دوم آوریل 1927،وفات: هفدهم نوامبر 2006
محل تولد:بوداپست- مجارستان
باشگاهها:کیش پشت هونود (مجارستان)، رئال مادرید
مهمترین افتخارات:قهرمان فوتبال المپیک 1952، قهرمان جام باشگاه های اروپا 1959،1958، 1960 و 1966، نایب قهرمان جام جهانی 1954، بهترین بازیکن جام جهانی 1954، قهرمان جام یاشگاههای جهان 1960
تیم ملی مجارستان :84 بازی، 83 گل
حضور در جام جهانی:دو دوره (1954 و 1962)- 6 بازی، 4 گل

اسطوره بی بدیل فوتبال مجارستان که مظهر دوران طلایی تیم ملی این کشور در دهه 50 بود در حالی در سال 2006 چشم از جهان فروبست که موفقیت هایی تکرار نشدنی در کارنامه خود ثبت کرده بود.
فرانس پوشکاش در سال 1927 در کیش پشت به دنیا آمد و با ظاهری که داشت (قد کوتاه، چاق و چهار شانه) کمتر به یک فوتبالیست شباهت داشت. از آنجایی که او یک افسر ارتش بود و برای یک تیم نظامی بازی می کرد، او را « افسر کوچک مهار نشدنی» نامیده بودند.
او به همراه تیم هونود به موفقیت های زیادی دست یافت و چهار بار لیگ مجارستان را فتح نمود.
پوشکاش کاپیتان تیم ملی مجارستان در دوران طلایی این تیم، تیمی که به «جادویی ها» ملقب بود و در حد فاصل 54-1950 بی شکست ماند و در طی این سال ها به مدال طلای المپیک 1952 هلسینکی و همچنین نایب قهرمانی جام جهانی 1954 دست یافت، بود.
در جام جهانی 1954، تیم مجارستان در مرحله اول تیم ملی آلمان غربی را 8-3 شکست داد ولی در دیدار پایانی در حالیکه 2 بر صفر جلو بود 3-2 یاخت و از قهرمانی دور ماند.
از مشهورترین بازی های پوشکاش و تیم ملی مجارستان، مصاف تاریخی این تیم با تیم ملی انگلیس در سال 1953 ویمبلی لندن بود که به پیروزی 6-3 مجارها انجامید.
پس از انقلاب کمونیستی 1956 در مجارستان، پوشکاش در یکی از سفرهای ملی به اسپانیا رفت و تابعیت این کشور را گرفت و در آنجا ماندگار شد و به رئال مادرید پیوست.
در رئال به همراه آلفرد و دی استفانو زوجی را تشکیل داد که از رئال تیمی شکست ناپذیر ساخت. وی به همراه این تیم چهار بار فاتح جام باشگاههای اروپا شد و 324 گل در طی حضورش در این تیم به ثمر رساند.
از جمله چهار گلی که در فینال جام باشگاه های اروپا در سال 1960 در برابر تیم اینتراخت فرانکورت به ثمر رساند.
پوشکاش در طی 85 بازی ملی برای مجارستان 84 گل به ثمر رساند که سال ها این رکورد دست نخورده بود تا اینکه علی دایی اسطوره فوتبال ایران این رکورد را شکست.
پوشکاش در سال 1966 باز نشسته شد و به مربیگری روی آورد و در کشورهای مختلف از جمله اسپانیا، کانادا، ایالات متحده، یونان، شیلی، مصر، پاراگوئه، استرالیا، عربستان مربیگری کرد.
وی مدتی هم سرمربی تیم ملی کشوش بود ولی نتوانست با این تیم به جام جهانی 1994 صعود کند.
اسطوره فوتبال مجارستان و یکی از هفت چهره برتر تاریخ فوتبال جهان در سال 2006 پس از چندین سال مبارزه با بیماری چشم از جهان فروبست.

لِو یاشین(شوروی)

تولد: بیست و دوم نوامبر 1929،وفات:1990
محل تولد:مسکو- شوروی
باشگاهها:دینامو مسکو (1970-1950)
مهمترین افتخارات:قهرمان جام ملت های اروپا 1960، مقام چهارم جام جهانی 1966، مدال طلای المپیک 1956، برترین دروازه بان جهان در قرن بیستم، مرد سال فوتبال اروپا 1963، قهرمان لیگ شوروی 1954، 1955، 1957، 1959 و 1963
تیم ملی شوروی: 75 بازی
حضور در جام جهانی:چهار دوره ( 1958، 1962، 1966، 1970)- 12 بازی


عنکبوت سیاه لقبی بود که به دروازه بان افسانه ای شوروی داده بودند.
لو یاشین در مسکو به دنیا آمد و فوتبال خود را از سال 1950با تیم دینامو مسکو آغاز کرد.
او مدتی درتیم هاکی روی یخ دینامو به عنوان دروازه بان بازی کرد و همراه این تیم در سال 1953 قهرمان شوروی شد ولی از این سال به بعد به طور جدی به فوتبال پرداخت و در طی یک سال به پیراهن تیم ملی رسید.
اولین بازی ملی وی در برابر سوئد و در هشتم سپتامبر 1954 بود که با پیروزی (7-صفر) شوروی به پایان رسید.از این پس او به دروازه بان اصلی تیم ملی شوروی بدل شد، دروازه بانی که عامل موفقیت های این تیم در سال های بعد بود.
در المپیک 1956 ملبورن به لطف درخشش یاشین، تیم شوروی به مدال طلای فوتبال دست یافت و دو سال بعد در جام جهانی 1958 حضور پیدا کرد.
اوج موفقیت های شوروی در این سال ها، اولین دوره جام ملت های اروپا به سال 1960 بود که با هنرنمایی یاشین پس از پیروزی بر تیم یوگسلاوی (2-1) با فتح جام به پایان رسید و افسانه عنکبوت سیاه آغاز شد.
در جام جهانی 1966 انگلیس، تیم شوروی با رهبری دروازه بان خود تا مرحله نیمه نهایی پیش رفت و در نهایت به مقام چهارم رسید.یاشین در سال 1963 عنوان بازیکن سال اروپا را به دست آورد، عنوانی که تنها یک بار به یک دروازه بان تعلق گرفته است.
پس از سال ها درخشش و افتخار آفرینی در سطح ملی، لویاشین در ژانویه 1971 در حالیکه 75 بار پیراهن تیم ملی کشورش را به تن کرد و برای دینامو مسکو 326 بازی انجام داده بود از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.
او در 207 مسابقه از 438 دیدار رسمی خود (47%) گلی دریافت نکرد که رکوردی جالب توجه است.
دروازه بان افسانه ای فوتبال در سال 1990 پس از بیماری طولانی درگذشت و فیفا به احترام وی از جام جهانی 1994 جایزه ای را تحت نام یاشین به بهترین دروازه بان جام جهانی اهدا می کند.

‌

گارینشا(برزیل)

تولد:بیست و هشتم اکتبر1933،وفات: 1983
محل تولد: پائوگرانده - برزیل
باشگاهها:پائوگرانده، بوتافوگو، کورینتیانس، آ.‌جی. بارانکوئیلا(کلمبیا)، فلامینگو، رداستار پاریس(فرانسه)
مهمترین افتخارات: قهرمان جام جهانی 1958 و 1962 ، بهترین بازیکن جام جهانی 1962، قهرمان لیگ برزیل 1962
تیم ملی برزیل: 57 بازی، 15 گل
حضور در جام جهانی:3دوره( 1958،1962 1966)

شکل ناهنجار مادرزادی پاها، که عمل دوران کودکی تنها اندکی از نقص آن کاسته بود به طور عجیبی باعث شهرت «مانوئل فرانسیسکو دو سانتوز» ملقب به گارینشا شد. او در بیست وهفتم اکتبر 1933 با یک پای چپ پیچ‌خورده و یک پای راست خمیده در برزیل به دنیا آمد و بدون آنکه تحت تاثیر معلولیت آشکار خود قرارگیرد، دوران شگفت انگیز و باشکوهی را در تاریخ فوتبال سپری کرد.
گارینشا با بوتافوگو در سالهای 1957، 1961 و 1962 قهرمان ایالت «ریو» شد و در سال 1962 عنوان غیررسمی قهرمانی برزیل را به دست آورد.
گارینشا، «پرنده گریخته بهشت» در 18 سپتامبر 1955 برای اولین با پیراهن تیم ملی برزیل را مقابل شیلی بر تن کرد . سه سال بعد او در اوج شهرت جهانی بود.
در 15 ژوئن 1958، ویسنته فئولا مربی تیم ملی برزیل از ژول و آلتافینی برای بازی در تیم ملی صرفنظر کرد و با فرستادن گارینشا و پله به زمین تسلیم آرزوهای بازیکنان دیگر شد.
فئولا با این تصمیم، بازیکنانی هفت سال جوانتر از بازیکان ثابت را روانه میدان جام جهانی کرد و هیچگاه از این تصمیم خود ، پشیمان نشد.
زیرا تا مرحله پایانی پله شش گل زد و همه این گلها را گارینشا به طرز درخشانی پایه‌گذاری کرد. گارینشا در این زمان به عنوان بهترین گوش راست جهان مشهور شد. چهار سال بعد در جام جهانی 1962 شیلی، پله در مسابقه دوم دور اول مصدوم شد و حالا نوبت گارینشا بود که پرچم پیشتازی و رهبری تیم برزیل را در دست بگیرد و در واقع چهار گل او بود که برزیل را تا مرحله نهایی پیش برد. جایی که برزیل با پیروزی سه بر یک مقابل چکسلواکی از عنوان قهرمانی خود دفاع کرد.
در جام جهانی 1966 گارینشا همچنان در تیم ملی کشورش حضور داشت و در اولین مسابقه یک گل زیبا با ضربه آزاد مقابل تیم بلغارستان به ثمر رساند.
اما شکست سه بر یک مقابل مجارستان، پایان دوران بین‌المللی گارینشا را رقم زد و به این ترتیب وداع غم‌انگیز گارینشا با تیم ملی صورت گرفت.
گارینشا در سال 1969 برای یک فصل با تیم فلامینگو قرار داد بست اما به دلیل مصدومیت زانو، مجبور به کناره‌گیری از فوتبال شد.
سرانجام گارینشا در بیستم ژانویه 1983 در فقر مطلق با زندگی وداع گفت.

آلفردو دی استفانو (آرژانتین - اسپانیا)

تولد:چهارم جولای 1926
محل تولد:بوینوس آیوس- آرژانتین
باشگاهها:ریورپلات، هوراکان، میلوناریوس، رئال مادرید، اسپانول
مهمترین افتخارات:قهرمان لیگ آرژاتین 1945، 1947، قهرمان کوپا آمریکا 1947، قهرمان جام باشگاه های اروپا 1956، 1957، 1958، 1959، 1960، قهرمان جام باشگاه های جهان 1960، پنج بار آقای گل لیگ اسپانیا، مرد سال فوتبال اروپا 1957 و 1959.
ملی آرژانتین : 7 بازی، 7 گل تیم
تیم ملی اسپانیا:31 بازی، 23 گل

بی شک آلفردو دی استفانو بزرگترین اسطوره تاریخ باشگاه رئال مادرید است.
نابغه ای که این باشگاه را به پر افتخارترین تیم تاریخ اروپا بدل ساخت وقتی که عامل اصلی پنج قهرمانی پیاپی این تیم در جام باشگاه های اروپا شد. دی استفانو در سال 1926 در بوینوس آیرس متولد شد و تحت تعلیم پدرش مهارت های اولیه فوتبال را آموخت.
او با تیم محلی بارانکاش شروع کرد و در هفده سالگی توسط مدیر باشگاه ریور پلات کشف شد و به این تیم پیوست.
از آنجا که در یورپلات امکان خودنمایی چندانی نیافت به مدت یک سال در هوراکان به طور قرضی بازی کرد و در 25 بازی 10 گل برای این تیم به ثمر رساند.
در بازگشت به ریورپلات، دی استفانو در طی سه فصل برای تیمش 49 گل به ثمر رساند و در سال 1947 با این تیم قهرمان آرژانتین شد.
سپس راهی میلوناریوس یکی از باشگاه های کلمبیا شد و در طی پنج سال 167 گل برای این تیم به ثمر رساند. به دنبال اخراج آرژانتین از فیفا، امکان ادامه فوتبال حرفه ای برایش ممکن نبود ،بنابراین راهی اسپانیا شد و به دنبال توافق مدیران میلوناریوس با رئال مادرید به این تیم پیوست. باشگاه بارسلونا که پیش از آن با ریورپلات بر سر انتقال دی استفانو به توافق رسیده بود جنجالی به راه انداخت که موجب دخالت فدراسیون فوتبال اسپانیا شد و مقرر گردید که دی استفانو یک سال برای رئال مادرید و سال دیگر برای بارسلونا بازی کند ولی وقتی مسئولان بارسلونا تمرین وی را دیند از سهم خود انصراف دادند.
دی استفانو هنر خود را در اولین دیدار با بارسا به نمایش گذاشت و با چهار گلی که به ثمر رساند باعث پیروزی 5-0 رئال مادرید شد.
در طی یازده فصل حضور این نابغه بزرگ، باشگاه رئال مادرید به هشت عنوان قهرمانی در لیگ اسپانیا دست یافت و پنج بار جام باشگاه های اروپا را فتح کرد. دی استفانو به عنوان یک مهاجم از مهارت های قابل توجهی برخوردار بود از جمله بازی با هر دو پا و همچنین قدرت بازی سازی و حتی شرکت در کارهای دفاعی.
یکی از بیادماندنی ترین بازی های او، فینال جام باشگاه های اروپا در سال 1960 بود که طی آن تیم اینتراخت فرانکورت با سه گل او و چهار گل فرانس پوشکاش 7-3 شکست خورد و رئال مادرید به پنجمین قهرمانی خود دست یافت.
دی استفانو در سال های 1957 و 1959 عنوان برترین بازیکن اروپا را به دست آورد و پس از کناره گیری از رئال مادرید،در سال 1964 به اسپانول پیوست و دو فصل برای این بازی کرد تا بالاخره در سن 40 سالگی کفش های خود را برای همیشه بیاویزد. دی استفانو در سالهای بعد به مربیگری روی آورد و با هدایت والنسیا این تیم را به مقام قهرمانی جام حذفی اسپانیا در سال 1979 رساند.
مدتی هم سرمربی رئال مادرید بود و سپس سال ها به عنوان ریاست افتخاری این باشگاه در کنار تیم سابقش بوده است.